Είμαι μικρός και μαθαίνω τον κόσμο

Tuesday, February 13, 2007

Επέτειος

Σήμερα κλείνουν δύο χρόνια από τότε που έφυγε ο Αργύρης. Ο λόγος ηρωίνη. Αν και φρέσκος ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Στο τετράμηνο από τη μέρα που τον γνώρισα υποψιάστηκα πως έπαιρνε ναρκωτικά. Μου έκανε εντύπωση που όταν τον είχα ρωτήσει ευθέως μου είχε απαντήσει καταφατικά το ίδιο ευθέως.

Έκανα ότι μπορούσα για να τον ξεκολλήσω από τα ναρκωτικά. Ότι μπορούσα στο μέτρο των δυνατοτήτων μου και κυρίως στο μέτρο που καταλάβαινα. Τον έπαιρνα για βόλτες συνέχεια, προσπαθούσα να τον εισάγω σε νέες δραστηριότητες μπας και βρει κάτι ως ενδιαφέρον. Μέχρι και ταξίδι τον πήγα όπου με μηχανές διασχίσαμε την Αμερική, το είχε καημό να κάνει κάποια μέρα ένα τέτοιο ταξίδι. Βγαίναμε και φλερτάραμε ασύστολα, πίστευα πως αν ερωτευόταν μια γυναίκα ίσως να είχε ένα επιπλέον κίνητρο να καθαρίσει. Τζίφος.

Στο τέλος το μόνο που μπορούσα να του προσφέρω ήταν την παρέα μου κι αυτή από ένα σημείο κι έπειτα την απέρριψε γιατί κατάλαβα πως η παρουσία μου τον πίεζε. Δεν μπορούσα να στέκομαι άπραγος και να τον βλέπω να παρακμάζει. Κι από ότι κατάλαβα αυτή μου η εμμονή κάποια στιγμή τον κούρασε. Τελικά ξεκόψαμε και μετά από μερικούς μήνες μου τηλεφώνησε η αδερφή του για να μου πει πως πέθανε.

Στην κηδεία του γνώρισα όλους εκείνους για τους οποίους μου μιλούσε αλλά δεν είχα δει ποτέ. Όλοι ήταν σκυθρωποί. Δεν είχαμε κάτι να πούμε μεταξύ μας. Αυτός που υποτίθεται πως μας ένωνε ουσιαστικά μας χώριζε. Ήταν από τα πιο άβολα μεσημέρια που έχω ζήσει.

Οι άνθρωποι αλλάζουν επειδή το θέλουν και ποτέ επειδή τους το επιβάλλει το περιβάλλον τους. Κι ο Αργύρης δεν ήθελε να ξεκόψει. Το καταλάβαινα από την πρώτη στιγμή αλλά έπρεπε να κάνω αυτό που θεωρούσα σωστό από τη μεριά μου. Ήταν από ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια. Το οποίο ήταν καλό γιατί αν μη τι άλλο δεν γνώρισε εξαθλίωση από τα ναρκωτικά. Είχε και κουλτούρα. Αυτό που δεν είχε ήταν λαχτάρα να ζήσει.

Ένα πράγμα που κατάλαβα στα τρία χρόνια που τον έκανα παρέα είναι πως η εικόνα που είχα για τους ναρκομανείς δεν είχε την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας που έχουν «φυσιολογικές» ζωές και είναι βαθιά χωμένοι στην ηρωίνη. Οι εξαθλιωμένοι είναι η μειονότητα.

Το δεύτερο που κατάλαβα είναι πως οι ναρκομανείς δεν έχουν την παραμικρή αυτοεκτίμηση. Είτε ζητιανεύουν στην Ομόνοια για τη χρήση τους είτε τρυπιούνται από την άνεση του σαλονιού τους η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους είναι άθλια. Κάπως έτσι κατάλαβα αργότερα πως η παρουσία μου τον πίεζε, ο δικός μου βαθμός αυτοεκτίμησης τον έκανε να νοιώθει χειρότερα για την κατάσταση του. Είναι ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας.

Κάθε φορά που βλέπω πρεζάκι στο δρόμο μου έρχεται να το βουτήξω και να το πλακώσω στις κλωτσιές. Ζήσε ρε μαλάκα, τι σου ζητάω. Τελικά το μόνο που κάνω είναι να δίνω λεφτά. Αλλά με αυτά και με αυτά μέσα μου είμαι μπερδεμένος στο θέμα των ναρκωτικών. Από τη μία επειδή απογοητεύτηκα υπάρχουν στιγμές που λέω ας πάνε να γαμηθούν και να ψοφήσουν όλοι. Κι από την άλλη πεισμώνω ακόμα περισσότερο και θεωρώ πληγή για τον κόσμο που έχουμε φτιάξει τις στρατιές ναρκομανών. Δύσκολο πράγμα να είσαι άνθρωπος.

6 Comments:

  • ίσως το πιο δύσκολο απ' όλα. έχω ζήσει με πρεζάκι μη εξαθλιωμένο, όπως κι ο φίλος σου. αν τον έβλεπες δεν το πίστευες ότι κάνει χρήση. κούκλος και απίστευτο μυαλό που χαραμίστηκε... ίσως κι ο μόνος άντρας που μ' αγάπησε πραγματικά, που με ένιωσε...
    έκανα ό,τι μπορούσα, στο τέλος έσπασα εγώ κι έφυγα.
    ο Γιάννης έζησε, πιθανόν και να απεξαρτήθηκε τώρα πια, δεν ξέρω, πάνε χρόνια...
    αλλά βλέπω κάθε μέρα και την άλλη πλευρά, τα εξαθλιωμένα παιδιά, που δεν έχουν τον τρόπο ή τη δύναμη να ξεφύγουν. κι αισθάνομαι ανήμπορη όπως τότε, που δεν μπορώ να κάνω τίποτα...
    αν δεν το θες ο ίδιος δεν υπάρχει διέξοδος.
    ακόμα δεν το έχω χωνέψει αυτό.

    By Blogger Natalia, at 8:19 AM  

  • Αν με κάποιους είμαι περισσότερη σκληρή απ οσο μπορώ, είναι συγκεκριμένα με αυτούς τους ανθρώπους.
    Με εκνευρίζει αυτή η άρνηση,αυτή η παραίτηση.Αν είσαι μάγκας, έλα εδώ..στα δύσκολα.

    By Blogger Αστάρτη, at 10:42 AM  

  • Αυτό που έγραψες, το "Αυτό που δεν είχε ήταν λαχτάρα να ζήσει" είναι όλο το ζουμί. Από εκεί ξεκινάνε όλα.
    Η ζωή τους φαίνεται "βουνό αδιάβατο που τους πλακώνει". Αυτά στην αρχή που δεν έχουν ακόμα εθιστεί. Μετά είναι τέτοια η εξάρτηση, που φιλοδοξία τους πλέον φτάνει μέχρι το να πάρουν την δόση τους. Τιποτα άλλο δεν έχει νόημα και ουσία για αυτούς...

    Είναι απίστευτα δύσκολο να τους εμπνεύσεις την ζωή ξανά από την αρχή τελικά.

    Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι ένα μεσημέρι στην Αθήνα πήγαμε για καφέ κάπου στο κέντρο με ένα φίλο και στο δρόμο, ερχόταν προς το μέρος μας ένας ναρκωμανής παραπαίοντας, να πέσει, να μην πέσει. Σοκαρίστηκα καταρχήν (δεν είχα ξαναδεί σε τέτοια κατάσταση άνθρωπο) και σοκαρίστηκα ακόμα περισσότερο, όταν ο φίλος βάζει το χέρι του για να μην πέσει πάνω μας λεγοντας του "φίλε, σε παρακαλώ μην μου πέσεις εδώ..."

    By Blogger Debby, at 1:54 PM  

  • Ναι μεγάλο πλήγμα της κοινωνίας τα ναρκωτικά.Όλα τα είδη ναρκωτικών, ακόμα κι αυτά που δε σε ρίχνουν αλλά σε σπιντάρουν, όλα και οποιαδήποτε μορφή εξάρτησης.
    Παρολαυτά όμως έχω δει και την άλλη πλευρά, έχω γνωρίσει παιδιά που έχουν καταφέρει να απεξαρτηθούν από την ηρωίνη.Και αυτό μου έδωσε δύναμη κατά κάποιο τρόπο...Ναι υπάρχουν κι αυτοί που θέλουν να σωθούν και πιάνουν το χέρι που τους απλώνεται και τραβιούνται έξω από το βούρκο.

    By Blogger unlearn, at 7:27 PM  

  • Επειδή δυστυχώς κι εγώ είχα κάποτε μια κολλητή εθισμένη σε "άσπρη", καταλαβαίνω ακριβώς πώς νιώθεις... Βέβαια εγώ την έχασα επειδή χαθήκαμε (δεν ξέρω καν αν ζει & τί κάνει), ευτυχώς, όμως ποτέ δεν ξεχνάς τέτοιες ιστορίες... Και θα συμφωνήσω με την Αστάρτη με χίλια! Είμαι κι εγώ της άποψης πως με τέτοια άτομα "οφείλουμε" να είμαστε σκληροί...

    By Blogger ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ, at 3:25 PM  

  • Για το θέμα της εξαθλίωσης που ανέφερες, αυτό δεν παίζει συνήθως. Γιατί? Γιατί τα βαποράκια-έμποροι δεν στοχεύουν άπορους αλλά εύπορους!! Κι έτσι, παιδιά της καλής (λέμε τώρα) κοινωνίας σβύνουν με σύριγγες στα χέρια.

    By Blogger Nobody, at 10:33 AM  

Post a Comment

<< Home