Είμαι μικρός και μαθαίνω τον κόσμο

Sunday, March 25, 2007

Η απομυθοποίηση της ξεπέτας

Πέμπτη μεσημέρι είμαι στο City Link στην Πανεπιστημίου. Ψάχνω ένα λινό σακάκι. Δεν έχω και πολύ χρόνο για ψάξιμο οπότε προτιμώ να πάω εκεί που είναι όλα τα μαγαζιά συγκεντρωμένα. Γενικά δεν μου αρέσουν τα πολυκαστήματα. Μου τη δίνει να περπατάω έξω αλλά να μην είναι έξω. Αλλά όταν δεν έχεις χρόνο είναι εξαιρετική λύση.

Εκεί λοιπόν που κάθομαι και χαζεύω μια βιτρίνα έρχεται μια κοπελιά και με χαιρετάει. Γυρνάω, την κοιτάζω και μου φαίνεται εντελώς άγνωστη. Το καταλαβαίνει πως δεν την αναγνωρίζω και μου λέει είμαι η Γιώτα. Η Γιώτα, ποια Γιώτα; Τόσο εύκολα με ξέχασες; Έλα μου ντε. Προσπαθώ να πω κάτι χαριτωμένο να σώσω την κατάσταση. Άσε που είναι και κουκλάρα και δεν είναι να τις ξεχνάς αυτές τις γυναίκες. Αλλά όσο κι αν το παίδευα δεν μου καθόταν. Μου θύμισε αυτή. Όχι απλά την ήξερα αλλά είχαμε κουρέψει και το γκαζόν μαζί. Τόσο καλά. Αμ έλα που εγώ δεν τα θυμόμουν όλα αυτά.

Μου έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο, μου άφησε το κινητό της και μετά με χαιρέτησε ευγενικά. Τουλάχιστον με γλύτωσε από τη ντροπή που δεν τη θυμόμουν. Αλλά δυστυχώς δεν με γλύτωσε από τις αναμνήσεις. Γιατί είχα μια πολύ καλή ιδέα πότε τη γνώρισα. Κι εκεί θυμήθηκα καταστάσεις που έχω θάψει μέσα μου.

Την πρώτη και μοναδική φορά που έφαγα κέρατο σε σχέση. Το μοναδική σηκώνει κουβέντα βέβαια, δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Αλλά όταν έχεις μια σχέση ουσιαστική καταλαβαίνεις πότε έχει γίνει η στραβή. Στο λέει η διαίσθηση σου. Και η δική μου διαίσθηση έχει βαρέσει συναγερμό για κέρατο μόνο μία φορά. Βέβαια δεν ήταν όλες οι σχέσεις στη ζωή μου το ίδιο ουσιαστικές οπότε δεν αποκλείεται να το ‘χω φάει και περισσότερες φορές. Αλλά εκείνη η φορά με ενόχλησε πολύ.

Αφού λοιπόν πικράθηκα αγρίως και το διαλύσαμε πήρα την απόφαση που όλοι λίγο πολλοί παίρνουν σε τέτοιες περιστάσεις. Πως δεν αξίζει να δίνομαι σε καμία αποκλειστικά. Και μετά πέρασα στο επόμενο βήμα. Όπου για ένα δωδεκάμηνο άλλαζα τις γυναίκες σε σχεδόν καθημερινή βάση. Στην αρχή για να μην κλειστώ στον εαυτό μου και μιζεριάζω άρχισα να παίρνω στο τηλέφωνο γνωστές και φίλες για να βγαίνουμε. Αλλά το έκανα άγαρμπα. Κάθε βράδυ κι έξοδο με διαφορετική γυναίκα. Ήθελα πάση θυσία να ξεπεράσω το χωρισμό όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Στην αρχή ένοιωθα πολύ ωραία. Ένοιωθα πως μετράω σαν άντρας. Πως αυτό είναι το νόημα της ζωής, να πηδάς γυναίκες χωρίς δεσμεύσεις. Με εξίταρε το παιχνίδι. Είχα ξεχάσει εντελώς την πίκρα που έζησα.

Μετά από κάνα εξάμηνο άρχισα να νοιώθω εγκλωβισμένος. Ναι μεν εξακολουθούσε να μου αρέσει αλλά ένοιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά συνέχιζα την ίδια βιόλα. Στον ίδιο ρυθμό. Δώστου βόλτες και παιχνίδι. Δώστου γνωριμίες της μιας βραδιάς που την επόμενη δεν χρειαζόταν να παίρνεις τηλέφωνα και να λες κουβέντα. Κάποιες με έπαιρναν τηλέφωνο την επόμενη αλλά δεν ήθελα να δεσμευτώ. Οι περισσότερες όμως δεν με έπαιρναν γιατί ήταν στην ακριβώς ίδια φιλοσοφία με εμένα. Ήμουν γι αυτές μια ξεπέτα.

Ώσπου ήρθε ένα ευλογημένο πρωινό μετά από ένα χρόνο που ξυπνάω και νοιώθω πολύ άσχημα. Πάω στο μπάνιο να πλυθώ και ξαφνικά με πιάνουν τα κλάματα. Ένοιωθα πολύ άδειος μέσα μου. Ένας μαλάκας ολκής. Έκλαιγα χωρίς να πολυκαταλαβαίνω το λόγο αλλά και χωρίς να μπορώ να το ελέγξω. Δεν μπορούσα καν να θυμηθώ τα ονόματα των γυναικών που είχα γνωρίσει όλους αυτούς τους μήνες. Με το ζόρι θυμόμουν πρόσωπα. Είχα γεμίσει μια ατζέντα τηλέφωνα στα οποία δεν αντιστοιχούσαν αναμνήσεις. Τίποτα, ξεροί αριθμοί.

Σε ένα χρόνο είχα εκπληρώσει στο ακέραιο όλες τις σεξουαλικές μου φαντασιώσεις. Με δύο γυναίκες, με τρεις, σε δημόσια μέρη, με μεγάλες, με μικρές, you name it. Ότι είχα φανταστεί και είχα απωθημένο το είχα κάνει. Αλλά αντί να νοιώθω γεμάτος από εμπειρίες ένοιωθα άδειος από συναισθήματα. Πολύ άδειος. Θυμόμουν καταστάσεις αλλά δεν θυμόμουν πρόσωπα. Κι όταν ερχόταν κάνα πρόσωπο στο μυαλό μου αδυνατούσα να προσδιορίσω πότε ακριβώς βρέθηκα μαζί της και τι είχε συμβεί. Ένοιωθα πως για ένα χρόνο ζούσα σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση σεξουαλικού παροξυσμού όπου το τμήμα του εγκεφάλου που αφορά συναισθήματα είχε παραλύσει εντελώς.


Έκοψα μαχαίρι τις ξεπέτες. Σταμάτησα να βγαίνω έξω και να ψάχνομαι. Μου πήρε ένα εξάμηνο να τα ξαναβρώ με τον εαυτό μου. Να ηρεμήσω μέσα μου και να νοιώσω καλά. Για ένα εξάμηνο δεν πλησίασα γυναίκα, έκοψα το σεξ εντελώς. Δεν ένοιωθα άνετα για να φλερτάρω. Ένοιωθα πως θα το έβλεπα πάλι πολύ εύκολο και θα έπαιρνα μόνο το σεξ χωρίς να πάω παρακάτω.

Σιγά σιγά βρήκα πάλι τον εαυτό μου. Αλλά πέρασαν δύο χρόνια από εκείνο το πρωινό μέχρι να ερωτευτώ πάλι γυναίκα. Δεν έφταιγαν οι γυναίκες που γνώριζα. Δικό μου ήταν το πρόβλημα. Είχαν περάσει τόσες πολλές από τη ζωή μου σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα που πλέον δεν ήξερα τι ήθελα από μια κοπέλα. Είχα ξεχάσει να εκτιμώ απλά πράγματα, όπως ένα χαμόγελο. Επιπλέον ένοιωθα ανασφάλεια για το σεξ. Το καθυστερούσα όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε να νοιώσω μέσα μου πως η γυναίκα που είχα απέναντι μου με ενδιέφερε και ως άνθρωπος. Το αποτέλεσμα ήταν πως έφαγα τουλάχιστον μισή ντουζίνα χυλόπιτες από γυναίκες που βαρέθηκαν να περιμένουν πότε επιτέλους θα αποφασίσω να τους την πέσω.

Όταν τελικά το άφησα πίσω μου αφού το είχα το ξεπεράσει ολοκληρωτικά δεν μετάνιωσα για τις επιλογές μου. Ωρίμασα από αυτές τις καταστάσεις. Από τότε δεν έχω ξανακάνει ξεπέτα στη ζωή μου. Τουλάχιστον όχι συνειδητά. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να γνωρίσω μια γυναίκα και μετά το σεξ να χαθεί το ενδιαφέρον. Μες στη ζωή είναι αυτό. Αλλά ποτέ πλέον δεν το κάνω επί τούτου. Να πάω με μια γυναίκα μόνο για το πήδημα της μιας βραδιάς. Ούτε καν με τις γυναίκες που το επιλέγουν οι ίδιες.

Πήρα τη Γιώτα τηλέφωνο την επόμενη μέρα. Βγήκαμε για καφέ Σαββάτο μεσημέρι. Της είπα αυτά περίπου που έγραψα εδώ. Της ζήτησα συγνώμη που δεν τη θυμόμουν. Δεν ενοχλήθηκε. Μου είπε πως περίπου στην ίδια κατάσταση ζούσε κι αυτή εκείνη την εποχή. Και χάρηκε που το συζητούσαμε γιατί δεν τα έχει πει αυτά τα πράγματα με άλλον άνθρωπο. Όπως και στην περίπτωση μου έτσι κι αυτής της πήρε χρόνο να το ξεπεράσει. Τελικά σε βασικά πράγματα δεν διαφέρουμε καθόλου τα δύο φύλα. Χαιρετηθήκαμε και μου ζήτησε να ξαναπάμε για καφέ. Της υποσχέθηκα πως θα το κάνουμε στην πρώτη ευκαιρία και το εννοούσα.

Καθώς έφευγε τη χάζευα και σκεφτόμουν πόσο ανόητα φέρθηκα εκείνη την εποχή. Εκπληκτικά όμορφη γυναίκα και πολύ ωραίος άνθρωπος. Κι εγώ τη χαράμισα για ένα πήδημα. Ένα πήδημα που πέντε χρόνια μετά ούτε καν θυμάμαι. Από όλα αυτά κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό. Δεν είναι μαγκιά να έχεις πολλές γυναίκες. Η μαγκιά είναι να έχεις μία να λες το σ’ αγαπώ.

20 Comments:

  • μικρέ μου αλητόβιε, τα θερμά μου συγχαρητήρια!!! είσαι από τους λίγους που συνειδητοποιούν αυτές τις καταστάσεις.
    εγώ δυστυχώς, είμαι στη φάση που ήσουν τότε...
    αν και δεν το έχω ρίξει ακόμα στις ξεπέτες δεν απέχω πολύ...

    By Blogger Natalia, at 2:59 PM  

  • Το 80% των ανδρών θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση που ήσουν εσύ, να πηδάνε διαφορετική γυναίκα κάθε βράδυ, δύο, τρεις ταυτόχρονα, μεγαλύτερες, μικρότερες... και συ λες ότι αηδίασες; Ποτέ μου δε θεώρησα εύκολο να αλλάζω γκόμενα όποτε θέλω και να έχω όποια θέλω, αν μπορούσαμε να το κάνουμε, δε θα μπαίναμε σε σχέσεις. Δε θα μας ενδιέφερε. Όπως και οι σχέσεις, έτσι και οι ξεπέτες είναι καλό πράγμα.

    By Blogger Κώστας Απγιώρας, at 6:46 PM  

  • θα συμφωνήσω 100% με τον προλαλήσαντα. Μακάρι να είχαμε όλοι την ευκαιρία/ικανότητα/μαγγιά/οπως-θες-πες-το να αηδιάσουμε με τις ξεπέτες μετά από ένα χρόνο συνεχούς κραιπάλης. Δεν είναι μόνο το fun του πράματος. Όταν αηδιάσεις/κουραστείς/βαρεθείς να το κάνεις αυτό και βρεθεί κάποια να σε απορροφήσει αποκλειστικά, είναι πολύ πιο ισχυρό να πεις - οχι τόσο σε εκείνη όσο στον εαυτό σου- "μπορώ να είμαι με διαφορετική κάθε βράδυ αλλά επιλέγω να είμαι μαζί σου" απ'το "είμαστε μαζί επειδή μόνο εσύ μου κάθησες"... Μάντεψε τι ποσοστό (αντρών κυρίως, όχι τόσο γυναικών) μπορεί να ισχυριστεί το πρώτο και τι το δεύτερο.

    By Blogger Dust in the wind, at 7:07 PM  

  • ΥΓ: Φροντιστήρια παραδίδεις? ;-)

    By Blogger Dust in the wind, at 7:10 PM  

  • Ολοι, μετά από υπερβολικά πολλές ξεπέτες, τις απομυθοποιούν πλήρως!
    Εχουν την χάρη τους και οι ξεπέτες όμως. Εχουν όμως και την ημερομηνία λήξης τους.

    Πάντως δεν είναι κάτι που το μετανιώνει κανείς. Και εγώ έχω μετανιώσει που δεν γνώρισα καλύτερα κάποιους ανθρώπους και ας μην είχα κάνει ξεπέτα προηγουμένως μαζί τους.

    By Blogger Debby, at 7:46 PM  

  • @natalia
    Τώρα αν πω πως θα σε συμβούλευα να μην το ρίξεις μπορεί να ακουστώ άκαιρος

    @κώστας
    Το 80% των αντρών ψάχνουν μια γυναίκα να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Απλά ντρέπονται να το παραδεχτούν γιατί η κυρίαρχη εικόνα είναι αυτή του γαμίκουλα.

    @dust in the wind
    Τι να σου λεβέντη μου, για μένα η αξία μιας σχέσης εξαρτάται από την ειλικρίνια κι όχι από την ποικιλία επιλογών που έχει ο καθένας. Με αυτή τη λογική οι άσχημοι δηλαδή δεν έχουν ποτέ ισχυρές σχέσεις;

    @debby
    Συμφωνώ

    By Blogger Alitovios, at 8:24 PM  

  • Η δύναμη που δίνει η ποικιλία επιλογών είναι πολύ σημαντική, και όχι μόνο όσο αφορά τις γυναίκες και τις σχέσεις - παράδειγμα όσα γράφεις κατά καιρούς για το πόσο άναγκη δεν έχεις τις εταιρίες σε αντίθεση με τόσους που είναι (ή νιώθουν) εγκλωβισμένοι στη δουλειά τους.

    Τη σύνδεση με την εξωτερική εμφάνιση δεν την έκανα εγώ όμως, και υπάρχουν παραδείγματα πολλών που δεν έχουν πρόβλημα επιλογών χωρίς να είναι μετενσάρκωση του Άδωνη. Πολύ αμφιβάλλω πως ό,τι έκανες εκείνη τη χρονιά το χρωστάς αποκλειστικά στην εμφάνισή σου.

    By Blogger Dust in the wind, at 10:01 PM  

  • Η ποικιλία επιλογών σου δίνει άλλο αέρα και τσαμπουκά όταν πας να την πέσεις σε γυναίκα. Όσοι κάνουν αμάν να σταυρώσουν θηλυκό ξέρουν τι εννοώ.

    Δεν ξέρω πώς πάς από εμφάνιση, αλλά μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι από φράγκα πας καλά ;)

    By Blogger Κώστας Απγιώρας, at 11:00 PM  

  • @κώστας
    Το μόνο που σου δίνει αέρα όταν κάνεις φλερτ είναι το πόσο καλά αισθάνεσαι για τον εαυτό σου. Κι αυτό μπορεί να το νοιώθεις γιατί έχεις μεγάλο εργαλείο, γιατί έχεις ένα σκασμό λεφτά, γιατί είσαι πολύ ωραίος, γιατί είσαι φοβερός ατακαδόρος ή γιατί απλά ξέρεις τι θέλεις. Δεν υπάρχουν μανιέρες.

    By Blogger Alitovios, at 11:21 PM  

  • Ως γυναίκα που αγαπά τον εαυτό της και επιλέγει ποιον βάζει στη ζωή της και στο κρεβάτι της, το πιο αντι-αφροδισιακό πράγμα για μένα είναι ο σαβουρογάμης άντρας.

    @ Alitovios: Respect. Όχι μόνο γιατί κατάλαβες κάτι που άλλοι δεν θα το καταλάβουν ίσως ποτέ, αλλά και γιατί είχες το θάρρος, τη μαγκιά και το φιλότιμο να το παραδεχτείς και στην κοπέλα.

    By Blogger Σοφία, at 12:36 AM  

  • Μπράβο μπραβο μπραβο...
    μονο αυτό έχω να σου πω....
    πραγματικά αυτό ειναι σπάνιο να το ακούσεις από έναν άντρα και να το ΕΝΝΟΕΙ...
    Ολοι την έχουμε περάσει λίγο - πολύ αυτή την φάση και πραγματικά αν δεν μεινεις μόνος δεν μπορεις να αγαπήσεις και να ερωτευτείς τον επόμενο....

    By Blogger julia, at 9:09 AM  

  • Ok, μόνο προς τιμήν σου είναι αυτά που έγραψες εδώ.
    Παρατηρώ πως με τον καιρό και μέσα απο νοοτροπίες "ξεπέτας" (both sides)
    χάνονται οι ουσιαστικές σχέσεις, το δέσιμο, τα συναισθήματα.
    Κ εντάξει ζούμε την εποχή του καταναλωτισμού, αλλά ας μην τα ισοπεδώνουμε ολα.
    Υπάρχουν ακόμη αξίες..κι όμως!

    By Blogger Αστάρτη, at 11:13 AM  

  • @σοφία
    Στην κοπέλα το παραδέχτηκα περισσότερο από ανάγκη

    @julia
    Βέβαια από το να μείνεις μόνος μέχρι του να επιδοθείς σε ανούσιες κραιπάλες υπάρχει μια διαφορά :)

    @astarti
    Συμφωνώ

    By Blogger Alitovios, at 4:24 PM  

  • Με συγκίνησε το κείμενό σου,νά' σαι καλά :)

    Και κάτι ακόμα : το να μένεις μόνος σου,εντελώς,για μεγάλο χρονικό διάστημα,ίσως είναι απλά η άλλη όψη του νομίσματος,μια διαφορετική ακράια αντίδραση σαν αυτή που είχες εσύ τότε ;)

    Την καλησπέρα μου.

    By Blogger Φαίη, at 6:07 PM  

  • Θα μπορούσες κάλλιστα να μην της είχες τηλεφωνήσει. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος θα ήσουν που θα την έκανες με ελαφρά πηδηματάκια...

    By Blogger Σοφία, at 8:28 PM  

  • @φαίη
    Έχεις δίκιο σε αυτό που λες

    @σοφία
    Εννοώ πως είχα ανάγκη να τα πω δια ζώσης σε κάποιον άνθρωπο αυτά, ειδικά σε κάποια που έτυχε να είχα βρεθεί μαζί της.

    By Blogger Alitovios, at 8:56 PM  

  • Για ακόμα μία φορά επιβεβαιώνεις τον τίτλο του blog σου ... ζεις, παθαίνεις και μαθαίνεις.
    Δεν υπάρχουν αντικειμενικά μαθήματα της ζωής, ο καθένας μαθαίνει σύμφωνα με τον εαυτό του και τα βιώματά του.
    Παρόλα αυτά χαίρομαι για την οπτική που απέκτησες μέσα από εκείνο το διάστημα .. θα μπορούσες να μην την έχεις γνωρίσει ποτέ .. σε αυτή τη ζωή!
    Φιλιά και εύγε!!

    By Blogger seaina, at 7:41 AM  

  • Ρε μαλακιστίρι τι πας να κάνεις τώρα ε?
    Να γίνει εδώ τις πουτάνας από γκόμενες που θέλουν να σε ξελογιάσουν?
    Μας είπες πρώτα περί μονογαμίας μετά περί μοναδικής αγάπης και έρωτα και τώρα δηλώνεις και κατά τις υπέρτατης κουλαμάρας που θεώρησε επιλογή ο άνθρωπος ποτέ!! Της ξεπετοσύνης!!!τον μπελά σου θα βρεις λέμε..
    Χαζέ!

    προχθές μιλούσα με τον άνδρα μιας φίλης μου-από του μεγαλύτερους Έλληνες επιχειρηματίες στο ρούχο-και άρχισα να του λέω τα όσα είχες γράψει για τις πωλήσεις μέσω on-line καταλόγου,με κοίταζε σαν ηλίθιος,ή ήταν εντελώς βαθιά νυχτωμένος ή εγώ μαλακίες έλεγα...)

    By Blogger vatraxokoritso, at 3:01 PM  

  • @seaina
    Γιατί όπως είπε κι ο Παζολίνι εμπειρία είναι το όνομα που δίνουν οι άνθρωποι στα λάθη τους.

    @vatraxokoritso
    Τώρα που το λες σα να 'χεις δίκιο. Δεν το 'χα σκεφτεί. Λες να ιδρύσω χαρέμι; Από αύριο θα αρχίσω τις κλανίες και τα ρεψίματα να ισορροπήσω λίγο την κατάσταση.

    Όσο για τα περί online καταλόγων το πιο πιθανό είναι ο φίλος σου να είναι βαθειά νυχτωμένος. Για περισσότερα ρώτα τους ειδικούς, εγώ ένας απλός και μόνος καταναλωτής είμαι.

    By Blogger Alitovios, at 3:19 PM  

  • να σου πω ένα κλάσιμο συνοδεία ρεψίματος θα επέφερε μια ισορροπία στο blog..

    By Blogger vatraxokoritso, at 3:28 PM  

Post a Comment

<< Home