Είμαι μικρός και μαθαίνω τον κόσμο

Wednesday, July 04, 2007

Στον αστερισμό της φάπας

Χτες το απόγευμα εκεί που την είχα αράξει στη βεράντα και σάπιζα ακούω κάποιον στο δρόμο να φωνάζει. Κάνω έτσι και βλέπω έναν τύπο να έχει πιάσει ένα λοστό και να κοπανάει τη τζαμαρία στο απέναντι φαρμακείο. Φοράω μια μπλούζα και κατεβαίνω ζούμπιτος κάτω. Πλησιάζω τον λεβέντη σε απόσταση ασφαλείας και τον ρωτάω στο πολύ χαλαρό τι τρέχει. Γυρνάει, με κοιτάζει και μου κατεβάζει τα δώδεκα ευαγγέλια.

Στο πρώτο δευτερόλεπτο έχω καταλάβει πως ο τύπος είναι πρεζάκι. Πέρα από το ότι είναι αδύνατος σε βαθμό αποστέωσης, έχει κι εκείνο το «μονίμως άυπνος» βλέμμα. Κι απ’ την άλλη μόνο πρεζάκι μπορεί να προσπαθεί να κάνει διάρρηξη σε φαρμακείο.

Το συναίσθημα μου λέει να τον λυπηθώ και να τον αφήσω στην ησυχία του. Η λογική όμως μου λέει πως για να τον αφήσω στην ησυχία του θα πρέπει κι αυτός να με αφήσει στη δική μου. Κυριαρχεί η λογική οπότε καταργώ την απόσταση ασφαλείας και τον πλησιάζω πιο κοντά. Συνεχίζει να με βρίζει και του λέω πως αν συνεχιστεί αυτή τη βιόλα το πιο πιθανό είναι να πλακώσουν οι μπάτσοι και δεν θα ‘μαι εγώ αυτός που θα ‘χει το πρόβλημα.

Στο ενδιάμεσο έχουν πλησιάσει δύο-τρεις περίοικοι οι οποίοι παρακολουθούν τη φάση κι ο ένας φαίνεται αγριεμένος οπότε του κάνει παρατηρήσεις σε πολύ έντονο ύφος, κοινώς του κατεβάζει καντίλια. Γυρνάει ο λεβέντης προς το μέρος του και βρίσκω την ευκαιρία να αρπάξω το λοστό και να τον τραβήξω απότομα με αποτέλεσμα να του φύγει. Γυρνάει, με κοιτάζει με ένα βλέμμα που συνδύαζε ξάφνιασμα και οργή και κάνει έτσι και τραβάει ένα στιλέτο. Ε ρε, που σε πονεί και που σε σφάζει. Δώδεκα χρόνια τζούντο λειτούργησαν εντελώς ενστικτωδώς. Τον έκανα μαύρο.

Με τα πολλά πλάκωσε η αστυνομία, του πέρασαν βραχιόλια και τον έβαλαν στο περιπολικό. Ο μπάτσος με ρώτησε αν θέλω να του κάνω μήνυση, το οποίο σε απλά ελληνικά σήμαινε πως την είχε γαμήσει, του είπα πως δεν αξίζει τον κόπο και κάπου εκεί τελείωσε το νταβαντούρι. Μας κράτησαν τα ονόματα από την αστυνομία και την έκαναν.

Αφού έληξε η παράσταση έπιασα τον εαυτό μου σε βαθυστόχαστες σκέψεις. Η τελευταία φορά που έχω χτυπήσει άνθρωπο πρέπει να ήταν στο Λύκειο. Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι πως μετάνιωσα για την πράξη μου. Άμα απειλείται η ζωή μου κι έχω δυνατότητα να αντιδράσω θα το κάνω. Αν δεν έχω θα την κάνω. Αυτό που με προβληματίζει είναι που έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που θεωρείται λογικό να αφήνεις τέτοιους τύπους στην ησυχία τους. Επειδή δηλαδή ο άλλος τραβάει ένα προσωπικό Γολγοθά, τον οποίο παρεμπιπτόντως ο ίδιος τον επέλεξε, εγώ θα πρέπει να δείχνω κατανόηση; Πριτς.

Έχω ευαισθησίες σε θέματα ναρκωτικών αλλά έχω κι αντοχές οι οποίες κάποιες φορές εξαντλούνται. Δεν θα μας πηδήξεις κιόλας επειδή εσύ τραβάς ένα ζόρι. Δεν ξέρω σε ποιο βιβλίο ορίζει πως δείγμα πολιτισμού είναι να κάνεις τα στραβά μάτια. Εμένα πιο πολύ σε παρακμή μου φέρνει αυτό παρά σε επιβεβαίωση δημοκρατικής λειτουργίας. Κι όπως έλεγαν και οι παλιοί, όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.

26 Comments:

  • Να πω ότι διαφωνώ, θα πω ψέματα. Καλά έκανες και καλά τα λες Αλητόβιε. Κρίμα το παληκάρι που χαράμισε έτσι τη ζωή του αλλά δε φταίμε:(

    By Blogger Flareman, at 7:01 PM  

  • καλά έκανες και μπράβο σου γιατι 9/10 θα κάνανε την πάπια γιατί απλά δεν θα ήταν δικό τους θέμα...

    παντως όπως και να εχει κρίμα ειναι...και για το ζακι που πέταξε τη ζωή του αλλά κυρίως για τους δικούς του (άμα του έχουν μείνει)που είναι αν όχι την ιδια στην χειρότερη κόλαση.

    By Blogger michalis, at 12:13 PM  

  • Εχμ,διαφωνώ με το ότι τα ναρκωτικά είναι επιλογή,μόνο επιλογή δεν είναι,αλλά οκ αυτό είναι τεράστιο θέμα.Για τα υπόλοιπα ένα έχω να πω : γεια στο στόμα σου! (ή στο πληκτρολόγιό σου σε αυτή την περίπτωση,ok :p ).

    By Blogger Φαίη, at 12:19 PM  

  • Φαίη, τι έννοεις όταν λες πως δεν είναι επιλογή τα ναρκωτικά; Έχεις δει κανέναν να τα παίρνει με το ζόρι;

    By Blogger Alitovios, at 12:51 PM  

  • Χμ,οκ,συνπτικά,να τί πιστεύω : άνθρωποι που φτάνουν να πάρουν ναρκωτικά και να κολλήσουν,είναι άνθρωποι που εξαρτώνται.Εξαρτώνται γενικά,στην ζωή τους.Συναισθηματικά και όχι μόνο.Δεν στέκονται στα πόδια τους,δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Τέτοιος άνθρωπος δεν γεννιέσαι,γίνεσαι. Δεν μιλάω για το κλασσικό χάπι του "έχει περάσει πολλά οπότε λογικό να πάρει ναρκωτικά",αυτό είναι μύθος. Αν βάλεις όμως στην εξίσωση τις δύσκολες καταστάσεις (συναισθηματικά δύσκολες),την τάση για φυγή (η οποία δημιουργείται,για να έχεις τάσεις φυγής από κάτι πας να φύγεις,αν όλα είναι καλά κι ωραία δεν τρέχει μία),την συναισθηματική εξάρτηση,η οπτική γωνία αλλάζει.Δεν είναι επιλογή,είναι κραυγή βοήθειας (κυρίως προς την οικογένεια),είναι αναζήτηση ανακούφισης (ψάχνεις κάτι να σε "στείλει",να σε χαλαρώσει,ή να σε στηρίξει,ανάλογα),είναι ένα μήνυμα "δεν τα βγάζω πέρα μονάζος μου,βοήθεια ρε!".Και θα μου πεις,οκ,και γιατί το κάνουν έτσι και όχι αλλιώς; Ίσως αυτός είναι ο μόνος τρόπος που ΞΕΡΟΥΝ,ίσως είναι πιο έυκολο,ίσως πολλά.Τέλος πάντων,όπως είπα και πριν είναι τεράστιο θέμα. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν δέχομαι ότι οποιαδήποτε κίνηση αυτοκαταστροφής (εκτός ίσως από την επιλογή ευθανασίας σε περίπτωση ανίατης ασθένειας,αυτό είναι άλλο καπέλο) είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ επιλογή.

    Είχα δεν είχα,σεντόνι έγραψα!

    By Blogger Φαίη, at 1:52 PM  

  • Εγώ να ρωτήσω κάτι λίγο πιο πεζό! Είμαι περίεργος να μάθω περισσότερα για το πώς σου βγήκε η όλη γνώση/εμπειρία τόσων χρόνων judo, έχοντας υπόψη το ότι ανέφερες πως η τελευταία φορά που χειροδίκησες ήταν πολλά χρόνια πριν!
    Έχοντας 11 χρόνια aikido, είμαι περίεργος κατά πόσο "βγαίνει" όπως σωστά είπες σε μια κατάσταση αυτοάμυνας στο δρόμο.

    By Blogger Apotheosis, at 5:05 PM  

  • apotheosis, δεν κατάλαβα τι με ρωτάς.

    By Blogger Alitovios, at 5:46 PM  

  • Βασικα ρωτησα εαν σου βγηκαν ευκολα οι γνωσεις του judo σε street κατασταση.

    By Blogger Apotheosis, at 10:48 AM  

  • Φαίη μου με κάθε σεβασμό διαφωνώ - η χρήση είναι πάνω και πρώτα απ' όλα επιλογή. Η ζωή είναι δύσκολη για όλους μας, κάποιος που κάνει χρήση επιλέγει να κάνει χρήση. Όσο ανίσχυρος χαρακτήρας κι αν είναι κάποιος, τα ναρκωτικά δεν είναι λύση στις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας.

    Όλοι περνάμε καλές αλλά και κακές μέρες, δε σημαίνει ότι με την πρώτη (ή τη δεύτερη ή την τρίτη δυσκολία) θα έχουμε τη δικαιολογία πως είμαστε αδύναμοι χαρακτήρες και οδηγηθήκαμε στα οποιαδήποτε ναρκωτικά χωρίς τη συνειδητή επιλογή μας:( Είναι κρίμα για τα παιδιά, το ξαναλέω, αλλά το επέλεξαν...

    By Blogger Flareman, at 4:18 PM  

  • apotheosis δεν κάθησα να το σκεφτώ και πολύ, όπως είπα λειτούργησα ενστικτωδώς. Τώρα αν με ρωτάς γιατί δεν έδειξα αυτοσυγκράτηση η απάντηση είναι μάλλον γιατί δεν ήθελα.

    flareman, συμφωνώ με όσα λες.

    By Blogger Alitovios, at 6:18 PM  

  • Επειδή ζω σε μια χώρα όπου το να κάνεις τα στραβά μάτια θεωρείται όχι απλά δείγμα πολιτισμού αλλά και απλή λογική, έχω να πω ότι πολύ καλά έκανες, για να μην σου πω ότι αν ήμουν στη θέση σου θα του έκανα και μύνηση. Από τη στιγμή που αρχίζουμε να κάνουμε τα στραβά μάτια, αρχίζει και η κατηφόρα της κοινωνίας γενικότερα.

    Εύγε νέε μου!

    By Blogger Σοφία, at 1:42 AM  

  • respect που ασχολήθηκες με την επιχείρηση κάποιου.

    By Blogger Αντώνιος, at 1:47 PM  

  • Σοφία, μήνυση δεν είχε νόημα να του κάνω. Έφαγε τις φάπες του κι είμαι σίγουρος πως στο τμήμα δεν θα πέρασε και την καλύτερη βραδιά της ζωής του. Όλο και σε κάποια ζαρντινιέρα θα σκόνταψε.

    By Blogger Alitovios, at 2:01 PM  

  • Ίσως αν του έδινες κανένα ευρώ να έπαιρνε δρόμο.

    By Blogger Nobody, at 11:39 AM  

  • Ναι, αλλά έτσι είναι σαν να του λες: όποτε χρειάζεσαι χρήματα, πάρε ένα λοστό και άρχισε να βαράς μέχρι να βρεθεί στο δρόμο σου ένας ανοιχτοχέρης.

    By Blogger Σοφία, at 1:02 AM  

  • Θα σου πω ένα περιστατικό που συνέβει στα Πατήσια πριν 15 χρόνια περίπου, κατακαλόκαιρο τα ξημερώματα... Κάτω από το σπίτι μας, περνούσε μια κοπέλα που την παρακολουθούσε κάποιος και την έβαλε κάτω θέλόντας να την βιάσει. Η κοπέλα ούρλιαζε για βοήθεια και κανένας ΠΟΥΣΤΗΣ άντρας δεν κατέβηκε να την βοήθησει.... μόνο ο πατέρας μου θυμάμαι πήρε το 100 και επειδή το τμήμα ήταν δίπλα μας σχεδόν, ήρθαν άμεσα.... ο τυπάς την γλύτωσε γιατι την παράτησε και έφυγε..

    Εκει που θελω να καταλήξω είναι πως και εγώ είμαι υπέρ αυτού που έκανες και εγώ το ίδιο θα έκανα στην θέση σου. (Αν ήξερα judo...:P)...
    Όσο για τα ναρκωτικά που κάποιος ανέφερε ότι δεν είναι θέμα επιλογής...σορρυ, αλλά δεν υπάρχει κανένα 2χρονο που να παίρνει ναρκωτικά επειδή του τα δίνουν οι γονείς του, αλλά για άτομα που ξέρουν ΠΟΛΥ καλά τι κάνουν...και σόρρυ αλλά εγώ δεν μπορώ να τους λυπηθώ... ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ...γιατι εγώ δεν κατέληξα στα ναρκωτικά? Ειναι απλά τα πράγματα...και φυσικά ειναι θέμα επιλογών γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που ακόμα και το 3χρονο βαπτιστήρι μου ξέρει πως τα ναρκωτικά οδηγούν στον θάνατο....Μην τρελαθούμε εντελώς....

    Σορρυ για το σεντονακι...

    By Blogger jul, at 9:32 AM  

  • Δεν αποτελεί "θέμα" το αν θα ξεπεράσεις τις αντοχές σου ή όχι σε μια τέτοια κατάσταση.

    Αποτελεί όμως θέμα το πόσες φορές την ημέρα φτάνουμε σε οριακές καταστάσεις σαν αυτή που περιγράφεις.

    Κάτι δεν πάει καλά μάλλον γύρω μας...

    By Blogger Aggelos Spyrou, at 1:44 PM  

  • Ωραία όλα αυτά περί ναρκωτικών και τζούντο, αλλά το σημαντικό είναι ότι ο ιδιοκτήτης του φαρμακείου δεν αντίκρησε το μαγαζί που έχει για να τα βγάζει πέρα, κατεστραμένο.

    By Blogger greekfloyd, at 6:29 PM  

  • δεν λες καλά που ήξερες τζούντο να αμυνθείς!

    By Blogger YO!Reeka's, at 6:17 PM  

  • ΑΡΙΣΤΑ! Και στον λόγο και στην πράξη.

    Χαίρομαι που τα 12 χρόνια Τζούντο αξιοποιήθηκαν καταλλήλως. Εμένα σε μια αντίστοιχη στιγμή, τα 3 χρόνια Kung Fu με έκαναν να υπερεκτιμήσω τις δυνάμεις μου και να καταλήξω πρωτοχρονιάτικα αιμόφυρτη με κατασπασμένη μύτη στο νοσοκομείο!

    By Blogger Spitogata, at 9:59 PM  

  • Σωστός alitovie, καλά ξηγήθηκες!
    Απλά, αποψή μου, τα πρεζάκια δεν τα βαράνε ούτε τα σπάνε στο ξύλο. Είναι σαν να βαράς 70χρονο..
    Μπορούσες απλά να τον αφοπλίσεις.

    By Blogger FuSmOKer, at 10:56 PM  

  • @nobody
    Σιγά μην του έδινα να μου πηδήξει και τη γκόμενα

    @aggelos
    Άμα ήταν όλα καλά γύρω μας δεν θα ήμασταν εδώ.

    @yo!reeka's
    Αν δεν ήξερα τζούντο δεν θα κατέβαινα κάτω. Πήγα με την προδιάθεση να τον πλακώσω στις φάπες.

    @spitogata
    Better luck next time που λένε και στο χωριό μου

    @funsmoker
    Πιθανότατα έχεις δίκιο με τη διαφορά πως ήθελαν να τον πλακώσω γιατί με ενόχλεισε πολύ αυτό που έκανε.

    By Blogger Alitovios, at 11:32 PM  

  • Χαίρομαι που δεν έκανες και εσύ την πάπια.. Οταν ξεπεράσεις πια τα όρια και την αντοχή σου, αντιδράς αλλιώς.

    By Blogger iF.. igeneia, at 1:23 AM  

  • Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κοινωνικές συνθήκες παίζουν αποφασιστικό ρόλλο στην απόφαση να μπει κάποιος στον δρόμο της πρέζας. Αλλά δεν μπαίνουν όλοι. Κι όσο κι αν ισχύει το ότι "ουδείς εκών κακός" (με την έννοια ότι η ποιότητα του μυαλού του του δόθηκε από την κληρονομικότητα ή το περιβάλλον), η επιλογή είναι του καθενός δικαίωμα. Το "παρασύρομαι" είναι προφάσεις εν αμαρτίαις αφού το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ΔΕΝ παρασύρεται! Υπάρχουν άνθρωποι που ξεκίνησαν από άθλιες συνθήκες και ξέφυγαν κι έγιναν μιά χαρά άνθρωποι. Κι άλλοι που γεννήθηκαν μέσα στη χλιδή και στην άνεση και έπεσαν στην πρέζα...

    By Blogger Heliotypon, at 6:41 AM  

  • Πολύ καλά έκανες,

    στη πατρίδα μας υπάρχει η εσφαλμένη νοοτροπία, αυτός που φωνάζει ή διαμαρτύρεται για κάτι που σε άλλες χώρες είναι αυτονόητο, να τον λένε ΄΄γραφικό΄΄.

    By Blogger a.c., at 12:44 PM  

  • Φιλαράκι είσαι ότι χρειάζεται το ΔΥΝΑΜΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Έλα μαζί μας (φέρε και το λοστό καλού κακού)

    By Blogger ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΔΥΝΑΜΙΣΤΙΚΟΙ ΠΥΡΗΝΕΣ, at 12:56 PM  

Post a Comment

<< Home