Είμαι μικρός και μαθαίνω τον κόσμο

Η επανίδρυση τους κράτους

2008-12-29T23:07:00.001+02:00

Γεια σου Καραμανλή με τους λεβέντες σου.

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

2008-12-18T14:37:00.002+02:00

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη γειά σου,

Αυτή τη φορά δεν θα σου ζητήσω κάτι ακριβό.

Αν είναι εύκολο θέλω αυτούς τους υαλοκαθαριστήρες για το αυτοκίνητο μου.

Σου στέλνω φωτογραφία για να μη γίνει κάποιο λάθος.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Η άλλη Ελλάδα

2008-12-17T14:42:00.001+02:00

Μιλούσα με έναν πελάτη μου χτες ο οποίος ζει στην Ιρλανδία κι αναπόφευκτα η κουβέντα πήγε στα όσα συμβαίνουν στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες. Οι ξένοι έχουν εντυπωσιαστεί από αυτό που γίνεται εδώ. Πέρα από αυτά που διαβάζω και βλέπω στην τηλεόραση σχετικά με τις ανησυχίες για φαινόμενο ντόμινο, υπάρχει κάτι άλλο που τους κάνει φοβερή εντύπωση και δεν το είχα αντιληφθεί.

Η εικόνα του έλληνα στο εξωτερικό είναι αυτή του καλοπερασάκια. Φράπα, τσιγάρο, αραλίκι κι έχει ο Θεός. Έτσι μέσες άκρες μας βλέπουν έξω. Γι αυτό δεν πολύ-γουστάρουν να κάνουν δουλειές μαζί μας. Αντιθέτως για παρέα είμαστε η καλύτερη τους. Τα γεγονότα που συμβαίνουν τις τελευταίες δέκα μέρες ανατρέπουν αυτή την εικόνα. Ξαφνικά ο έλληνας από καλοπερασάκιας μετατρέπεται σε έναν προβληματισμένο άνθρωπο που εξεγείρεται για τα ίδια προβλήματα που λίγο έως πολύ αντιμετωπίζουν όλοι οι ευρωπαίοι. Όπως μου έλεγε ο συνομιλητής μου, «είστε οι τελευταίοι άνθρωποι που θα περιμέναμε να αντιδράσουν για όσα συμβαίνουν». Εξ ου και το ενδιαφέρον των ξένων για όσα συμβαίνουν εδώ είναι τεράστιο. Ξαφνικά γίναμε το χωνευτήρι όλων των προβληματισμών και των αντιδράσεων της Ευρώπης. Και σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον η πέτρα που πετάει κάποιος στην Αθήνα μπορεί να σπάσει μια βιτρίνα στο Βερολίνο.

Ποιος θα το περίμενε πως μέσα από αυτά τα συμβάντα θα αναβαθμιζόταν η εικόνα του έλληνα προς τα έξω. Να που τελικά αποδεικνύουμε πως έχουμε και μυαλό. Δεν είμαστε μόνο μπουζούκια και σουβλάκι. Ουδέν κακό αμιγές καλού.

Αττικό Μετρό, εκεί που βασιλεύει η αγένεια

2008-12-16T14:04:00.001+02:00

Τρίτη μεσημέρι κατά τις 1 είμαι στα εκδοτήρια του σταθμού του ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι. Μπροστά μου στην ουρά είναι ένα μαυριδερός τύπος που φαίνεται σαν γύφτος χωρίς όμως να παίρνω και όρκο. Το ότι φαίνεται σαν γύφτος το επισημαίνω γιατί έχει σημασία για το τι ακολούθησε. Δίνει το εισιτήριο σε μια γυναίκα στο γκισέ και την ρωτάει αν ισχύει. Αυτή το εξετάζει αλλά αργεί και ο τύπος χωρίς να πει κάτι δείχνει πως δυσανεσχετεί. Τον βλέπει η δικιά σου που δυσανασχετεί και τον μπινελικώνει.

Έχω μείνει εντελώς μαλάκας από το περιστατικό. Είναι δυνατόν δημόσιος υπάλληλος να απευθύνεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε κάποιον πολίτη; "Τι κοιτάς έτσι βλάκα, την ώρα κοιτάζω. Αί στο διάολο". Είμαι σίγουρος πως επειδή ο τυπάκος έφερνε σε γύφτο τον αντιμετώπισε με τόση απαξίωση. Ο οποίος τύπος δεν έκανε τίποτα παρά να δυσανασχετίσει και με το δίκιο του καθώς η μουλάρα αργούσε. Ούτε της μίλησε, ούτε έκανε καμιά χειρονομία.

Δεν ξέρω αν υπάρχει προϊστάμενος στο συγκεκριμένο σταθμό αλλά όποιος και να 'ναι τσάμπα τον πληρώνουν. Τη δε υπάλληλο πρέπει να τη στείλουν σπίτι της σύντομα. Με τους δικούς μου φόρους πληρώνω κάτι τέτοια γαϊδούρια; Έλεος ρε κερατάδες.

Να χαρώ εγώ επανίδρυση του κράτους.

Στον αστερισμό των μεμονωμένων περιστατικών

2008-12-16T01:12:00.000+02:00

Τελικά σε λίγο καιρό θα μας κάνει εντύπωση αν βρεθεί μπάτσος που δεν αυθαιρετεί.

Είμαι ένας μικροαστός νοικοκύρης

2008-12-11T11:48:00.001+02:00

«Οι αναρχικοί συνδυάζουν την πίστη στη δυνατότητα βίαιης και ξαφνικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας με την εμπιστοσύνη στην ορθή λογική των ανθρώπων και στη δυνατότητα ανθρώπινης βελτίωσης και τελείωσης» James Joll-Οι αναρχικοί (εκδόσεις Επίκουρος)

Εν ολίγοις δεν αρκεί απλά να καις, πρέπει να κομίζεις και ένα μήνυμα για αλλαγή. Από όλους αυτούς τους μαλάκες που καίνε κανείς δεν έχει να πει κάτι συγκεκριμένο. Οι πιτσιρικάδες που διαδηλώνουν ειρηνικά από την άλλη έχουν πολλά να πουν. Η επιστολή που μοιράσανε στην κηδεία ήταν γροθιά στο στομάχι. Θέλω να πάω να τα πάρω αγκαλιά και να πιάσω τον κερατά τον μπάτσο που τα χτυπάει να του τρίψω τη μούρη στο οδόστρωμα.

Οι αντιεξουσιαστές, μιλάω γι αυτούς που μιλάνε δημοσίως, νομίζουν πως έχουν το μονοπώλιο στην δυσαρέσκεια για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Πως αυτοί κατέχουν το μυστικό για το πώς μπορεί να αλλάξει η κοινωνία. Κι όταν αρχίζουν να μιλάνε νομίζεις πως ακούς την Παπαρήγα σε στιγμές παράκρουσης. Έβγαλε έναν ο Θεοδωράκης τις προάλλες και αυτά που έλεγε τα διάβαζε. Λες κι άμα τα έλεγε από καρδιάς θα του βάζανε μικρό βαθμό. Τι υποκρισία Θέε μου.

Κι άλλοι είμαστε δυσαρεστημένοι με όσα συμβαίνουν. Κάποιοι από εμάς πιστεύουμε πως τον κόσμο μπορείς να τον αλλάξεις και με πιο ήπιο τρόπο. Χωρίς να καις το μαγαζί του άλλου. Με συμμετοχή, με διαδηλώσεις, να φας και λίγο ξύλο από τον μπάτσο γιατί άμα δεν νοιώσεις στο πετσί σου την αυθαιρεσία του κράτους δεν επαναστατείς αλλά όχι με το να σκοτώνεις το όνειρο του μεροκαματιάρη. Αυτό είναι σκέτος χουλιγκανισμός. Τυφλή βία που δεν εξυπηρετεί τίποτα.

Επίσης δεν δέχομαι τους τιμητές του κώλου. Που όλοι ξαφνικά έγιναν αγωνιστές και κρίνουν τους άλλους. Που αντί να κάτσουμε να συζητήσουμε όλοι μαζί ήρεμα και πολιτισμένα για την επόμενη μέρα, βγάζουμε πιστοποιητικά επαναστατικότητας και κοιτάμε να καταδικάσουμε τους άλλους. Οι άλλοι είναι πάντα το πρόβλημα. Και που τελικά όλοι έχουμε να πούμε τη μαλακία μας με ένα στεντόρειο ύφος λες και εμείς ξέρουμε καλύτερα από όλους.

Έχω μεγαλώσει στα Εξάρχεια. Πριν καλά-καλά τελειώσω το σχολείο τα έπινα στο Dada. Έχω ξενυχτήσει εκατοντάδες βράδια σουλατσάροντας στους πεζόδρομους και στα σοκάκια. Παρόλα αυτά ξεκάθαρη άποψη για το πολιτικό σκηνικό των Εξαρχείων δεν έχω. Ξέρω πάντως πως πολλά από αυτά που ακούγονται δεν είναι απλά προπαγάνδα των εγκάθετων. Βολεύει πολύ η αντίληψη πως οι «αναρχικοί» είναι οι καταπιεσμένοι επαναστάτες αλλά καμιά φορά καλό είναι να κοιτάμε και την πραγματικότητα. Συμμαθητής μου στην τρίτη Λυκείου πήγαινε και τα έσπαγε στις παραμονές της επετείου του πολυτεχνείου για το χαβαλέ. Και είμαι σίγουρος πως υπήρχαν πολλοί τέτοιοι. Κι αν υπήρχαν τότε, θα υπάρχουν και σήμερα.

Βγαίνουν τώρα ορισμένοι και κουνάνε το δάχτυλο επικριτικά στην κοινωνία που έψαχνε λέει ο άλλος τι τηλεόραση θα αγοράσει. Πως γεμίσαμε ξαφνικά ρε σεις τόσους πολλούς επαναστάτες; Εγώ δεν πιστεύω πως το να καταναλώνεις σε κάνει εξ’ ορισμού συντηρητικό. Έχω ένα αμάξι και δύο μηχανές. Αυτό μου απαγορεύει να μιλάω; Το να είσαι άνεργος δεν είναι κατ’ ανάγκη επαναστατικό. Μπορεί απλά να είσαι τεμπελόσκυλο. Άμα μπούμε στη λογική να κρίνουμε προθέσεις και τον ιδιωτικό βίο του καθενός το ‘χουμε χάσει το παιχνίδι.

Επαναστάτης δεν γίνεσαι με το να απαξιώνεις τους συμπολίτες σου για τις επιλογές και τον τρόπο ζωής τους. Επαναστάτης γίνεσαι όταν εμπνέεις την αλλαγή. Άμα πας στον άλλο και του κουνάς το δάχτυλο επικριτικά λέγοντας του πόσο μαλάκας είναι λογικά θα σε αγνοήσει. Αν θες τον άλλο να σε ακούσει μίλησε του χωρίς να τον κρίνεις. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Αφήστε λοιπόν τις μεγαλοστομίες και κοιτάξτε πως θα μπορέσετε να μιλήσετε στην κοινωνία. Επανάσταση δεν είναι μόνο να πας να πλακώσεις τον μπάτσο στο ξύλο. Είναι και το να πας φαγητό μια μέρα σε έναν ηλικιωμένο που ζει μόνος του. Αλλάζει κι έτσι ο κόσμος.

Μπορεί να κάνω και λάθος. Ένας μικροαστός νοικοκύρης είμαι που λέει την άποψη του.

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

2008-12-10T18:41:00.003+02:00

Σε λίγο θα μας πουν πως ο μπάτσος καθάριζε το όπλο του κι εκπυρσοκρότησε άθελα του.

Και στο φινάλε τι σημασία έχει η τροχιά της σφαίρας; Δηλαδή οι μπάτσοι πυροβολούν του κουτουρού κι όποιον πάρει ο χάρος; Τι προσπαθεί να μας πει ο δικηγόρος; Πως ο μπάτσος πυροβόλησε μεν προς την πλευρά του πλήθους αλλά περίμενε η σφαίρα να καταλήξει σε κάνα παρτέρι; Ρε σεις, για πόσο ηλίθιους μας περνάτε;

Μαλάκά μου έβγαλες το όπλο και πυροβόλησες προς την κατεύθυνση μιας ομάδας ανθρώπων; Τελείωσε, είσαι δολοφόνος. Είτε πετύχεις κάποιον, είτε αστοχήσεις το ίδιο και το αυτό είναι. Εξάλλου την πράξη κρίνουμε. Το παιδί έτσι κι αλλιώς δεν αναστένεται.

Πάντως στην ηγεσία της αστυνομίας πάσχουν από σοβαρό παχυδερμισμό. Ενώ γαμιέται το σύμπαν πέντε μέρες τώρα δεν έχουν καν τη νοημοσύνη να κάνουν τουλάχιστον τις πάπιες μέχρι να ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα. Να σκεφτούν πως κανείς δεν θέλει τώρα να ακούσει δικαιολογίες που να ανατρέπουν την εικόνα πως ο ειδικός φρουρός πήγε εκεί για να δολοφονήσει.

Εκτός κι αν τελικά θέλουν επί τούτου να ρίξουν λάδι στη φωτιά. Από τη Δεξιά όλα να τα περιμένεις.

Οι νεκροί δεν ενδιαφέρονται για εκδίκηση

2008-12-08T12:52:00.004+02:00

Η αυθαιρεσία κάποιου που ρίχνει μια μολότοφ μέσα σε ένα εμπορικό κατάστημα δεν έχει καμία διαφορά από την αυθαιρεσία του μπάτσου που σηκώνει το κουμπούρι και αφαιρεί τη ζωή από έναν πιτσιρικά. Και οι δύο δεν έχουν κανένα σεβασμό στην κοινωνία.

Όσο δε για κάτι μαλάκες σαν το Λαζόπουλο που μας είπε πως το να σπας βιτρίνες είναι απόλυτα δικαιολογημένο έχω να πω πως πρόκειται για πολύ μπερδεμένο άνθρωπο. Μάλλον δεν έχει καταλάβει πως οι νοικοκυραίοι είναι αυτοί που τον έκαναν φίρμα.

Η ειρωνεία της τύχης είναι πως το Σαββάτο που δολοφονήθηκε ο μικρός Αλέξης ήταν η επέτειος του θανάτου του Σιδηρόπουλου.

IQ Ραδικιού

2008-12-02T11:07:00.001+02:00

"Σας πληροφορώ ότι μέχρι τώρα στις μαρτυρικές καταθέσεις εκτός από κουτσομπολιά δεν προκύπτει τίποτα"
Γιάννης Τραγάκης

Τοξική βόμβα Body Shop

2008-11-25T12:59:00.002+02:00

Τα παρακάτω είναι τα συστατικά ενός after shave της Body Shop. Πάρτε βαθιά ανάσα και διαβάστε.

Aqua
Aloe barbadensis
Cyclomethicone
Talc
Glycerin Stearate
PEG-100 Stearate
Alcohol Denat
Butyrospermum parkii
Panthenol
Cetearyl Alcohol
Benzyl Alcohol
Parfum
Phenoxyethanol
Slica
Methylparaben
Allantoin
Benzul Nenzoate
Carbomer
Xanthan Gum
Hamamelis virginiana
Butyparaben
Ethylparaben
Limonene
Gexyl Cinnamal
Linalool
Sodium Hydroxide
Isobutyparaben
Propylaparaben
Benzyl Salicylate
Butylphenyl Methylpropional
Citral
Citronellol
Geraniol
Potassium Sorbate
Sodium Sulfite
Sodium BenzoateEugenol
Amyl Cinnamal

Σύνολο 37 συστατικά. Τριάντα εφτά ρε πούστη μου. Τριάντα εφτά συστατικά για να φτιάξουν ένα γαμημένο aftershave. Από τα οποία τα περισσότερα είναι χημικά. Και μετά αναρωτιόμαστε από πού προκύπτουν όλοι αυτοί οι καρκίνοι κι ένα σωρό άλλες αρρώστιες που πλήττουν το σύγχρονο άνθρωπο. Από όλα αυτά τα σκατά που χρησιμοποιούμε βέβαια.

Το κερασάκι στην τούρτα είναι που η Body Shop προσπαθεί να περάσει το προφίλ μιας φιλικής προς το περιβάλλον επιχείρησης. Αρχίδια μάντολες. Το περιβάλλον είναι το νέο αμπαλάζ των επιχειρήσεων για να συνεχίσουν να αυθαιρετούν.

Μαύρο και στη Body Shop. Δεν ξαναγοράζω το παραμικρό από δαύτους. Αι σιχτίρ κερατάδες.

Δεν μας χέζεις ρε Τατούλη

2008-11-10T23:17:00.003+02:00

Βγάλατε για αρχηγό του κόμματος σας έναν άνθρωπο που δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του και δέκα χρόνια μετά ανακαλύπτετε πως είναι ανίκανος να κυβερνήσει. Όταν ο μπουχέσας ο Καραμανλής ήταν να σας φέρει στην εξουσία όλοι σταθήκατε από πίσω του να στηρίξετε τη μεγάλη χοντρή ελπίδα της Νέας Δημοκρατίας. Τώρα που αποκαλύφθηκε πως το παιδί είναι για σουβλάκια και κοπάνες το παίζετε όλοι υπερασπιστές του συμφέροντος του λαού.

Αι σιχτίρ υποκριτές.

Το πιο σύντομο ανέκδοτο

2008-07-02T12:36:00.001+02:00

Ανεξάρτητη (ελληνική) δικαιοσύνη. Μόλις κατάλαβαν πως η υπόθεση Siemens είναι οικουμενική και μπορεί να πάρει η μπάλα και εν ενεργεία υπουργούς τερματίστηκε στο πιτς φυτίλι η έρευνα.

Και να θες να το δεις καλοπροαίρετα το θέμα δεν γίνεται. Γιατί μετά από ενάμιση χρόνο που σέρνεται αυτή η ιστορία και τον πακτωλό στοιχείων που υπάρχουν στη Γερμανία τα δικά μας τα τζιμάνια κατέληξαν σε γενικές κι αόριστες κατηγορίες.

ΟΚ το πιάσαμε το νόημα μάγκες. Όσοι φάγατε με τις υγείες σας και καλή χώνεψη.

Μηχανοκίνητα διλλήματα

2008-06-25T15:11:00.003+02:00

Αυτό;

ή αυτό;

Γιατί δεν γουστάρω τον Ρεχάγκελ

2008-06-24T13:42:00.002+02:00

Γιατί μετά από εφτά χρόνια σε αυτή τη χώρα εξακολουθεί να μη μιλάει λέξη ελληνικά. Αυτό δείχνει πολλά, καθόλου κολακευτικά για εμάς και πολύ περισσότερο γι αυτόν. Και μην ακούσω μαλακίες πως έχουμε δύσκολη γλώσσα. Τα ελληνικά είναι σίγουρα δύσκολα αλλά για να τα γράψεις κι όχι για να τα μιλήσεις. Προφορικά είναι όσο δύσκολα είναι τα γερμανικά όπως και κάθε άλλη γλώσσα.

Ο παππούς μας έχει λίγο πολύ γραμμένους στα ζαρωμένα παπάρια του. Αν δεν ήμασταν μπανανία θα του είχαμε πει να πάρει τον πούλο όχι για τα αγωνιστικά αποτελέσματα της ομάδας αλλά γιατί πολύ απλά δεν μας σέβεται. Επειδή όμως είμαστε μπανανία τα ξεπερνάμε αυτά αρκεί να μπει η μπάλα στο πλεχτό.

Φιλελεύθερη Συμμαχία - Μούγκα στη στρούγκα

2008-06-20T19:01:00.002+02:00

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία έβγαλε λέει ανακοίνωση για τις μίζες της
Siemens. Γιατί ρε γάτοι τόσο καιρό δεν βγάζατε και μια ανακοίνωση να
μας ενημερώσετε πως κατά τη γνώμη σας θα λυθεί το θέμα της ακρίβειας;
Γιατί το μοντέλο του ανταγωνισμού και της ελεύθερης αγοράς δεν βλέπω
να δουλεύει και πολύ καλά.

Κι επίσης εσείς που κόβεστε για τον κρατικό παρεμβατισμό γιατί τόσο
καιρό δεν διαμαρτύρεστε για την κάλυψη που προσφέρει η Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα σε διάφορα πιστωτικά ιδρύματα που 'χουν βαρέσει
κόκκινο;

Μποϊκοτάζ στο γάλα – Πάρτο αλλιώς

2008-06-13T17:40:00.001+02:00

Τώρα που τελειώνει το μποϊκοτάζ στο γάλα είπα να γράψω μερικές σκέψεις. Καλύτερα τώρα που τελειώνει κι όχι στην αρχή γιατί αν ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του όσο διαρκούσε η ενέργεια τελικά κανείς δεν θα συμμετείχε. Έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα όλοι έχουμε άποψη.

Πιστεύω πως μια βδομάδα μποϊκοτάζ είναι άνευ ουσίας γιατί το γάλα δεν πάει χαμένο. Ποιος θα κλαίει για τα χαμένα γάλατα ρώταγε ένας βλόγερ; Κανείς. Το γάλα δεν πρόκειται να πάει χαμένο. Θα το κάνουν παγωτό, τυρί, γιαούρτι ή τέλος υψηλής παστερίωσης. Στον κώλο τους πάντως δεν πρόκειται να το βάλουν.

Από την άλλη υπάρχουν και μαγαζιά όπως η ΦΑΓΕ η οποία έχει πάψει να παράγει φρέσκο γάλα. Έχει αυτά τα γάλατα υψηλής παστερίωσης τα οποία διατηρούνται ενάμιση μήνα μετά την παραγωγή τους. Επομένως χέστηκε η Φάγε αν εμείς δεν αγοράσουμε γάλα για μια βδομάδα. Δεν λύνεται έτσι το πρόβλημα.

Για μένα το μποϊκοτάζ για να έχει νόημα πρέπει να στοχεύει μια συγκεκριμένη επιχείρηση. Τη Δέλτα, λέγε με Vivartia, για παράδειγμα. Γιατί τη Δέλτα; Γιατί είναι η μεγαλύτερη κι έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά φρέσκου γάλακτος. Τι διαφορά έχει θα μου πείτε αν κάνουμε μποϊκοτάζ σε μία μόνο επιχείρηση; Μεγάλη. Και εξηγούμαι.

Πρώτον μπορούμε να αγοράζουμε μια χαρά κι ωραία γάλατα άλλων επιχειρήσεων. Το οποίο με απλά λόγια σημαίνει πως δεν θα το στερηθούμε. Το οποίο με τη σειρά του σημαίνει πως είναι εφικτό να μιλάμε για ένα μποϊκοτάζ διαρκείας, ας πούμε ένα δίμηνο ή μέχρι το τέλος καλοκαιριού. Γιατί το να συζητάμε για ένα δίμηνο μποϊκοτάζ σε όλα τα γάλατα είναι ανεδαφικό. Ένα δίμηνο μποϊκοτάζ σε μια επιχείρηση σαν τη Δέλτα είναι αρκετό για να τους πάει πίπα κώλο κι εμπλοκή που λέγαμε στο στρατό.

Αν η Δέλτα έπαιρνε το μήνυμα κι αποφάσιζε να μειώσει τις τιμές του γάλακτος αυτομάτως θα ακολουθούσαν όλες οι επιχειρήσεις. Πιστεύω πως όταν θες να χτυπήσεις μια αγορά στοχεύεις τον ηγέτη. Όταν αυτός γονατίσει, θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι.

Το μόνο καλό από αυτή την ιστορία είναι πως καταλάβαμε επιτέλους πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να οργανωθούμε ως καταναλωτές και να πάψουμε να είμαστε οι μαλάκες της ιστορίας. Δεν είναι και λίγο αυτό. Ελπίζω κι εύχομαι στον επόμενο τόνο να κάνουμε κάτι πιο ουσιαστικό. Διαλέγουμε μια μεγάλη επιχείρηση και τους κόβουμε το βήχα. Απλά πράγματα.

Τώρα επειδή εκεί έξω μερικοί μπορεί να είναι ανανεωτικοί βάζελοι και να ζορίζονται να κάνουν μποϊκοτάζ στη Δέλτα λόγω Βγενόπουλου, υπάρχει και η Φάγε. Τα ίδια σκατά είναι κι αυτοί.

Γυναίκες

2008-06-10T17:35:00.002+02:00

Οι γυναίκες...

... κάνουν piercing
... κάνουν τατουάζ σε διάφορα σημεία του σώματος
... γεννάνε είτε κανονικά είτε με καισαρική
... κάνουν λιποαναρρόφηση
... τρυπάνε τις κοιλιές τους και βάζουν σιδερικά
... βάζουν δαχτυλίδια στο στομάχι για να αδυνατίσουν
... βάζουν σιλικόνη στα βυζιά
... κάνουν lifting
... κάνουν αποτρίχωση
... βγάζουν τα φρύδια τους
... τρυπάνε τα αυτιά τους

και κατά τα άλλα άμα τους πεις να τις πηδήξεις από τον κώλο σου λένε πονάει...

Να χέσω την ιδιωτική πρωτοβουλία

2008-04-30T11:02:00.000+02:00

Γυρνάω από τις διακοπές που τρώμε τον άμπακο κι όπου περάσαμε μια χαρά κι ωραία και στο μεσοδιάστημα πριν την ξανακοπανήσω για την πρωτομαγιά αράζω στην πολυθρονάρα μου να δω τι καινούργιο έγινε στον κόσμο όσο καιρό έλειπα. Ανοίγω τον υπολογιστή, κάνω να μπω στο Ίντερνετ και μένω να κοιτάζω την οθόνη που με ενημερώνει πως κάτι δεν πάει καλά.

Παίρνω τηλέφωνο τον πάροχο ο οποίος τυγχάνει να είναι η Hellas On Line όπου πολύ ευγενικά με ενημερώνουν πως η συνδρομή μου έχει λήξει. Και πολύ ευγενικά στο καπάκι τους ρωτάω γιατί δεν με ενημέρωσε κανείς. Υπάρχει λέει πρόβλημα στο σύστημα. Σα να λέμε κάνατε μαλακία ε, τους ρωτάω. Ρητορική ερώτηση. Οι πωλητές ως γνωστόν στις σύγχρονες επιχειρήσεις είναι εκπαιδευμένοι να απαντάνε με τυποποιημένες φράσεις.

Τέλος πάντων δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, έκανα μια ανανέωση της συνδρομής τηλεφωνικά μέσω της πιστωτικής μου κάρτας. Το άκρον άωτον της ειρωνείας βέβαια είναι πως η πωλήτρια προσπαθούσε στο τηλέφωνο να με πείσει να πάω σε ένα πακέτο φουλ τηλεφωνίας μέσω Hellas On Line για να μην πληρώνω λέει κερατιάτικα στον ΟΤΕ.

Την ίδια στιγμή που ομολογούν αποτυχία στο σύστημα τους να σε ενημερώσει ως πελάτη για κάτι που είναι υποχρέωση τους προσπαθούν να σε πείσουν πως το να τους δώσεις επιπλέον χρήματα είναι το πιο λογικό εκ μέρους σου. Δηλαδή όταν για κάτι τόσο απλό όσο το να στείλεις ένα e-mail σε κάποιον πελάτη σου του οποίου λήγει η συνδρομή τα κάνεις σκατά θες να με πείσεις πως για κάτι πολυπλοκότερο όπως να του παρέχεις τηλεφωνικές υπηρεσίες θα τα καταφέρεις μια χαρά;

Υπάρχει λόγος που θέλω να πληρώνω τον ΟΤΕ. Καταρχήν στον ΟΤΕ όποια μέρα κι αν πάρεις τηλέφωνο για πρόβλημα θα βρεθεί κάποιος να απαντήσει . Στη Hellas On Line έχουν υπάρξει περιπτώσεις που περίμενα με τις ώρες για να βρω υπεύθυνο. Thanks but no thanks.

Επιπλέον τυγχάνει να είμαι πελάτης της Cosmote στην κινητή τηλεφωνία. Η οποία επειδή τους λογαριασμούς τους πληρώνω μέσω τραπέζης κι όχι αυτοματοποιημένα, το γιατί είναι απλά θέμα ιδιοτροπίας, έχει τύχει πολλές φορές να παρέλθει το χρονικό όριο εξόφλησης ενός λογαριασμού. Τι κάνουν οι άνθρωποι; Πολύ απλά με ενημερώνουν. Μου στέλνουν SMS και κόντρα SMS. Ποτέ μα ποτέ δεν μου έχουν κόψει τη σύνδεση χωρίς να με ενημερώσουν. Αντιθέτως στη Hellas On Line δεν είχαν κανένα πρόβλημα να μου κόψουν τη σύνδεση χωρίς καν να στείλουν ένα e-mail.

Η διαφορά του δημόσιου από τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα είναι πως στην πρώτη περίπτωση σε βλέπουν σαν άνθρωπο ενώ στη δεύτερη είσαι γι αυτούς απλά ένα νούμερο στο σύστημα τους. Αυτά για τους οπαδούς του φιλελευθερισμού που μας λένε πως η σωτηρία είναι να τα κάνουμε όλα ιδιωτικά. Να τα κάνουμε όλα ιδιωτικά και μετά να καθόμαστε να συζητάμε με ηχογραφημένα μηνύματα σε ένα call center και με υπαλλήλους που προσπαθούν να σε πείσουν πως ενώ έχουν κάνει μαλακία φταις εσύ που δεν τους εμπιστεύεσαι.

Hellas On Line. Ο πολιτισμός της αναισθησίας.

Βάλτε τη Νικολούλη να βρει τους γαύρους

2008-03-31T12:46:00.002+02:00

Ότι και να πούμε για το χτεσινό λίγο θα είναι. Κι επειδή δεν ξέρω και πολλά από μπάλα δεν θα το ρίξω στις βαθυστόχαστες αναλύσεις. Δεν πιστεύω βέβαια πως η διαφορά των δύο ομάδων δικαιολογεί το χτεσινό σκορ. Απλά η μπάλα, όπως και σχεδόν τα πάντα στη ζωή, είναι θέμα ψυχολογίας. Χτες ο γαύρος είχε τη χειρότερη ψυχολογία ομάδας που κατέβηκε σε ντέρμπι την τελευταία εικοσαετία, είχαν αποκοιμηθεί όλοι στην αυταρέσκεια τους. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Εξάλλου καθαρά και μόνο λόγω ψυχολογίας πριν τέσσερα χρονάκια σηκώσαμε την κούπα στο ευρωπαϊκό.

Απλά πράγματα. Μην αρχίσουμε τώρα τα καφριλίκια πως δήθεν έχουμε πολύ ανώτερη ομάδα και πως ο Ολυμπιακός είναι για τα πανηγύρια. Το πρόβλημα στον Ολυμπιακό δεν είναι ούτε ο προπονητής, ούτε οι παίκτες. Το πρόβλημα είναι η αλαζονεία του προέδρου τους που πίστεψε πως επειδή πλήρωσε κι έφερε δυο-τρεις παικταράδες αυτομάτως έγινε καλύτερη ομάδα από την Τσέλσι κι έπρεπε με το έτσι θέλω να πάει και να πάρει διπλό στο Λονδίνο. Κι επειδή κανείς δεν έχει τα αρχίδια στον Ολυμπιακό να τα βάλει με τον Κόκαλη έπρεπε να την πληρώσει ο Λεμονής για να μην ξυπνήσει κανείς την προεδράρα. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς πως υπήρχε περίπτωση ο γαύρος να φάει τέσσερα γκολ με τον Λεμονή στον πάγκο. Εγώ πάντως όχι.

Τεσπα, κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Βέβαια επειδή στον Ολυμπιακό θεωρούν τα πρωταθλήματα και τις νίκες δεδομένες θα τους πάρει λίγο περισσότερο χρόνο να χωνέψουν την τεσσάρα. Μπορούν όμως να το δουν κι από τη θετική του πλευρά, την έφαγαν από εμάς την τεσσάρα κι όχι από τον βάζελο.

Εμένα το πρόβλημα μου είναι πως έχουν εξαφανιστεί όλοι οι φίλοι και γνωστοί γαύροι. Τουλάχιστον άμα ήταν 2-0 το παιχνίδι θα ήταν μικρότερη η ντροπή και θα μπορούσαμε να κάνουμε λίγη καζούρα. Τώρα δεν σηκώνει κανείς τηλέφωνο, η μέρα είναι σαν αργία.

Που είναι τώρα η προπονητάρα ο Φερέρ να μας πει για τη χαμηλή ποιότητα των ποδοσφαιριστών του κι άλλες τέτοιες πίπες. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να πάρουμε το πρωτάθλημα φέτος αλλά επιτέλους ας αρχίσουμε κάποια στιγμή να παίζουμε μπάλα της προκοπής. Το χτεσινό ήταν τόσο απόλυτο που μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως την τελευταία εφταετία η ομάδα δεν παίζει μπάλα. Αι σιχτίρ επιτέλους ρε μαλάκες.

Το αναθεωρημένο μανιφέστο των blogs

2008-02-26T15:28:00.002+02:00

1. Οι bloggers έχουμε πάντα δίκιο.

2. Όποιος διαφωνεί με αυτά που λέμε είναι μαλάκας και να του καεί η φλάτζα του κερατά να μάθει.

Βίον ανθόσπαρτον

2008-02-04T14:17:00.000+02:00

Και μετά αναρωτιέται η δεσποινίς Ντελαγκράντε αν είναι ποτέ δυνατόν μια γυναίκα να παντρευτεί έναν άντρα για το όνομα του. Ώρα είναι τώρα να πιστέψουμε πως ο πρεσιντάντ μπλινγκ μπλινγκ είναι μοιραίος γκόμενος.

Η αυθαιρεσία του Διαδικτύου (βλέπε «Οι τσάμπα μάγκες»)

2008-02-02T22:04:00.000+02:00

Έχω να γράψω πολύ καιρό, και με αυτά που βλέπω γύρω μου μάλλον καλά έκανα, και ο μόνος λόγος που εμφανίστηκα ήταν γιατί ορισμένες κωλοπαιδαρίστικες συμπεριφορές είναι too much για τα γούστα μου.

Ο scarface έβγαλε στο blog του ένα κείμενο με τις ταινίες που του αρέσουν. Θεώρησε λοιπόν πως έπρεπε να μου στείλει ένα mail να με ενημερώσει για να σχολιάσω. Κι εγώ με τη σειρά μου πήγα και σχολίασα και τον ρώτησα γιατί μας σκοτίζει τα αρχίδια με προσωπικά emails. Προφανώς δεν του άρεσε το σχόλιο μου εξ’ ου και το έσβησε. Και στο καπάκι μου έστειλε και ένα mail να μου βρίσει και τη μάνα. Oh yes, πολύ μεγάλη μαγκιά. Έκλασα μέντες λέμε.

Δηλαδή ρε μαλάκα scarface από πού κι ως που μου στέλνεις προσωπικό mail και ζητιανεύεις σχόλιο; Τόσο κόμπλεξ για δημοσιότητα έχεις; Και θεωρείς λογικό και θεμιτό να με ενοχλείς αλλά καθόλου λογικό να σου εκφράζω τη δυσαρέσκεια μου ε;

Να με συμπαθάτε αλλά αυτή τη μορφή δημοκρατίας εγώ δεν την πολυγουστάρω. Κάτι τέτοιες συμπεριφορές είναι που κάνουν τους φασίστες να τρίβουν τα χέρια τους. Γιατί με τόση αυθαιρεσία και τραμπουκισμό στο Internet θα ξυπνήσουμε ένα πρωί με τον εισαγγελέα αγκαλιά. Για μένα είναι δεδομένο πως θα συμβεί, το πότε είναι που δεν ξέρω.

Τη δημοκρατία μας δεν την απειλεί ο Καρατζαφέρης και η παρέα του. Κάτι θρασύδειλοι μαλάκες σαν τον scarface την απειλούν. Με τις υγίες μας.

Πονάνε ωρέ οι λεβέντες;

2007-11-30T02:17:00.000+02:00

Να γιατί δεν τραβάει φέτος ο Nsaliva. Τον κόβει το string.

Ρε σεις στο MAD για πόσο μαλάκες μας περνάτε;

2007-11-28T05:09:00.000+02:00

Ακολουθεί σενάριο εργασίας. Ας πούμε πως είσαι μεγαλοστέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού MAD. Ένα ωραίο πρωί ένας τηλεπαρουσιαστής του καναλιού σου βγάζει στον αέρα ένα βίντεο κλιπ το οποίο με πολύ εύσχημο τρόπο υποδηλώνει πως ένα τραγούδι του Φοίβου για τη Βανδή είναι κραυγαλέα αντιγραφή ξενόγλωσσου τραγουδιού.

Πριν καλά-καλά τελειώσει η εκπομπή σε έχει πάρει τηλέφωνο κάποιος από τη Heaven κι έχεις ακούσει μπόλικα γαμοσταυρίδια. Επικοινωνείς με τον τηλεπαρουσιαστή, του ζητάς να ανακαλέσει, αρνείται οπότε του λες να πάρει τον πούλο και να πάει στο σπίτι του.

Η ιστορία ψιλοακούγεται στην πιάτσα αλλά ένεκα του γεγονότος πως η Heaven είναι μεγάλο όνομα δεν ανοίγει ρουθούνι. Όλα καλά κι όλα ωραία μέχρι που ένα άλλο ωραίο πρωινό κάποιος κερατάς βγάζει την ιστορία στο Διαδίκτυο και πριν προλάβεις να πεις κύμινο αναπαράγεται σε καμιά πενηνταριά blogs. Μιας και τα περισσότερα blogs είναι ανώνυμα γράφονται καντήλια για το κανάλι.

Βέβαια επειδή μιλάμε για blogs κι ούτε καν για περιοδικό ξέρεις πως δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου αλλά όπως και να το κάνουμε πες-πες κάτι θα μείνει στο τέλος. Κι επειδή το κοινό σου είναι κυρίως πιτσιρικάδες, ήτοι απρόβλεπτοι, φοβάσαι πως αυτή η ιστορία μπορεί στο φινάλε να σου τραυματίσει κάπως τη μόστρα. Σπας λοιπόν τ’ αρχίδια σου και βρίσκεις την ακόλουθη λύση.

Κάνεις μια επίσημη πρόσκληση στον πιο διάσημο έλληνα blogger να έρθει για ένα tour στα γραφεία. Αυτός καταφθάνει ακμαιότατος, βολτάρει στα γραφεία, βγάζει μπόλικες φωτογραφίες και γράφει ένα μικρό κειμενάκι όπου το βασικό συμπέρασμα είναι πως το MAD είναι καραγαμάτο μέρος για να δουλεύεις και πως όλο το προσωπικό εκεί μέσα είναι μες στην τρελή χαρά. Τέλος καλό, όλα καλά.

Κι έρχομαι εγώ με τη σειρά μου και ρωτάω τώρα. Από πού κι ως που καλεί το MAD τον Titana να του κάνει tour στα γραφεία του; Είναι ανάλογα tours στην κεντρική θεματολογία του εν λόγω blogger; Τσου. Είναι μήπως πολιτική του MAD να ξεναγεί διάφορους συντάκτες στα γραφεία του; Και πάλι τσου. Δεν είναι λίγο περίεργο που προέκυψε αυτή η πρόσκληση στο ξεκάρφωτο; Σιγά που δεν είναι.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν υπονοώ πως ο συγκεκριμένος blogger τα πήρε για να γράψει αυτό το άρθρο. Πιστεύω ολόψυχα πως είναι τόσο πολύ αφελής που το έκανε από την καλή του την καρδιά.

Επειδή ορισμένοι νομίζετε πως όσοι δουλεύουν στα media είναι μαλάκες αλλάξτε πλευρό. Οι τύποι και ξύπνιοι είναι και καπάτσοι.

Περαστικά μας.

Πίτσι-πίτσι με τη Μήτσι

2007-10-09T10:27:00.000+02:00

Έχεις μια άλφα κοπέλα. Ας την πούμε Μήτσι. Με τη Μήτσι λοιπόν έχει τύχει κάποια φορά στο παρελθόν να παίξετε τις κουμπάρες. Γενικώς πέρασες συμπαθητικά αλλά δεν είναι και κάτι που θα το μνημονεύεις στα βαθειά σου γεράματα. Σε αντίθεση με αυτή που κατά ομολογία της σε έχει βάλει στην καρδιά της μετά από εκείνο το βράδυ. Αυτό το πράγμα όπου για τον ένα το πίτσι-πίτσι είναι μέτριο και για το άλλο καταπληκτικό ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται. Τεσπά στο θέμα μας τώρα.

Από εκείνο το βράδυ και δώθε βρεθήκατε καμιά ντουζίνα φορές, πάντα με πανομοιότυπη κατάληξη σε μια γενικότερη δική σου προσπάθεια να δεις που θα πάει αυτή η βιόλα. Μετά από κάποιο καιρό λοιπόν αποφασίζεις πως καλό το πλέξιμο με την κοπελιά αλλά ως χαρακτήρας δεν σου ταιριάζει οπότε αρχίζεις και βαριέσαι. Και για καλή σου τύχη ξεκόβετε χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσεις γιατί και πως μιας κι αυτά τυγχάνουν και λίγο δυσάρεστα για τον άλλο όταν δεν τον γουστάρεις σαν άνθρωπο.

Από εκείνη την περίοδο έχουν περάσει κάνα δύο χρονάκια. Διατηρείτε μια επαφή η οποία όμως είναι εντελώς τυπική και ποτέ δια ζώσης. Σε παίρνει πάντα αυτή τηλέφωνο, λέτε μαλακίες περί ανέμων και υδάτων και σχεδόν πάντα κλείνει η κουβέντα με μια ερώτηση εκ μέρους της γιατί δεν θες να βρεθείτε. Εσύ επειδή δεν θες να την ψυχράνεις αποφεύγεις να της πεις πως δεν τη γουστάρεις σαν χαρακτήρα και σκαρφίζεσαι ανόητες δικαιολογίες.

Η ερώτηση των $64.000 είναι γιατί μια γυναίκα, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κι άντρας βέβαια απλά τυγχάνει να μην κάνω σεξ με άντρες-προς το παρόν τουλάχιστον καθώς ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει η ζωή, δεν καταλαβαίνει πως αφού δεν επιδιώκεις επαφή μαζί της μάλλον δεν ενδιαφέρεσαι. Και κουβέντα στην κουβέντα φτάνουμε στην αποφράδα ημέρα όπου της λέω το γιατί και βγάζει μια τελείως μαλακισμένη συμπεριφορά ως ανακλαστικό απόρριψης. Ποιας απόρριψης όμως όταν ουσιαστικά επί δύο χρόνια δεν βλέπεστε;

Ορισμένες γυναίκες δεν θα τις καταλάβω ποτέ.

Υ.Γ: Ο τίτλος είναι γελοίος αλλά δεν μου 'ρχοταν και κάνας καλύτερος

Υπάρχει ζωή και μετά τα blogs (ναι ρε)

2007-10-05T12:16:00.001+02:00

Διάβασα σε ορισμένα blogs την απογοήτευση των συντακτών τους γιατί λέει στην κινητοποίηση που έλαβε χώρα στη μπλογκόσφαιρα σχετικά με τα γεγονότα που συμβαίνουν στη Βιρμανία ελάχιστα blogs συμμετείχαν.

Δεν θέλω να δυσαρεστήσω ορισμένους αλλά δεν αλλάζουν τον κόσμο πίσω από ένα blog. Ο κόσμος αλλάζει με τον ίδιο τρόπο που άλλαζε πάντα. Στην real life που λένε και οι αμερικάνοι. Καλός ο διαδικτυακός ακτιβισμός και μαζί σας με χίλια. Αλλά να μην την ψωνίσουμε κιόλας πως εμείς εδώ κάνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν εκεί έξω.

Έχω αρχίσει και τη βαριέμαι αυτή τη δηθενίλα. Πήξαμε στους όψιμους επαναστάτες κι όπου να ‘ναι θα αρχίσουν μερικοί να στήνουν και κρεμάλες.

My kind of woman

2007-09-29T11:41:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ είμαι στο roof bar πολυτελούς ξενοδοχείου. Περιμένω ένα φίλο που έχει μια συνάντηση σε κάποια σουίτα να τελειώσει και να πάμε για μπύρες. Στα χλιδάτα ξενοδοχεία εκτός από ύπνο και ξεπέτες οι επιχειρηματίες κάνουν και επαγγελματικά ραντεβού. Η χλίδα βοηθάει στον εντυπωσιασμό του άλλου. Κι ο εντυπωσιασμός είναι βασική προϋπόθεση για να κλείνεις συμφωνίες. Ενισχύει το κόμπλεξ κατωτερότητας του απέναντι οπότε σου δίνει το πάνω χέρι. Δεν τα διδάσκουν αυτά στο MBA.

Αφού την αράζω επί της μοδάτης και τεράστιας μπάρας παίρνει ο δικός μου τηλέφωνο να με ενημερώσει πως θα αργήσει κάνα μισάωρο. Δεν πειράζει του λέω, έχε χάρη που είσαι καυλιάρης άντρας και σου έχω αδυναμία γιατί μου έχεις πάρει τα μυαλά. Ο μπάρμαν το άκουσε και γέλασε διακριτικά. ΟΚ λέω, ακριβό ξενοδοχείο άρα κι ο μπάρμαν είναι μάγκας και καλλιεργημένος. Όπως πρέπει να είναι δηλαδή ο σωστός μπάρμαν, όχι σαν κάτι νάρκισσους που υπάρχουν στα τρέντυ μπαρ. Μπύρες έχεις του λέω; Σιγά που δεν θα ‘χε. Πήρα μια bud. Πιάσε και καμιά γαρδούμπα του λέω να λιγδώσει το άντερο. Έβγαλε μια πιατάρα ξηρούς καρπούς όλων των ειδών. Αυτές είναι δουλειές.

Πίνω την πρώτη γουλιά από το μπουκάλι σαν μπουρτζόβλαχος που είμαι και μετά χαζεύω λίγο το περιβάλλον. Αντιλαμβάνομαι πως εκ των δεξιών μου είναι μια καρακουκλάρα μελαχρινή με μακρύ αστραφτερό μαλλί, ντυμένη στην τρίχα και πολύ γοητευτική. Ηλικία 30 με 33. Καθόταν έξι θέσεις παραδίπλα. Την κάρφωσα από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Απίθανες γάμπες. Αλλά αυτό μου άρεσε πάνω της ήταν ο αέρας της. Και μετά αποφάσισα πως μάλλον δεν λέει να ασχοληθώ. Είτε θα είναι call girl, είτε θα περιμένει παρέα το οποίο θεώρησα και το πιο πιθανό, είτε τέλος θα περιμένει κάτι που δεν έχω.

Με την άκρη του ματιού μου κοζάρω δεξιά στο βάθος ένα τραπέζι τεσσάρων κουστουμαρισμένων που την κάρφωναν αγρίως. Φλώροι ολκής. Γιατί δεν ήταν πως την κάρφωναν, ήταν που κάθε τρεις και λίγο την κοίταζαν, έλεγαν κάτι και μετά γέλαγαν συνωμοτικά. Δεν άκουγα τι έλεγαν αλλά κατάλαβα πως τη σχολίαζαν. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.

Έχεις καμιά εφημερίδα ρωτάω τον μπάρμαν; Μου έβγαλε μια ντάνα να διαλέξω. Τσίμπησα μια στην τύχη και είπα να ενημερωθώ λίγο. Μετά από κάνα δίλεπτο παίρνω χαμπάρι τον πρώτο από την παρέα των κουστουμαρισμένων να πλησιάζει τη θεογκόμενα. Όπα λέω εδώ είμαστε. Κράτησα χαρακτήρα και δεν κοίταξα. Σε λιγότερο από ένα δίλεπτο είχε πάρει τον πούλο. Εκεί που έχω πέσει και διαβάζω ένα άρθρο για τη Μέση Ανατολή, να’ σου κι ο δεύτερος. Από την ίδια παρέα. Όχι δεν κάνω πλάκα. Αυτός κάθισε λίγο περισσότερο αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα.

Γυρνάω και της λέω υπομονή άλλοι δύο έμειναν. Με κοιτάζει, χαμογελάει αλλά δεν λέει κάτι. Και ξαφνικά έρχεται και κάθεται στη διπλανή μου θέση. Σε πειράζει μου λέει να κάτσω εδώ; Κάτσε της λέω αρκεί να μη μου φας τα φιστίκια. Γέλασε. Δεν θέλω κουβέντα μου λέει, απλά με κουράζει όλο αυτό. Στο «όλο αυτό» έκανε μια αφηρημένη κίνηση με το χέρι. Έχει και η ομορφιά τις πίκρες της σκέφτηκα.

Δούλεψε το κόλπο. Δεν πλησίασε κανείς. Μάλλον γιατί ντρέπονταν. Φαίνεται ήταν τόσο εκπληκτικές οι ατάκες που της έλεγαν που φοβόντουσαν μήπως τις κλέψω. Δεν της μίλησα. Την κέρασα όμως ένα ποτό. Πάνω από όλα να έχουμε και χαρακτήρα. Την έπεσα στην εφημερίδα, τσίμπησα και μια δεύτερη μπύρα, έκανα και διαλογή στους ξηρούς καρπούς αφανίζοντας αποκλειστικά τα φιστίκια και αφού πέρασε κάνα εικοσάλεπτο αριβάρισε ο φίλος μου.

Την βλέπει ο δικός μου και μένει ελαφρώς κάγκελο. Φίλη σου με ρωτάει μπροστά της; Μπα του λέω είναι πολύ καυλιάρα για να αντέχω να την έχω μόνο φίλη. Γύρισε και μου έσκασε ένα κολασμένο χαμόγελο. Στο βλέμμα της είδα όλη την καμασούτρα σε κλασικά εικονογραφημένα. Κι εκεί μου είπε το αμίμητο. Γιατί οι άντρες πλέον δεν μιλάτε έτσι; Έλα μου ντε.

Τη χαιρέτισα και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια. Όταν μεγαλώσω μια τέτοια γυναίκα θέλω να παντρευτώ.

Γυναίκα κι αυτοκίνητο

2007-09-22T17:49:00.000+02:00

Ακολουθεί σενάριο εργασίας. Ας πούμε πως ένα ωραίο πρωινό βρίσκεσαι με κάποια λεφτά από εκεί που δεν τα περιμένεις. Το λένε και κληρονομιά. Ας πούμε επίσης πως μιας και δεν έχεις κάποια άμεση ανάγκη και κόψιμο να καλύψεις με αυτά τα χρήματα σκέφτεσαι πως είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τα φας και να το φχαριστηθείς. Κι ας πούμε εις τριπλούν πως αποφασίζεις να τα φας για να πάρεις ένα γρήγορο αμάξι. Ο καθείς με τα απωθημένα του.

Βάζεις λοιπόν κάτω τον κατάλογο και διαπιστώνεις πως έχεις καμιά εικοσαριά αυτοκίνητα να διαλέξεις, όπως Porsche, Mercedes, Audi και πάει λέγοντας. Για Ferrari, 911 και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις δεν το συζητάμε γιατί δεν είναι τόσα πολλά τα λεφτά. Ας πούμε όμως πως για χι-ψι λόγους έχεις μια απέχθεια στη φιγούρα οπότε λες πως καλό θα ήταν να μην καρφώνεσαι με το αμάξι που θα πάρεις. Αμέσως η λίστα από τα είκοσι αμάξια πέφτει το πολύ στα τρία.

Παίρνεις λοιπόν το μη φιγουρατζίδικο αυτοκίνητο και κάνεις την καύλα σου ανακαλύπτοντας πως θες μια περιουσία σε βενζίνες άπαξ και οδηγείς τέρμα γκάζι στον αυτοκινητόδρομο. Κάποιοι ψαγμένοι στο δρόμο παίρνουν χαμπάρι τι οδηγείς από τα διακριτικά αλλά σε γενικές γραμμές δεν το καταλαβαίνουν οπότε έχεις λύσει το πρόβλημα σου. Επίσης ανακαλύπτεις πως η καλύτερη δικαιολογία στους τροχομπάτσους είναι να λες την αλήθεια. Τρέχω γιατί μου αρέσει και γιατί το αμάξι είναι γρήγορο. Ούτε κλάψες, ούτε υστερίες, ούτε παραμύθιασμα, ούτε σνομπισμός. Λες την αλήθεια και ξεμπερδεύεις. Έχω γλυτώσει μισή ντουζίνα κλήσεις έτσι.

Στα δύο χρόνια που έχεις το κάρο έχεις κάνει μια μικρή διατριβή στο θέμα γυναίκα κι αυτοκίνητο. Όπου οι διαπιστώσεις είναι δύο. Πρώτον, οι γυναίκες με ένα μαγικό τρόπο καταλαβαίνουν πότε το αμάξι είναι ακριβό ακόμα κι όταν έχουν μαύρα μεσάνυχτα από μάρκες. Δεύτερον, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεται καμία ευθέως, άμα έχεις καλό αυτοκίνητο σου ανοίγουν τα πόδια τους ευκολότερα.

Προσωπικά έχω μια παραξενιά, για την ακρίβεια έχω δεκάδες αλλά με μια θα ασχοληθώ τώρα. Επειδή συνήθως όταν βγαίνω έξω πίνω αρκετά σπάνια παίρνω αυτοκίνητο ή μηχανή. Έτσι στις εξόδους μου οκτώ στις δέκα φορές πάω με ταξί. Τις υπόλοιπες που γνωρίζω εκ προοιμίου πως δεν θα πιω πάνω από δύο ποτά παίρνω κάποιο όχημα. Έχει τύχει λοιπόν, περισσότερες από μία φορές ώστε να κάθομαι και να ασχολούμαι, γυναίκες που στη μία έξοδο με είδαν ταξάτο σε μια δεύτερη να με είδαν με τη φρεγάτα και να έγιναν αμέσως πολύ πιο διαχυτικές. Εννοώ γυναίκες με τις οποίες παίζει φλερτ. Όχι δηλαδή κάποια τυχαία, εντάξει δεν είναι και τόσο πουτάνες (τουλάχιστον όχι όλες).

Το ‘χω δει να συμβαίνει με τόσες πολλές και κυρίως διαφορετικού χαρακτήρα κοπέλες που στο τέλος αναγκαστικά συμβιβάστηκα. Λέω αναγκαστικά γιατί αν περιμένω να βρω τη μία που δεν ψαρώνει με τη χλίδα μπορεί να φτάσω εβδομήντα χρονών κι ακόμα να περιμένω. Στο ενδιάμεσο σκέφτομαι να πουλήσω το κάρο και να πάρω κάτι πιο φτηνό και κυρίως πιο βολικό γιατί τριακόσια άλογα σε αστικές συνθήκες είναι μεγάλη πίκρα. Έτσι κι αλλιώς το κέφι μου το έκανα. Κι επιπλέον όσο κι αν τρέχει ένα αυτοκίνητο παραμένει ένας κουβάς με ρόδες που προσπαθεί να πάει γρήγορα. Πραγματική εμπειρία ταχύτητας ζεις μόνο πάνω σε ένα δίτροχο. Και αυτά δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα πάρω όσο φιγουρατζίδικα κι αν είναι.

Κατά τα λοιπά ο έλληνας μεταξύ άλλων είναι κομπλεξικός γιατί εξαρτάται λέει η ψυχοσύνθεση του από το αν έχει αυτοκίνητο. Εμ όταν στρατιές ολόκληρες από γυναίκες πηδιούνται αποκλειστικά και μόνο με γνώμονα τι οδηγείς πώς να μην είναι καθοριστικός παράγοντας η ρόδα; Ναι ξέρω, οι συγκεκριμένες γυναίκες δεν είναι και πολύ συγκροτημένοι χαρακτήρες. ΟΚ αλλά αν το μόνο που σε νοιάζει είναι να πηδήξεις δεν σε ενδιαφέρει. Θα μου πεις γιατί να σε νοιάζει μόνο να πηδήξεις. Γιατί αλλιώς πως θα πουλήσει αυτοκίνητα η Mercedes; Έχετε δει κανέναν να πάει βόλτα τη γυναίκα του με την SLK; Όλοι για τις γκόμενες τις έχουν. Όλα στο βωμό της κατανάλωσης. Anyways ξέφυγα από το θέμα μου.

Αφιερωμένο στην παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο και γιατί μια τέτοια μέρα είναι εντελώς άκυρη στην Ελλάδα. Για όλα φταίνε οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες που έλεγε και το άσμα.

Ψιτ αρχηγέ

2007-09-21T09:25:00.000+02:00

Αγαπητέ κύριε Βενιζέλο(ε)

Για τους ανθρώπους με το δικό σας σωματότυπο υπάρχουν οι λεγόμενες extra-long γραβάτες έτσι ώστε το πίσω μέρος της γραβάτας να είναι στο ίδιο μήκος με το εμπρός.

Υ.Γ: Δεν θα ψήφιζα ποτέ έναν άνθρωπο που προσπαθεί να με ψήσει πως είναι σοβαρός και την ίδια στιγμή δεν ξέρει να ντύνεται. Αντιθέτως θα ψήφιζα πολύ ευχαρίστως κάποιον που δεν ξέρει να ντύνεται αρκεί η γενικότερη συμπεριφορά του να συμβάδιζε με το ντύσιμο του. Δηλαδή είτε είσαι μποέμ και γουστάρεις, είτε είσαι σοβαροφανής και δεν γουστάρω καθόλου.

Η ματαιοδοξία των bloggers

2007-09-18T10:12:00.000+02:00

Το νταβαντούρι των bloggers με την τηλεόραση δεν το είχα πάρει χαμπάρι. Γενικώς από τις εκλογές δεν πήρα και πολλά χαμπάρι γιατί ήμουν αλλού. Είδα όμως ένα βίντεο που δείχνει το πανηγύρι. ΟΚ. Έχω να κάνω μια ερώτηση. Το τηλέφωνο της ξανθιάς το πήρε κανείς;

Με το μπαρδόν αν ακούγομαι σεξιστής αλλά πέρα από το πολιτικό (my ass) στήσιμο εγώ αυτό που βλέπω είναι πέντε τύπους, τρεις δημοσιογράφους εκ των οποίων ο ένας είναι ογκόλιθος και μια ξανθή παρουσιάστρια η οποία είναι σε εξόχως χαρωπό mood, με άλλα λόγια περιμένει να την φλερτάρει κάποιος-ίσως γιατί και η ίδια έχει ψηθεί πως το πάνελ αποτελείται από αντισυμβατικούς τύπους (my ass εις το τετράγωνο). Το οποίο βέβαια δεν έγινε. Το γεγονός πως δεν έγινε είναι που με προβληματίζει.

Άμα δηλαδή έχεις πέντε τύπους που δεν καταλαβαίνουν πότε πρέπει να φλερτάρουν μια γκόμενα ή ακόμα χειρότερα που πιστεύουν πως έχουν πιο σοβαρά πράγματα να κάνουν υποτίθεται πως πρέπει να ψηθώ πως αυτοί οι τύποι είναι μέσα στα πράγματα και είναι οι αρωγοί της αλλαγής που είναι προ των πυλών… κι άλλα τέτοια ευφάνταστα;

Έλεος δηλαδή με τις μαλακίες.

Στον αστερισμό της φάπας

2007-07-04T18:54:00.000+02:00

Χτες το απόγευμα εκεί που την είχα αράξει στη βεράντα και σάπιζα ακούω κάποιον στο δρόμο να φωνάζει. Κάνω έτσι και βλέπω έναν τύπο να έχει πιάσει ένα λοστό και να κοπανάει τη τζαμαρία στο απέναντι φαρμακείο. Φοράω μια μπλούζα και κατεβαίνω ζούμπιτος κάτω. Πλησιάζω τον λεβέντη σε απόσταση ασφαλείας και τον ρωτάω στο πολύ χαλαρό τι τρέχει. Γυρνάει, με κοιτάζει και μου κατεβάζει τα δώδεκα ευαγγέλια.

Στο πρώτο δευτερόλεπτο έχω καταλάβει πως ο τύπος είναι πρεζάκι. Πέρα από το ότι είναι αδύνατος σε βαθμό αποστέωσης, έχει κι εκείνο το «μονίμως άυπνος» βλέμμα. Κι απ’ την άλλη μόνο πρεζάκι μπορεί να προσπαθεί να κάνει διάρρηξη σε φαρμακείο.

Το συναίσθημα μου λέει να τον λυπηθώ και να τον αφήσω στην ησυχία του. Η λογική όμως μου λέει πως για να τον αφήσω στην ησυχία του θα πρέπει κι αυτός να με αφήσει στη δική μου. Κυριαρχεί η λογική οπότε καταργώ την απόσταση ασφαλείας και τον πλησιάζω πιο κοντά. Συνεχίζει να με βρίζει και του λέω πως αν συνεχιστεί αυτή τη βιόλα το πιο πιθανό είναι να πλακώσουν οι μπάτσοι και δεν θα ‘μαι εγώ αυτός που θα ‘χει το πρόβλημα.

Στο ενδιάμεσο έχουν πλησιάσει δύο-τρεις περίοικοι οι οποίοι παρακολουθούν τη φάση κι ο ένας φαίνεται αγριεμένος οπότε του κάνει παρατηρήσεις σε πολύ έντονο ύφος, κοινώς του κατεβάζει καντίλια. Γυρνάει ο λεβέντης προς το μέρος του και βρίσκω την ευκαιρία να αρπάξω το λοστό και να τον τραβήξω απότομα με αποτέλεσμα να του φύγει. Γυρνάει, με κοιτάζει με ένα βλέμμα που συνδύαζε ξάφνιασμα και οργή και κάνει έτσι και τραβάει ένα στιλέτο. Ε ρε, που σε πονεί και που σε σφάζει. Δώδεκα χρόνια τζούντο λειτούργησαν εντελώς ενστικτωδώς. Τον έκανα μαύρο.

Με τα πολλά πλάκωσε η αστυνομία, του πέρασαν βραχιόλια και τον έβαλαν στο περιπολικό. Ο μπάτσος με ρώτησε αν θέλω να του κάνω μήνυση, το οποίο σε απλά ελληνικά σήμαινε πως την είχε γαμήσει, του είπα πως δεν αξίζει τον κόπο και κάπου εκεί τελείωσε το νταβαντούρι. Μας κράτησαν τα ονόματα από την αστυνομία και την έκαναν.

Αφού έληξε η παράσταση έπιασα τον εαυτό μου σε βαθυστόχαστες σκέψεις. Η τελευταία φορά που έχω χτυπήσει άνθρωπο πρέπει να ήταν στο Λύκειο. Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι πως μετάνιωσα για την πράξη μου. Άμα απειλείται η ζωή μου κι έχω δυνατότητα να αντιδράσω θα το κάνω. Αν δεν έχω θα την κάνω. Αυτό που με προβληματίζει είναι που έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που θεωρείται λογικό να αφήνεις τέτοιους τύπους στην ησυχία τους. Επειδή δηλαδή ο άλλος τραβάει ένα προσωπικό Γολγοθά, τον οποίο παρεμπιπτόντως ο ίδιος τον επέλεξε, εγώ θα πρέπει να δείχνω κατανόηση; Πριτς.

Έχω ευαισθησίες σε θέματα ναρκωτικών αλλά έχω κι αντοχές οι οποίες κάποιες φορές εξαντλούνται. Δεν θα μας πηδήξεις κιόλας επειδή εσύ τραβάς ένα ζόρι. Δεν ξέρω σε ποιο βιβλίο ορίζει πως δείγμα πολιτισμού είναι να κάνεις τα στραβά μάτια. Εμένα πιο πολύ σε παρακμή μου φέρνει αυτό παρά σε επιβεβαίωση δημοκρατικής λειτουργίας. Κι όπως έλεγαν και οι παλιοί, όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος.

Όχι άλλο κάρβουνο

2007-06-27T09:13:00.000+02:00

Χτες ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών κι όπως είναι φυσιολογικό το θέμα έπαιξε πολύ στα media. Από τα πολλά που άκουσα είναι και το θέμα της νομιμοποίησης των ναρκωτικών με τις παρελκόμενες παπαρολογίες. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι για να μπορέσουμε κάποια στιγμή σε αυτή τη χώρα να κάνουμε μια συζήτηση με κοινή αφετηρία.

Τα ναρκωτικά έχουν πολλά πρόσωπα αλλά ο μεγαλύτερος κίνδυνος ονομάζεται ηρωίνη. Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία στην Ελλάδα εκατό χιλιάδες άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από την ηρωίνη. Επίσημα στοιχεία δεν υπάρχουν κι αυτό είναι από μόνο του ένα πρόβλημα. Ένα το κρατούμενο. Παμ’ παρακάτω.

Το πρόβλημα για τον χρήστη ηρωίνης είναι πως αργά ή γρήγορα θα κυκλοφορήσει στην πιάτσα ηρωίνη με πολύ μεγάλη καθαρότητα. Την οποία έτσι και την καταναλώσεις θα καταλήξεις να βλέπεις τα ραδίκια ανάποδα. Έτσι έχουμε τους θανάτους από υπερβολική δόση. Με άλλα λόγια η ηρωίνη που κυκλοφορεί προς κατανάλωση δεν είναι 100% ηρωίνη. Είναι «σπασμένη», με τι ακριβώς μου διαφεύγει. Άλλο ένα το κρατούμενο.

Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών στοχεύει πρωτίστως στην αποτροπή των θανάτων. Οι θάνατοι από «υπερβολική δόση» είναι πολύ περισσότεροι από όσους ανακοινώνονται για ευνόητους λόγους. Το 90% των ανθρώπων που πεθαίνουν από ηρωίνη καταγράφονται ως καρδιακά νοσήματα στις ιατρικές γνωματεύσεις. Αν η πρέζα παρέχεται υπό ελεγχόμενες συνθήκες δεν υπάρχει περίπτωση να μεταβάλλεται η καθαρότητα της επομένως ελαχιστοποιούνται οι κίνδυνοι για τους εξαρτημένους.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν αρκετοί άλλοι λόγοι που συνηγορούν υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης. Σημειώστε όμως και κάτι άλλο. Ο ετήσιος τζίρος της ηρωίνης στην Ελλάδα είναι δύο δις ευρώ. Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών θα μπορούσε να μειώσει το κόστος της δόσης έως και 90%. Κι αυτό έχει τη σημασία του γιατί οι περισσότεροι εξαρτημένοι έχουν καταστραφεί οικονομικά για να συντηρήσουν την εξάρτηση τους.

Δεν προσπαθώ να ανοίξω συζήτηση για την νομιμοποίηση γιατί είναι ένα τεράστιο θέμα. Προσπαθώ όμως να καταγράψω ορισμένα δεδομένα που τυγχάνει να γνωρίζω επειδή διαπιστώνω πως υπάρχει μεγάλο μπέρδεμα γύρω από τα κίνητρα πίσω από την νομιμοποίηση.

Μια προσευχή για τη Λυδία

2007-06-18T01:10:00.000+02:00

Η μικρή Λυδία πάσχει από καρκίνο κι ο μπαμπάς της έφτιαξε ένα blog γι αυτή. Εύχομαι όλα να πάνε καλά.

Μικροπρέπειες

2007-06-14T12:46:00.000+02:00

Σε μερικές συνεντεύξεις που έχω διαβάσει ο Πιτσιρίκος αναφέρει πως έφτιαξε το blog με αφορμή και στη μνήμη του πατέρα του ο οποίος πέθανε από καρκίνο. Ευγενής σκοπός. Όταν έρχεσαι λοιπόν τώρα Πιτσιρίκε και ειρωνεύεσαι στον αρχιεπίσκοπο που πάσχει ακριβώς από την ίδια αρρώστια δεν γίνεσαι μαλάκας; Προφανώς και γίνεσαι. Απλά την έχεις ψωνίσει πως κάνεις καταπληκτική σάτιρα τόσο που έχεις χάσει το μέτρο. Κρίμα.

Ψιτ κοπελιά

2007-06-12T12:15:00.000+02:00

Προς την κοπέλα που είπε στον καλό της να με διαβάσει να την ενημερώσω πως ο δικός της δεν αισθάνεται και πολύ σίγουρος γι αυτή.

Γιατί γουστάρω να βλέπω Moto-GP

2007-06-11T16:44:00.000+02:00

…εν αντιθέσει με τους αγώνες Formula 1

Γιατί σπάνια διακόπτεται ο αγώνας
Γιατί χορταίνω να βλέπω προσπεράσματα το 90% των οποίων είναι σε στροφές
Γιατί μου φαίνεται γελοία η δυνατότητα να προσπεράσεις κάποιον αντί για την πίστα στον ανεφοδιασμό
Γιατί έχει απίθανα babes να κρατάνε τις ομπρέλες πριν την έναρξη
Γιατί αυτοί που αναμεταδίδουν τον αγώνα είναι και οι ίδιοι οδηγοί αγώνων, όχι βέβαια τέτοιου επιπέδου
Γιατί δεν χρειάζεται να ξέρω σε τι θερμοκρασία φτάνει η δισκόπλακα του φρένου για να απολαύσω τον αγώνα
Γιατί ξέρω πως η τεχνολογία των αγώνων το πολύ σε πέντε χρόνια θα είναι διαθέσιμη στο εμπόριο
Γιατί δεν υπάρχει ένας κυκεώνας από κανονισμούς και ποινές να χαλάνε την εξέλιξη του αγώνα
Γιατί δεν υπάρχει διάκριση και διαφορετικές στρατηγικές μεταξύ οδηγών ίδιας ομάδας
Γιατί δεν χρειάζεται οι διοργανωτές να μαγειρέψουν τους κανονισμούς ώστε να γίνει ελκυστικό το άθλημα

Όποιος είχε την τύχη να παρακολουθήσει τον τελευταίο αγώνα στην Ισπανία και την ατυχία να δει αυτόν του Καναδά κατάλαβε πως το ένα είναι αγώνας και το άλλο κάτι που δεν έχει καμία σχέση με αγώνες.

Τριάντα παρά κάτι πράγματα για μένα

2007-05-09T18:50:00.000+02:00

H Αστάρτη μου ζήτησε να απαντήσω σε ένα μικρό ερωτηματολόγιο και μιας και δεν έχω κέφια για να ασχοληθώ με το blog μου τον τελευταίο καιρό πολύ με βόλεψε.

1.Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Οι μικρές χαρές της ζωής

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η συνείδηση μου

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πριν λίγο που μιλούσα με έναν φίλο στο τηλέφωνο.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η αυτοπεποίθηση

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Η έλλειψη διπλωματίας

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δεν ξέρω

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Η γιαγιά μου

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Διασχίζοντας την Αμερική με μηχανές

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Terry Pratchett, Oscar Wilde, Kim Stanley Robinson, Graham Masterton κι άλλοι πολλοί

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την ειλικρίνεια

12. ... και σε μια γυναίκα;
Το καλό γούστο

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Edvard Grieg

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δεν σφυρίζω στο ντους

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Δεν μου ‘ρχεται κάποιο

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Παρομοίως

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Λύτρας

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μπλε

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την απομυθοποίηση του δήθεν

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Jack Daniels

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τίποτα

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την αλαζονεία

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να ζω

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι κατσαρίδες

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν η αλήθεια θα πληγώσει κάποιον που αγαπώ

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Life is a dream that doesn't let me sleep

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Στον ύπνο μου

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Κάνα καλό μαγαζί για ρακές

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Εγρήγορσης

Δεν κάνω πάσα σε κάποιον για να μην αγγαρεύω κόσμο άδικα.

Περί βλακείας

2007-04-20T11:21:00.000+02:00

Διάβαζα πρόσφατο δελτίο τύπου του Υπουργείου Πολιτισμού για την έναρξη λειτουργίας του νέου του δικτυακού τόπου. Ο υπουργός μίστερ Βουλγαράκης είπε μεταξύ άλλων «…τον πιο πρωτοποριακό κόμβο υπουργείου Πολιτισμού στην Ευρώπη και μάλιστα χωρίς να κοστίσει τίποτε στο Δημόσιο, γιατί έγινε από τον ΟΠΕΠ και τις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού».

Θέλω να ρωτήσω κάτι με τη σειρά μου τον υπουργό. Μεγάλε στον πλανήτη Γη ζεις ή στην κοσμάρα σου; Οι υπηρεσίες του υπουργείου ΤΣΑΜΠΑ δουλεύουν; Τι θα πει δεν κόστισε τίποτα; Ο δε Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού δεν είναι δημόσια επιχείρηση όπου ο προϋπολογισμός του προέρχεται από τα λεφτά των πολιτών;

Η δήλωση δείχνει ένα από τα μεγάλα προβλήματα των πολιτικών. Είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Πιστεύουν πως το δημόσιο είναι μια μηχανή που δουλεύει για τις καύλες τους χωρίς να έχει κόστος.

Κάποιος να τον μαζέψει ρε παιδιά.

Αντρικές ανασφάλειες

2007-04-19T12:07:00.000+02:00

Είμαι σε ένα μπαρ με ένα φιλικό ζευγάρι. Τα λέμε ωραία και καλά και κάποια στιγμή πετυχαίνουν κάτι γνωστούς τους οπότε ανακατευόμαστε. Καταλήγω να μιλάω με έναν τύπο περίπου στην ηλικία μου με τον οποίο η κουβέντα κυλάει τζάμι. Κάποια στιγμή η παρέα κάνει να την κοπανήσει για αλλού. Οπότε κάνω τη νορμάλ ερώτηση. Δεν μου δίνεις το τηλέφωνο σου ρε αδερφέ να τα πούμε καμιά μέρα;

Με κοιτάζει και μου λέει σόρυ αλλά δεν είμαι γκέι. Και μένω μαλάκας. Στο αμέσως επόμενο στιγμιότυπο έχω βάλει τα γέλια και του λέω πλάκα μου κάνεις έτσι; Ψιλοενοχλείται. Σου έδωσα μου λέει την εικόνα πως ψάχνομαι; Δηλαδή ρε συ για να μιλήσεις με έναν άντρα πρέπει να είσαι ομοφυλόφιλος; Μιλάμε κι εδώ μου λέει, τι το θες το τηλέφωνο μου; Για να ξαναβρεθούμε. Άστο μου λέει, αν τύχει θα τύχει. Δεν δίνω το τηλέφωνο μου έτσι εύκολα. ΟΚ άστο του λέω.

Δηλαδή άντε και είμαι γκέι. Το να βγεις μαζί μου σημαίνει πως θα σε πηδήξω κιόλας; Εκτός κι αν το θες τόσο πολύ που φοβάσαι μην εκδηλωθείς. Δεν ήξερα πως υπάρχουν άντρες με τόσο μεγάλες ομοφοβικές ανασφάλειες.

Ρε τι ακούω ο άνθρωπος.

Κατάντια

2007-04-18T17:28:00.000+02:00

«Ποιο από τα δύο κόμματα πιστεύετε ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τη διαφθορά;» ήταν η ερώτηση σε πρόσφατη δημοσκόπηση. Το 33.1% είπε Νου Δου, το 22.3% Πασόκ και το 42.3% το τρίτο το μακρύτερο. Δώστε βάση εδώ γιατί έχει ζουμί.

42.3% των πολιτών πιστεύουν πως και τα δύο κόμματα είναι για τον πούτσο τελείως σε θέματα αξιοπιστίας. Υπάρχει καλύτερη απόδειξη από αυτή πως το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας έχει ΑΠΟΤΥΧΕΙ;

Αν ήμουν πολιτικός και διάβαζα αυτό το νούμερο θα με έπιανε κρύος ιδρώτας. Το νούμερο σημαίνει πως τέσσερεις στους δέκα έλληνες με θεωρούν στην καλύτερη περίπτωση ανίκανο να καταπολεμήσω την διαφθορά και στη χειρότερη κλέφτη που δεν την καταπολεμά γιατί επωφελείται από αυτή.

Αλλά δεν είμαι πολιτικός. Γιατί οι πολιτικοί στη χώρα μας πάσχουν από αναλγησία. Είναι χοντρόπετσοι και αναίσθητοι. Κι αντί να τους πλακώσουμε στα γαμοσταυρίδια σαν τον Χατζηστεφάνου (να αγιάσει το στόμα του) καθόμαστε και τους παρακαλάμε.

Αν είχαμε αξιοπρέπεια ως πολίτες στις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα απείχαμε μαζικά. Αλλά είμαστε μαλάκες. Γι αυτό και μας κυβερνούν άχρηστοι.

Θέλω να κάνω μια αφελή ερώτηση επειδή είμαι μικρούλης και μαθαίνω τον κόσμο. Αν ο οποιοσδήποτε από εσάς ήταν πρωθυπουργός και στη νιρβάνα που έχουν διαμορφώσει οι αυλικοί και οι παρατρεχάμενοι στο Μέγαρο Μαξίμου διάβαζες αυτό το νούμερο τι θα σκεφτόσουν; Ή μάλλον τι θα έκανες; Δεν είναι φοβερό να γνωρίζεις πως η πλειονότητα των ελλήνων σε θεωρεί αναξιόπιστο και εσύ να ΜΗΝ κάνεις τίποτα γι αυτό;

Να γιατί οι πολιτικοί ζουν μέχρι τα βαθειά τους γεράματα. Είναι τόσο πολύ γαϊδούρια που δεν τους αγγίζει τίποτα.

Να γιατί η τρομοκρατία στη χώρα μας ζει και βασιλεύει. Γιατί οι πολίτες δεν μπορούν να καταδικάσουν στη συνείδηση τους κάποιον που δολοφονεί πολιτικούς. Η αξία που έχει ο πολιτικός ως οντότητα είναι λίγο πιο πάνω από την κατσαρίδα. Επειδή έχουμε αηδιάσει τόσο πολύ με αυτούς τους λεχρίτες τείνουμε να ταυτιστούμε με τους τρομοκράτες ζητώντας δικαίωση μέσα από την τιμωρία τους. Κι αυτό θλιβερό είναι. Γιατί όπως λένε και οι βουδιστές δεν διορθώνεις το κακό κάρμα με κακό κάρμα.

Κύριε Πρωθυπουργέ είσαι αναξιόπιστος. Όπως και ο μουστάκιας ο αντίπαλος σου. Άντε γαμηθείτε και οι δύο λεχρίτες.

Μείναμε μπουκάλα

2007-04-17T10:08:00.000+02:00

Χτες η Άρτεμης με κάλεσε να πάμε για φαγητό έξω. Στην κουβέντα μου είπε πως θέλει να το διαλύσουμε. Έχει γνωρίσει κάποιον με τον οποίο είναι στα πρόθυρα του να ερωτευτεί παράφορα. Και για να μην έχουμε δράματα πιστεύει πως καλύτερα να χωρίσουμε τώρα για να μη χαλάσουμε και τη φιλία ετών. Μου φάνηκε πολύ ειλικρινής και ξεκάθαρη η στάση της. Και συμφώνησα. Η αλήθεια είναι πως είχα αρχίσει κάπως να βαριέμαι με αυτή τη σχέση.

Όσο κι αν ακουστεί παράξενο ένα κομμάτι μέσα μου χαίρεται με το ενδεχόμενο να ερωτευτεί. Την αγαπώ πολύ ως άνθρωπο, αποτέλεσμα μια φιλίας που κρατά εδώ και εφτά χρόνια. Δεν ήταν ερωτευμένη μαζί μου όπως κι εγώ δεν ήμουν μαζί της. Η σχέση μας ήταν περισσότερο προϊόν αμοιβαίας κατανόησης και πείραμα παρά οτιδήποτε άλλο. Ως πείραμα βέβαια ήταν πετυχημένο και γι αυτό συστήνω σε όλους να κάνουν ερωτικές σχέσεις με φιλικά τους πρόσωπα. Αν διαλυθεί η φιλία δείτε το ως δείγμα πως δεν ήταν και πολύ ουσιαστική η σχέση.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν που μου έκανε δώρο ένα αεροπορικό εισιτήριο με ανοιχτή επιστροφή για Φλωρεντία. Στην οποία όλως τυχαίως σπουδάζει η μικρότερη αδερφή της. Μόνο που δεν είναι καθόλου τυχαίως. Το πιάσαμε το υπονοούμενο. Αν η Άρτεμης είναι ωραία η αδερφή της είναι για εξώφυλλο του Maxim. Αλλά λέω να μην πάρω. Την έχω γνωρίσει την αδερφή της και δεν μου ‘χει προκύψει έρωτας. Ενδιαφέρουσα κοπέλα και η δύναμη της εικόνας ως συνήθως είναι ακαταμάχητη. Αλλά τα ‘χω βαρεθεί κάπου αυτά. Θέλω να βρω μια γυναίκα να μου πηδήξει το μυαλό κι όχι το πουλί. Κι αν είναι και κουκλάρα ακόμα καλύτερα.

Με έχει πιάσει μια ακατανίκητη επιθυμία για βόλτες και αλητείες. Μπαίνει και το καλοκαιράκι σιγά σιγά.

Ανεκδοτάκι

2007-04-16T14:21:00.000+02:00

Λίγο παλιό αλλά επίκαιρο τώρα που πλησιάζει το καλοκαίρι.

Νομαρχία Κυκλάδων
Δήμος Μυκόνου
Ανακοίνωση

Παρακαλούνται οι γυναίκες που επισκέπτονται το νησί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες να μη φοράνε φούστα γιατί όταν σκύβουν φαίνονται τα αρχίδια τους.

Home at last

2007-04-14T12:55:00.000+02:00

Συμπλήρωσα σχεδόν ένα δεκαήμερο σε ταξίδια. Μεγάλη Πέμπτη έφυγα για Πάσχα και γύρισα Δευτέρα του Πάσχα. Ευτυχώς μου έκοψε να την κάνω με την μηχανή αλλιώς θα γύριζα πίσω με τα νεύρα στραγάλια. Πέμπτη την κοπάνησα για Καβάλα για μια δουλειά. Μετά από πολύ καιρό μου δημιουργήθηκε το συναίσθημα να πάω επιτέλους σπίτι μου και να κάτσω μέσα.

Το Πάσχα το πέρασα με ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία ευχάριστα γιατί είδα μαζεμένα αγαπημένα πρόσωπα που είχα καιρό να δω. Από την άλλη δυσάρεστα γιατί ο νέος γκόμενος μιας ξαδέρφης μου και κατά τα φαινόμενα μέλλον σύζυγος είναι ο τύπος του ανθρώπου που ευχαρίστως πλακώνω στις φάπες. Ο πατροπαράδοτος πασάς που θεωρεί τη γυναίκα σκλάβα. Σε κάποιο δε σημείο του είπα κι ένα χριστοπαναγίδι για τη συμπεριφορά του και έπεσε ψυχρασία στην παρέα. Ένιγουεις, ο καθείς με τον πόνο του.

Στην εκκλησία φέτος στην Ανάσταση δεν είχε πολλά βεγγαλικά. Η θεία μου το είδε κομματικά το θέμα επειδή άλλαξε δήμαρχος με τις πρόσφατες εκλογές και το θεώρησε κατάντια που δεν είχε πολλά πυροτεχνήματα. Και μετά κάθομαι κι αναρωτιέμαι γιατί οι πολιτικοί είναι τόσο κόπανοι σε αυτή τη χώρα. Εμ, τέτοιοι που είμαστε τέτοιοι μας αξίζουν.

Κάτι που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι η γιαλαντζί πίστη που έχουν οι περισσότεροι έλληνες. Μιλάω για ανθρώπους άνω των πενήντα. Ενώ πάνε στην εκκλησία, πιστεύουν πως ο Χριστούλης έβγαζε λαγούς από τα καπέλα και τιμάνε την ορθόδοξη παράδοση, ελάχιστοι πιστεύουν στη μεταθάνατο ζωή. Εγώ από την άλλη πιστεύω ολόψυχα πως μετά από εδώ πάμε κάπου αλλού αλλά δεν είμαι οπαδός καμίας οργανωμένης θρησκείας. Πως γίνεται να πιστεύεις ακλόνητα πως ο Χριστός ήταν θεάνθρωπος αλλά να μην είσαι το ίδιο σίγουρος για το μετά; Μπιτς μι.

Κάτι άλλο που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο λίγα δυστυχήματα γίνονται τελικά σε συνάρτηση με τον τρόπο που οδηγούμε. Δεν θα το παίξω κλασσικός έλληνας ο οποίος αναλαμβάνει το ρόλο του κριτή και κατακεραυνώνει διάφορους για τη συμπεριφορά τους. Θεωρώ τον εαυτό μου μέτριο οδηγό κι αυτό κυρίως λόγω οδήγησης μηχανής. Αν οδηγούσα μόνο αυτοκίνητο θα ήμουν κάτω του μετρίου. Όπως και να ‘χει πάντως στην αριστερή λωρίδα βλέπεις όλη την παράνοια αυτής της φυλής. Όλοι εκεί μαζεύονται. Κι όχι μόνο μαζεύονται εκεί αλλά το θεωρούν κεκτημένο τους επομένως δεν κάνουν και λίγο παραπέρα. Και κάπως έτσι βλέπεις ένα Audi A6 κολλημένο πίσω από ένα Yaris. Τι δουλειά έχει το Yaris στην αριστερή λωρίδα beats me εις διπλούν.

Ζώντας ένας τριήμερο στην ελληνική επαρχεία για άλλη μια φορά διαπίστωσα πως η ζωή στην Αθήνα όπως και σε κάθε μεγαλούπολη είναι μια ανοησία που όσο το δυνατόν γρηγορότερα αφήσει κανείς πίσω του τόσο το καλύτερο. Στο δικό μου βιβλίο έχει πολύ μεγάλη σημασία να συντηρείς τον κήπο σου και να κόβεις τη ντομάτα από το μποστάνι πέντε λεπτά πριν τη βάλεις στο πιάτο σου. Είναι ευσεβής πόθος μου κάποια στιγμή μέχρι τα σαράντα να την κοπανήσω οριστικά από αυτή την πόλη. Στο χωριό με πέντε ώρες ύπνο την ημέρα είμαι περδίκι. Στην Αθήνα πρέπει να κοιμηθώ συν δύο για να είμαι καλά. Άσε που στην επαρχεία ρίχνεις κι ένα βουκολικό γαμήσι μέσα στη φύση.

Τώρα που είπα γαμήσι θυμήθηκα πως έχω να δω την Άρτεμης κάνα δεκαήμερο. Πάσχα έκανε Φλωρεντία όπου σπουδάζει η αδερφή της. Έφυγε πριν από εμένα, όταν γύρισα δεν είχε επιστρέψει κι όταν επέστρεψε έλλειπα. Με αυτά και με τα άλλα αποφεύγω τις συζητήσεις γύρω από οτιδήποτε ερωτικό γιατί θα δαγκώσω καμιά άσχετη.

Τι άλλα; Α ναι, το είδα τη Μεγάλη Παρασκευή σε δύο διαφορετικούς άντρες στην εκκλησία. Μια καινούργια μόδα όπου σε μπλουζάκια οι ραφές είναι ανάποδα. Σα να φοράς το μέσα έξω ένα πράγμα. Μου φάνηκε γελοίο. Οι γυναίκες μπορούν στο όνομα της μόδας να φοράνε ότι τους καυλώσει (εξαιρούνται οι πλατφόρμες που άπαξ και τις δω σε γυναίκα εκτός κρεβατοκάμαρας μου ‘ρχεται να ξεράσω). Ο άντρας καλό είναι να μην κάνει υπερβολές. Εκτός κι αν είναι ο Γαβαλάς αλλά τότε δεν είναι άντρας.

Πήρα και δύο κιλάκια το Πάσχα από την πολύ μάσα.

Υποθέτω πως το μάθατε αλλά just in case Χριστός Ανέστη. Μαγκιά του εδώ που τα λέμε.

Υ.Γ: By the way ρίχτε και μια ματιά σε ένα υπέροχο κείμενο.

Η γιορτή της μάσας

2007-04-05T05:05:00.000+02:00

Πάσχα φέτος θα την κάνω για το χωριό του πατέρα μου. Μαζεύονται όλα τα ξαδέρφια εκεί καθώς και μερικοί οικογενειακοί τους φίλοι και ζούμε οικογενειακές στιγμές. Και ως συνήθως θα είμαι ο μοναδικός μπάκουρος. Πάντα τα ξαδέρφια μου φέρνουν τα αμόρε τους. Εγώ πάλι κρατάω χαρακτήρα. Έχω παρατηρήσει πως όταν σε οικογενειακές μαζώξεις πας με γυναίκα οι άλλοι αρχίζουν να της λένε παρουσία σου ιστορίες για σένα. Λες και η γκόμενα σου περιμένει να ακούσει την άποψη τρίτων για να σχηματίσει άποψη για σένα.

Επιπλέον η Άρτεμις τυγχάνει να είναι και κουκλάρα και δεν αντέχω τις κομπλεξικές συμπεριφορές από άντρες που έχουν ανασφάλεια απέναντι στις ωραίες γυναίκες. Όποτε την έχω πάρει σε παρέα με φίλους μου τουλάχιστον ένας βγαίνει έξω από τα νερά του και της το παίζει καλούλης με υπερβολικά πολλά κομπλιμέντα για να εισπράξει τι ακριβώς μου διαφεύγει. Οπότε καλύτερα μόνος και μισή ντροπή δική μου μισή δική τους. Τα σόγια είναι πολύ ωραία κατάσταση αρκεί να μην τους επιτρέπεις να μπαίνουν στην προσωπική σου ζωή. Και βέβαια μου είναι πρακτικά αδύνατο να κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι μαζί της και να μην την πηδήξω, μιας κι έχει την εκπληκτική συνήθεια να κοιμάται εντελώς γυμνή χειμώνα-καλοκαίρι. Πόσο να αντέξω ο άνθρωπος. Και στο χωριό δεν λέει γιατί έχουμε και παιδιά στα σπίτι.

Είχα σκοπό να πάω με τη μηχανή ώστε να μη φάω όλη την κίνηση στο γυρισμό αλλά έτσι όπως γαμιέται ο καιρός δεν το βλέπω. Το κρύο γουλαντρίζεται, φοράω το δερμάτινο με ενίσχυση και δεν χαμπαριάζω Χριστό. Η βροχή όμως είναι πίκρα. Ως συνήθως θα πάρω δύο τρία βιβλία και ανάθεμα αν διαβάσω πάνω από δέκα σελίδες συνολικά.

Αν και η εκκλησία δεν είναι από τις μεγάλες συμπάθειες μου, πάντα πάω Μεγάλη Παρασκευή κάνα δίωρο πριν βγει ο επιτάφιος και παρακολουθώ την «παράσταση». Οι ψαλμοί με συγκλονίζουν, μου ‘χει μείνει από την εποχή που πήγα Άγιο Όρος και ξύπναγα στις 4 το ξημέρωμα για να παρακολουθήσω τις δοξολογίες. Με συναρπάζει όλο αυτό το κλίμα κατάνυξης. Αφήστε που η εκκλησία είναι μεγάλη πασαρέλα. Όλες οι γκόμενες βαμμένες και στην τρίχα πάνε. Το μακιγιάζ πάει πακέτο με την κατάνυξη.

Η Ανάσταση από την άλλη μου τη δίνει λόγω βεγγαλικών. Πέρσι τσακώθηκα με έναν μπάτσο γιατί καθόταν σα μαλάκας και δεν έκανε παρατήρηση σε κανέναν ενώ έριχναν τα βόδια αβέρτα βεγγαλικά στο προαύλιο ένα μέτρο από εκεί που στεκόμασταν. Ως συνήθως σε αυτή τη χώρα το πρόβλημα είναι που δεν εφαρμόζονται οι νόμοι. Οπότε δεν πάω στην Ανάσταση και όλα καλά. Γιατί το να κάτσω να χαλάω το συκώτι μου αξιώνοντας από τον εκάστοτε κόπανο μπάτσο να κάνει τη γαμημένη τη δουλειά για την οποία πληρώνεται είναι άσκοπο. Αν στην ίδια εκκλησία ερχόταν ο Καραμανλής δεν θα έπεφτε ούτε καψούλι. Ένιγουεις, δεν χολοσκάω.

Πρώτα ο Θεός που λέει και η μάνα μου, θα την κοπανήσω σήμερα το μεσημεράκι για να γλυτώσω το μπούγιο της μεγάλης Παρασκευής. Αν πάλι βρέχει θα περιμένω να φύγω αύριο μπας και γυρίσει ο καιρός.

Υ.Γ. Το άσμα είναι αφιερωμένο στο βατραχοκόριτσο που «έκαψε» αυτό που είχε καβάτζα για σέξια μετά μουσικής.

Στον κόσμο μας

2007-04-02T03:30:00.000+02:00

Ένα παιδί πεθαίνει από μαλάρια κάθε τριάντα δευτερόλεπτα
Έντεκα εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα
Δεκαπέντε εκατομμύρια παιδιά έχουν μείνει ορφανά εξαιτίας του AIDS
Δύο εκατομμύρια παιδιά κακοποιούνται σεξουαλικά αυτή τη στιγμή που μιλάμε

Και μερικοί κάθονται και συζητάνε για τα αδιέξοδα της ελληνικής νεολαίας με αφορμή τα επεισόδια που έγιναν στην Παιανία. Συγγνώμη παιδιά αλλά αρνούμαι να το δω ως κάτι περισσότερο από αυτό που είναι, ήτοι 500 χουλιγκάνοι που πήγαν να πλακωθούν γιατί είναι κάφροι.

Ρε Ζαχαριάδη, φτυς' τα μπούτια σου να κάνεις τσουλήθρα

2007-03-30T18:56:00.000+02:00

«Δεν αρκεί να λες ότι είσαι το μέλλον. Πρέπει να το ανακαλύψεις κιόλας.» Τάδε έφη Ν. Ζαχαριάδης, αρχισυντάκτης περιοδικού Big Fish, εφημερίδα Πρώτο Θέμα.

Τι υποτίθεται πως σημαίνει αυτή η παπάρα ε; Είναι ειρωνεία πως κάποιος που βγαίνει να κρίνει τα blogs ως πολύ βαρετά κάθεται και γράφει την παραπάνω ατάκα η οποία είναι μια ακατανόητη μαλακία. Κάτι άλλο βαθυστόχαστο ήθελε να πει αλλά δεν του βγήκε. Δεν πειράζει. Μεταξύ μας ρε μπούλη κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά εδώ και καιρό οπότε δεν θα σκοτίσουμε και πολύ τ’ αρχίδια μας να μαντέψουμε τι ήθελες να πεις.

Με την ουσία του κειμένου βαριέμαι να ασχοληθώ τώρα.

Η απομυθοποίηση της ξεπέτας

2007-03-25T13:09:00.000+02:00

Πέμπτη μεσημέρι είμαι στο City Link στην Πανεπιστημίου. Ψάχνω ένα λινό σακάκι. Δεν έχω και πολύ χρόνο για ψάξιμο οπότε προτιμώ να πάω εκεί που είναι όλα τα μαγαζιά συγκεντρωμένα. Γενικά δεν μου αρέσουν τα πολυκαστήματα. Μου τη δίνει να περπατάω έξω αλλά να μην είναι έξω. Αλλά όταν δεν έχεις χρόνο είναι εξαιρετική λύση.

Εκεί λοιπόν που κάθομαι και χαζεύω μια βιτρίνα έρχεται μια κοπελιά και με χαιρετάει. Γυρνάω, την κοιτάζω και μου φαίνεται εντελώς άγνωστη. Το καταλαβαίνει πως δεν την αναγνωρίζω και μου λέει είμαι η Γιώτα. Η Γιώτα, ποια Γιώτα; Τόσο εύκολα με ξέχασες; Έλα μου ντε. Προσπαθώ να πω κάτι χαριτωμένο να σώσω την κατάσταση. Άσε που είναι και κουκλάρα και δεν είναι να τις ξεχνάς αυτές τις γυναίκες. Αλλά όσο κι αν το παίδευα δεν μου καθόταν. Μου θύμισε αυτή. Όχι απλά την ήξερα αλλά είχαμε κουρέψει και το γκαζόν μαζί. Τόσο καλά. Αμ έλα που εγώ δεν τα θυμόμουν όλα αυτά.

Μου έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο, μου άφησε το κινητό της και μετά με χαιρέτησε ευγενικά. Τουλάχιστον με γλύτωσε από τη ντροπή που δεν τη θυμόμουν. Αλλά δυστυχώς δεν με γλύτωσε από τις αναμνήσεις. Γιατί είχα μια πολύ καλή ιδέα πότε τη γνώρισα. Κι εκεί θυμήθηκα καταστάσεις που έχω θάψει μέσα μου.

Την πρώτη και μοναδική φορά που έφαγα κέρατο σε σχέση. Το μοναδική σηκώνει κουβέντα βέβαια, δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Αλλά όταν έχεις μια σχέση ουσιαστική καταλαβαίνεις πότε έχει γίνει η στραβή. Στο λέει η διαίσθηση σου. Και η δική μου διαίσθηση έχει βαρέσει συναγερμό για κέρατο μόνο μία φορά. Βέβαια δεν ήταν όλες οι σχέσεις στη ζωή μου το ίδιο ουσιαστικές οπότε δεν αποκλείεται να το ‘χω φάει και περισσότερες φορές. Αλλά εκείνη η φορά με ενόχλησε πολύ.

Αφού λοιπόν πικράθηκα αγρίως και το διαλύσαμε πήρα την απόφαση που όλοι λίγο πολλοί παίρνουν σε τέτοιες περιστάσεις. Πως δεν αξίζει να δίνομαι σε καμία αποκλειστικά. Και μετά πέρασα στο επόμενο βήμα. Όπου για ένα δωδεκάμηνο άλλαζα τις γυναίκες σε σχεδόν καθημερινή βάση. Στην αρχή για να μην κλειστώ στον εαυτό μου και μιζεριάζω άρχισα να παίρνω στο τηλέφωνο γνωστές και φίλες για να βγαίνουμε. Αλλά το έκανα άγαρμπα. Κάθε βράδυ κι έξοδο με διαφορετική γυναίκα. Ήθελα πάση θυσία να ξεπεράσω το χωρισμό όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Στην αρχή ένοιωθα πολύ ωραία. Ένοιωθα πως μετράω σαν άντρας. Πως αυτό είναι το νόημα της ζωής, να πηδάς γυναίκες χωρίς δεσμεύσεις. Με εξίταρε το παιχνίδι. Είχα ξεχάσει εντελώς την πίκρα που έζησα.

Μετά από κάνα εξάμηνο άρχισα να νοιώθω εγκλωβισμένος. Ναι μεν εξακολουθούσε να μου αρέσει αλλά ένοιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά συνέχιζα την ίδια βιόλα. Στον ίδιο ρυθμό. Δώστου βόλτες και παιχνίδι. Δώστου γνωριμίες της μιας βραδιάς που την επόμενη δεν χρειαζόταν να παίρνεις τηλέφωνα και να λες κουβέντα. Κάποιες με έπαιρναν τηλέφωνο την επόμενη αλλά δεν ήθελα να δεσμευτώ. Οι περισσότερες όμως δεν με έπαιρναν γιατί ήταν στην ακριβώς ίδια φιλοσοφία με εμένα. Ήμουν γι αυτές μια ξεπέτα.

Ώσπου ήρθε ένα ευλογημένο πρωινό μετά από ένα χρόνο που ξυπνάω και νοιώθω πολύ άσχημα. Πάω στο μπάνιο να πλυθώ και ξαφνικά με πιάνουν τα κλάματα. Ένοιωθα πολύ άδειος μέσα μου. Ένας μαλάκας ολκής. Έκλαιγα χωρίς να πολυκαταλαβαίνω το λόγο αλλά και χωρίς να μπορώ να το ελέγξω. Δεν μπορούσα καν να θυμηθώ τα ονόματα των γυναικών που είχα γνωρίσει όλους αυτούς τους μήνες. Με το ζόρι θυμόμουν πρόσωπα. Είχα γεμίσει μια ατζέντα τηλέφωνα στα οποία δεν αντιστοιχούσαν αναμνήσεις. Τίποτα, ξεροί αριθμοί.

Σε ένα χρόνο είχα εκπληρώσει στο ακέραιο όλες τις σεξουαλικές μου φαντασιώσεις. Με δύο γυναίκες, με τρεις, σε δημόσια μέρη, με μεγάλες, με μικρές, you name it. Ότι είχα φανταστεί και είχα απωθημένο το είχα κάνει. Αλλά αντί να νοιώθω γεμάτος από εμπειρίες ένοιωθα άδειος από συναισθήματα. Πολύ άδειος. Θυμόμουν καταστάσεις αλλά δεν θυμόμουν πρόσωπα. Κι όταν ερχόταν κάνα πρόσωπο στο μυαλό μου αδυνατούσα να προσδιορίσω πότε ακριβώς βρέθηκα μαζί της και τι είχε συμβεί. Ένοιωθα πως για ένα χρόνο ζούσα σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση σεξουαλικού παροξυσμού όπου το τμήμα του εγκεφάλου που αφορά συναισθήματα είχε παραλύσει εντελώς.

Έκοψα μαχαίρι τις ξεπέτες. Σταμάτησα να βγαίνω έξω και να ψάχνομαι. Μου πήρε ένα εξάμηνο να τα ξαναβρώ με τον εαυτό μου. Να ηρεμήσω μέσα μου και να νοιώσω καλά. Για ένα εξάμηνο δεν πλησίασα γυναίκα, έκοψα το σεξ εντελώς. Δεν ένοιωθα άνετα για να φλερτάρω. Ένοιωθα πως θα το έβλεπα πάλι πολύ εύκολο και θα έπαιρνα μόνο το σεξ χωρίς να πάω παρακάτω.

Σιγά σιγά βρήκα πάλι τον εαυτό μου. Αλλά πέρασαν δύο χρόνια από εκείνο το πρωινό μέχρι να ερωτευτώ πάλι γυναίκα. Δεν έφταιγαν οι γυναίκες που γνώριζα. Δικό μου ήταν το πρόβλημα. Είχαν περάσει τόσες πολλές από τη ζωή μου σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα που πλέον δεν ήξερα τι ήθελα από μια κοπέλα. Είχα ξεχάσει να εκτιμώ απλά πράγματα, όπως ένα χαμόγελο. Επιπλέον ένοιωθα ανασφάλεια για το σεξ. Το καθυστερούσα όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε να νοιώσω μέσα μου πως η γυναίκα που είχα απέναντι μου με ενδιέφερε και ως άνθρωπος. Το αποτέλεσμα ήταν πως έφαγα τουλάχιστον μισή ντουζίνα χυλόπιτες από γυναίκες που βαρέθηκαν να περιμένουν πότε επιτέλους θα αποφασίσω να τους την πέσω.

Όταν τελικά το άφησα πίσω μου αφού το είχα το ξεπεράσει ολοκληρωτικά δεν μετάνιωσα για τις επιλογές μου. Ωρίμασα από αυτές τις καταστάσεις. Από τότε δεν έχω ξανακάνει ξεπέτα στη ζωή μου. Τουλάχιστον όχι συνειδητά. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να γνωρίσω μια γυναίκα και μετά το σεξ να χαθεί το ενδιαφέρον. Μες στη ζωή είναι αυτό. Αλλά ποτέ πλέον δεν το κάνω επί τούτου. Να πάω με μια γυναίκα μόνο για το πήδημα της μιας βραδιάς. Ούτε καν με τις γυναίκες που το επιλέγουν οι ίδιες.

Πήρα τη Γιώτα τηλέφωνο την επόμενη μέρα. Βγήκαμε για καφέ Σαββάτο μεσημέρι. Της είπα αυτά περίπου που έγραψα εδώ. Της ζήτησα συγνώμη που δεν τη θυμόμουν. Δεν ενοχλήθηκε. Μου είπε πως περίπου στην ίδια κατάσταση ζούσε κι αυτή εκείνη την εποχή. Και χάρηκε που το συζητούσαμε γιατί δεν τα έχει πει αυτά τα πράγματα με άλλον άνθρωπο. Όπως και στην περίπτωση μου έτσι κι αυτής της πήρε χρόνο να το ξεπεράσει. Τελικά σε βασικά πράγματα δεν διαφέρουμε καθόλου τα δύο φύλα. Χαιρετηθήκαμε και μου ζήτησε να ξαναπάμε για καφέ. Της υποσχέθηκα πως θα το κάνουμε στην πρώτη ευκαιρία και το εννοούσα.

Καθώς έφευγε τη χάζευα και σκεφτόμουν πόσο ανόητα φέρθηκα εκείνη την εποχή. Εκπληκτικά όμορφη γυναίκα και πολύ ωραίος άνθρωπος. Κι εγώ τη χαράμισα για ένα πήδημα. Ένα πήδημα που πέντε χρόνια μετά ούτε καν θυμάμαι. Από όλα αυτά κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό. Δεν είναι μαγκιά να έχεις πολλές γυναίκες. Η μαγκιά είναι να έχεις μία να λες το σ’ αγαπώ.

Το κακό συναπάντημα

2007-03-24T11:07:00.000+02:00

Χτες το βράδυ γυρίζω σπίτι κατά τις δύο. Κατεβαίνω από το ταξί και όπως περπατάω προς την είσοδο της πολυκατοικίας διακρίνω με το μάτι έναν τύπο μέσα σε ένα αυτοκίνητο σκυφτό σα να ψάχνει κάτι. Σκέφτομαι μπας και κάνει διάρρηξη στο αμάξι οπότε κάνω προς τα εκεί να δω τι παίζει. Φτάνω λοιπόν δίπλα στην πόρτα του οδηγού και σκύβω λίγο να δω τι γίνεται. Και τι να δω. Ένας μαντράχαλος ασχολιόταν με τη μαλαπέρδα ενός άλλου.

Την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια και μακάριζα την ώρα και τη στιγμή που δεν με πήραν χαμπάρι.

Όξω πούστη απ' την παράγκα

2007-03-22T12:09:00.000+02:00

Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ

Internet@Greece

2007-03-20T00:27:00.000+02:00

Διάβαζα σε ένα άρθρο περιοδικού για τη χαμηλή διείσδυση του Internet στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το άρθρο μόλις το 19% του πληθυσμού στην Ελλάδα είναι χρήστες του μέσου.

Καταρχήν εμένα αυτό το 19% δεν μου φαίνεται λίγο. Το πολύ και το λίγο εξαρτάται από τι θες να πουλήσεις. Και δεν βλέπω κανένα λόγο για τον οποίο δύο εκατομμύρια άνθρωποι να θεωρούνται πολύ μικρό κοινό γι αυτό που πουλάς. Σε σύγκριση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη το ποσοστό είναι θλιβερό. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι να κάνουμε μια ξερή σύγκριση σε επίπεδο αριθμών. Και οι Ασιάτες που την έχουν δέκα πόντους δεν έχουν πρόβλημα να ερωτευτούν, να κάνουν σχέσεις και να κάνουν οικογένειες.

Κάπως έτσι περνάμε στην ουσία του θέματος. Τι σκατά δηλαδή είναι αυτό που θέλουν να κάνουν ορισμένοι και τα δύο εκατομμύρια δυνητικοί πελάτες δεν τους φτάνουν; Τίποτα είναι η απάντηση. Μπορώ να καταλάβω πως το eshop.gr για παράδειγμα θα ήθελε το κοινό να ήταν τριπλάσιο. Αλλά με δεδομένο πως η πλειονότητα όσων έχουν σχέση με την τεχνολογία βρίσκονται ήδη online οι πωλήσεις επιχειρήσεων συναφών με τεχνολογία δεν θα βελτιωνόταν και πολύ.

Η συγκεκριμένη θεώρηση έχει και μια άλλη παράμετρο. Ποια κίνητρα υπάρχουν για να μπουν περισσότεροι χρήστες στο Διαδίκτυο; Δεν υπάρχουν είναι η απάντηση. Λέμε για παράδειγμα για τις ευρυζωνικές συνδέσεις. Πως τις αξιοποιούν τέτοιες συνδέσεις οι κάτοχοι τους; Όσους ξέρω να έχουν ADSL συνδέσεις κατεβάζουν από το Internet όλη μέρα τσόντες και πειρατικές ταινίες ή μουσική. Αυτός είναι ο δρόμος προς την ανάπτυξη; Η τσόντα;

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν υπηρεσίες στο Διαδίκτυο. Αυτή είναι η ουσία του θέματος. Δεν υπάρχουν καταρχήν υπηρεσίες από το ίδιο το κράτος. Και το βασικότερο δεν υπάρχουν υπηρεσίες από τις επιχειρήσεις. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος. Για παράδειγμα σε επίπεδο τουρισμού ελάχιστα ελληνικά ξενοδοχεία προσφέρουν τη δυνατότητα για online κρατήσεις. Όταν λέμε online κρατήσεις εννοούμε να πληρώνεις με την κάρτα και να ξεμπερδεύεις, όχι απλά να συμπληρώνεις μια φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος να κλείσεις ένα δωμάτιο. Αυτό το κάνω κι από το τηλέφωνο.

Το ακόμα πιο θλιβερό είναι πως δεν υπάρχει ηλεκτρονικό εμπόριο. Εδώ και τέσσερα χρόνια αγοράζω από ένα μαγαζί στην Ιταλία μέσω Internet πουκάμισα. Σε μια επικοινωνία που είχα μαζί τους μου είπαν πως όταν κάποια στιγμή αποφάσισαν να πουλήσουν τα προϊόντα τους μέσω Internet οι πωλήσεις τους εξαπλασιάστηκαν. Εδώ πήρα μια μέρα τηλέφωνο το Manetti να τους ρωτήσω γιατί δεν πουλάνε τα πουκάμισα τους μέσω Internet και μόνο που δεν με έβρισαν. Δεν είναι η πολιτική μας μου είπαν. Τότε έχετε λάθος πολιτική ρε παιδιά. Ούτε και οι εκπτώσεις ήταν πολιτική σας αλλά μόλις φάγατε το σκατό αλλάξατε γνώμη.

Έβλεπα ας πούμε το site του Κορρέ. Ωραία επιχείρηση αυτή. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί δεν πουλάνε τα προϊόντα τους και μέσω του Διαδικτύου. Κι ακόμα χειρότερα γιατί δεν φτιάχνουν ένα χρηστικό site όπου να μπορώ να δω εύκολα και γρήγορα τη μεγάλη γκάμα προϊόντων που έχουν. Έχουν φτιάξει ένα site για να το βλέπουν οι ίδιοι, εικαστικά δηλαδή όμορφο αλλά χρηστικά αδιάφορο. Αυτό είναι λάθος νοοτροπία marketing. Σκοπός σου δεν είναι να μου δείξεις πόσο όμορφα εικαστικά είναι τα προϊόντα σου εκτός κι αν τελικά προσπαθείς να μου πεις να τα αγοράσω επειδή έχουν ωραία συσκευασία. Σκοπός σου είναι να πουλήσεις και ως προς αυτό οφείλεις να μου παρέχεις πέντε γαμημένες υπηρεσίες. Δεν μπορώ να κάθομαι στο φαρμακείο και να ψάχνω με τις ώρες τι προϊόντα βγάζεις τη στιγμή που είναι άλλοι δέκα πελάτες μέσα. Φτιάχτε ρε μαλάκες ένα χρηστικό site με γράμματα που είναι λίγο μεγαλύτερα από τις ψείρες όπου να μπορώ να αγοράσω τα προϊόντα σας και να κατεβάσω έναν κατάλογο σε .pdf μορφή να τον διαβάσω με την ησυχία μου. Τα λεφτά μου θέλετε, κερδίστε τα.

Στο εξωτερικό το Internet είναι κανάλι πώλησης για τις επιχειρήσεις. Δεν έχει αντικαταστήσει τα άλλα κανάλια πώλησης, είναι συμπληρωματικό και την ίδια στιγμή αυτόνομο. Στην Ελλάδα είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι επιχειρήσεις που έχουν εισάγει το Διαδίκτυο στα κανάλια πώλησης τους.

Αυτή η διαφορά δεν οφείλεται σε άγνοια. Οφείλεται σε διαφορά νοοτροπίας. Στην Ελλάδα υπάρχει η νοοτροπία της αρπαχτής. Γιατί δεν μαζεύονται για παράδειγμα όλα τα εμπορικά καταστήματα της Μυκόνου να φτιάξουν ένα site που να αποτελεί τουριστικό οδηγό για το νησί; Τόσο δύσκολο είναι; Ποιος περιμένουν να το κάνει; Το κράτος; Θα μπορούσε να το κάνει και το κράτος αλλά το θέμα είναι πως το κράτος στη χώρα μας μαλακίζεται. Μπορείς να κάθεσαι και να το βρίζεις όλη μέρα ή μπορείς να κάτσεις και να κάνεις τη δουλειά μόνος σου. Σαν τον άλλο που περιμένει να περάσει ο δήμος να του καθαρίσει το φρεάτιο που βρίσκεται ακριβώς έξω από το μαγαζί του και στο τέλος πλημμυρίζει το μαγαζί.

Κολλάω στον τουρισμό γιατί κάνω πολλά ταξίδια. Λες θα πας ας πούμε Αγγλία. Μπαίνεις στο visitlondon.com και βλέπεις παπάδες. Που θα πας, που θα φας, τι θα δεις, που θα μείνεις, συγκοινωνίες, τα πάντα. Εδώ τι αντίστοιχο έχουμε; Ένα αρχίδι. Βγαίνει ας πούμε η Πετραλιά και μας ανακοινώνει τη νέα σούπερ ντούπερ διαφημιστική καμπάνια της χώρας μας για προσέλκυση τουριστών. Έχει κονδύλι για διαφήμιση στο Internet; Τσου. Έχει μήπως κονδύλι για να φτιαχτούν πέντε sites της προκοπής να βλέπουν οι ξένοι; Και πάλι τσου. Κι όλα αυτά τη στιγμή που το 40% των κρατήσεων παγκοσμίως γίνεται μέσω Internet. Hellooooo.

Επομένως τι καθόμαστε και συζητάμε ρε παιδιά; Με βάση το επίπεδο και τον πλούτο των πραγμάτων που μπορείς να κάνεις στο Internet στην Ελλάδα αυτό το 19% των χρηστών εμένα μου φαίνεται πολύ υψηλό ποσοστό. Για τη Γερμανία μπορεί να είναι αστείο αλλά πηγαίνετε να δείτε τι μπορεί να κάνει ο γερμανός online και μετά τα ξαναλέμε.

Corporate fucking culture

2007-03-15T11:26:00.000+02:00

Χτες βρέθηκα σε ένα μεγάλο μαγαζί για ένα προγραμματισμένο ραντεβού για δουλειά. Πήγα στην ώρα μου όπου ενημερώθηκα πως κάτι έκτακτο είχε συμβεί και λυπούνται πολύ που δεν με ενημέρωσαν για την αναβολή της συνάντησης. Ρώτησα να μάθω τι έγινε. Η γραμματέας δεν είχε ιδέα. Βγάζω επιτόπου το κινητό, πάω λίγα βήματα παρακάτω να έχω την ησυχία μου και παίρνω τον γενικό διευθυντή της εταιρίας ο οποίος είναι πολύ καλός φίλος. Έλα ρε, είμαι στη ρεσεψιόν και μου λένε πως το ραντεβού αναβλήθηκε για κάποιο λόγο. Τι έγινε; Άστα έσκασε πίπα. Ανέβα να σου πω.

Ανεβαίνω πέντε ορόφους και πάω στο γραφείο του. Είχε κατεβάσει μια μούρη λες και είχαν πέσει τα καράβια έξω. Τι έγινε ρε συ του λέω; Γίναμε Αμερική μου λέει. Δηλαδή; Δηλαδή μια κοπέλα έστειλε εξώδικο στην εταιρία για σεξουαλική παρενόχληση. Και είναι τόσο σοβαρό του λέω; Είναι γιατί η κοπέλα είναι ανώτερο στέλεχος και η καταγγελία αφορά ανώτατο στέλεχος του μαγαζιού.

Και πως τη βλέπεις τη δουλειά τον ρωτάω; Χλωμή τη βλέπω μου λέει. Τι θα κάνεις; Εμ εδώ σε θέλω. Είναι βάσιμη η κατηγορία τον ρωτάω; Για να μπει η κοπέλα σε αυτή τη διαδικασία σίγουρα κάτι έχει συμβεί. Άσε μου λέει που αν τη δεις θα καταλάβεις. Εν ολίγοις η κοπέλα ήταν αστέρι από εμφάνιση. Και ο τύπος που κατηγορεί; Ε, τι με αυτόν; Θέλω να πω είναι μουρντάρης; Τι μου λες ρε μαλάκα μου λέει. Από το βουνό κατέβηκες; Ξέρεις πολλά ανώτερα στελέχη που δεν παίζει το μάτι τους;

Άρα η κοπέλα έχει δίκιο του λέω. Κοίταξε να δεις μου λέει. Φλερτ στις επιχειρήσεις πάντα υπάρχει. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε ζευγάρια αυτή τη στιγμή που μιλάμε που γνωρίστηκαν εδώ μέσα και παντρεύτηκαν. ΟΚ, αλλά σεξουαλική παρενόχληση εννοούμε κάτι που πάει πέρα από το φλερτ έτσι; Έτσι είναι μου λέει. Εγώ όμως τι μπορώ να κάνω; Να βγάλω ντιρεκτίβα που να λέει πως απαγορεύεται το φλερτ; Πώς να ελέγξω πότε κάποιος εκτροχιάζεται και το παραχέζει;

Καλά μεταξύ μας τώρα του λέω δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλάβεις πότε συμβαίνει κάτι. Ναι μου λέει; Δηλαδή πως ακριβώς να το καταλάβω; Ε, αφού μόνος σου μου λες πως η κοπέλα είναι κόμματος. Και τι να κάνω, να προσλαμβάνω μόνο άσχημες; Όχι αλλά εκεί που την έβαλες όλο και κάτι μπορεί να συμβεί. Και που να τη βάλω ρε μαλάκα; Εξακόσια άτομα δουλεύουν εδώ, λες να ασχολούμαι όλη μέρα με το ποιος καυλώνει με ποια; Και στο φινάλε μου λέει ξέρεις πόσες υπάρχουν εδώ μέσα που τρίβονται να πηδηχτούν με μεγαλοστελέχη; Τι ακριβώς υποτίθεται πως πρέπει να κάνω; Μάλλον του λέω να απαγορέψεις το φλερτ. Ε, στο τέλος μου λέει εκεί θα καταλήξουμε. Άπαξ κι ακουμπάς υφισταμένη θα πας κατευθείαν στο λογιστήριο για αποζημίωση.

Άρα δηλαδή του λέω θεωρείς πως η κοπέλα δικαίως παραπονιέται. Είμαι σίγουρος μου λέει πως της την έπεσε άγαρμπα. Αλλά πρέπει να καταλάβεις το εξής. Το στέλεχος για το οποίο μιλάει είναι στυλοβάτης στο μαγαζί. Είναι εδώ είκοσι χρόνια. Τι να κάνω; Να τον απολύσω; Από άποψη δουλειάς δεν έχω κανένα παράπονο. Άσε που αν τον απολύσω θα έχω πρόβλημα γιατί θα χάσω πελάτες. ΟΚ, βάλτου χέρι. Πόδι θα του βάλω αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα. Γιατί άμα πάμε στα δικαστήρια εγώ την έχω γαμήσει. Ξέρεις μου λέει τι αντίκτυπο μπορεί να έχει στους πελάτες μου αν επιδικαστεί πρόστιμο για σεξουαλική παρενόχληση; Όχι αλλά φαντάζομαι.

Τότε βρείτε τα του λέω με την κοπέλα. Πως δηλαδή; Ξέρω κι εγώ. Άλλαξε της πόστο. Αν την κρατήσω στο μαγαζί γλυκέ μου είναι σα να παραδέχομαι ευθέως σε όλη την εταιρία πως το συγκεκριμένο στέλεχος είναι μαλάκας. Ε, αφού είναι ρε συ, τι το κουράζουμε; Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει μου λέει αλλά εδώ δεν μιλάμε για εσένα και για μένα. Εγώ δεν δουλεύω σε εταιρίες οπότε σίγουρα δεν μιλάμε για μένα. Κι εγώ που δουλεύω μου λέει δεν φλερτάρω υφισταμένες μου.

Και τελικά του λέω που θα καταλήξετε; Τι λένε οι δικηγόροι της εταιρίας; Θα της προτείνουμε μια βαρβάτη αποζημίωση και θα της ευχηθούμε καλή συνέχεια. Πόσο βαρβάτη δηλαδή; Όσοι οι μισθοί δύο ετών. Και μετά; Μετά θα φροντίσουμε να της βρούμε δουλειά σε κάποιον πελάτη και τελείωσε η ιστορία. Δηλαδή θα τη διώξετε. Επισήμως όχι, θα παραιτηθεί. Ανεπισήμως η κοπέλα έχει όλα τα δίκια του κόσμου. Αλλά το δικό μου πρόβλημα μου λέει είναι η εύρυθμη λειτουργία της εταιρίας. Και δεν βλέπω πως γίνεται να την κρατήσουμε εδώ παραδεχόμενοι πως έχει δίκιο. Θα γαμηθεί η ισορροπία της εταιρίας.

Κι άμα δε δεχτεί τη συμφωνία του λέω; Άμα είναι ξύπνια μου λέει θα δεχτεί. Για κάτσε ρε συ, μπορεί να το δει αλλιώς. Στο φινάλε γιατί να παραιτηθεί επειδή ο άλλος είναι μαλάκας; Κοίταξε να δεις μου λέει. Αν το πάμε δικαστικώς η ιστορία θα κρατήσει ένα χρόνο μίνιμουμ. Και επειδή δεν υπάρχουν και πολλά παρόμοια περιστατικά στα ελληνικά δικαστήρια δύσκολο να της επιδικάσουν το ίδιο ποσό που θα της δώσουμε εμείς. Άσε που αν πάμε δικαστικώς επειδή διακυβεύεται η φήμη της εταιρίας θα είμαστε πολύ σκληροί απέναντι της. Επομένως δεν αποκλείεται στο τέλος να πάρει το τρίτο το μακρύτερο. Ναι, αλλά υπάρχει και η αξιοπρέπεια του λέω. Μπορεί να γουστάρει να σας πάει δικαστικώς για ηθική δικαίωση.

Υπάρχει μου λέει άλλα άπαξ και πάμε δικαστικώς θα της κολλήσει η ρετσινιά και μετά δεν πρόκειται να βρει δουλειά εύκολα. It’s a man’s world αγόρι μου. Ποια εταιρία θα προσλάβει μετά ανώτερο στέλεχος που τυγχάνει να είναι θεόμουνο γνωρίζοντας πως στην παραμικρή στραβή μπορεί να τους τραβάει στα δικαστήρια; Αφού ρε συ δεν μιλάμε για ένα άκομψο κομπλιμέντο. Μιλάμε γι άγριο πέσιμο. Κι έτσι το ίδιο είναι. Το θέμα είναι πως ο εκάστοτε διευθυντής δεν μπορεί να τις ελέγξει αυτές τις καταστάσεις. Άρα τι θα κάνει; Θα τη δει πως είναι, θα σκεφτεί πως τουλάχιστον οι μισοί εργαζόμενοι θα της την πέσουν και στην ιδέα πως κάποιος ανώτερος της μπορεί να φερθεί άγαρμπα θα του κοπεί η όρεξη. Εδώ που τα λέμε είχε κι ένα point.

Δεν είναι κρίμα όμως που τελικά η κοπέλα έχει δίκιο ρε συ; Είναι μου λέει. Γι αυτό θα φροντίσω προσωπικά να της βρω καλύτερη δουλειά από αυτή που είχε εδώ με περισσότερα λεφτά. Αλλά από εκεί και πέρα έλα και λίγο στη θέση μου. Τι άλλο να κάνω δηλαδή;

Αυτά τα χαριτωμένα συμβαίνουν στον επιχειρηματικό κόσμο. Και μετά με ρωτάνε μερικοί γιατί δεν θέλω να δουλεύω σε εταιρίες.

Καταναλωτισμός

2007-03-13T19:56:00.000+02:00

Είμαι Αθήνα για κάποιο ραντεβού. Κατά τις έντεκα με παίρνει η μάνα μου στο τηλέφωνο. Ήθελε αν ευκαιρούσα κάποια στιγμή μέχρι το απόγευμα να πάω να πάρω κάτι σεντόνια που είχε παραγγείλει μιας και ήμουν με το αυτοκίνητο. Επειδή μάνα είναι μόνο μία δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά.

Αφού τελειώνω με κάτι ραντεβού κατά τις 4 το απογευματάκι πετάγομαι για τα σεντόνια. Το μαγαζί ήταν πίσω από την Ερμού. Μπαίνω μέσα και παθαίνω το πρώτο σοκ. Κοσμοπλημμύρα. Ψάχνω μια πωλήτρια, δίνω επώνυμο και περιμένω να τα φέρουν. Σε κάνα πεντάλεπτο αριβάρει η πωλήτρια με μια σακούλα που χώραγε μέσα ένα σκύλο μολοσσό. Για μένα είναι όλα αυτά ρωτάω; Η πωλήτρια χαμογέλασε συγκαταβατικά. Σα να μου ‘λεγε μαλάκας άντρας είσαι, τι να σου εξηγώ τώρα.

Ευτυχώς που είχα παρκάρει δύο στενά παραδίπλα. Βάζω την τσάντα στο αμάξι κι από περιέργεια κάνω έτσι να κοιτάξω πόσα σεντόνια έχει μέσα. Ούτε λίγο ούτε πολύ ήταν εικοσιτέσσερα σετ ζωή να ‘χουν. Πάω στο σπίτι, δίνω τα σεντόνια στη μάνα μου και ρωτάω τη φυσιολογική ερώτηση. Ρε μάνα, τι στο κέρατο τα θες τόσα σεντόνια. Τα είχε προσφορά μου λέει. Εικοσιτέσσερα σετ; Ε, δεν είναι όλα για μένα. Και για πόσες είναι δηλαδή; Για άλλες τρεις. Ο πατέρας μου άκουγε και κουνούσε το κεφάλι του. Εικοσιτέσσερα δια τέσσερα ίσον έξι σετ έκαστη. Και πάλι πολλά. Βάλτε κι άλλα τόσα τουλάχιστον που θα έχουν ήδη στο σπίτι και you get the picture. Ο καταναλωτισμός στην αποθέωση του.

Στο σπίτι έχω πέντε σετ σεντόνια και νοιώθω φλώρος γιατί σκέφτομαι πως και με τρία μια χαρά θα πέρναγα.

And the Oscar goes to...

2007-03-09T09:37:00.000+02:00

Άντε πάλι με τις πυραμίδες. Αλλά επειδή με προσκαλεί γυναίκα δεν μπορώ να γίνω όσο γαϊδούρι θα ήθελα και να αρνηθώ. Το στόρι τώρα πάει ως εξής. Λες τις εφτά αγαπημένες σου ταινίες και, ω ναι, κάνεις πάσα σε εφτά αγοράκια και κοριτσάκια. Οι αγαπημένες μου ταινίες είναι οι εξής, χωρίς συγκεκριμένη σειρά:

Ο Τίγρης και ο δράκος
Στάσου πλάι μου
Σιλβεράντο
Το δικό μου Αϊνταχο
Ο γητευτής των αλόγων
Ο Πιανίστας
Ο μεγάλος Λεμπόφσκι

Με τη σειρά μου πασάρω το μικρόφωνο στους:

Κλέαρχος
Debby
Σοφία
Πιγκουινάκι
Αστάρτη
Ναταλία
Νίκος

Μια ομορφιά

2007-03-08T17:55:00.000+02:00

Ήθελα να γράψω κάτι με αφορμή την ημέρα αλλά νοιώθω πως η σημερινή μόνο γιορτή δεν είναι αλλά μια ανοιχτή πληγή και κυρίως μια επισήμανση σε όλους τους άντρες για το πόσο μαλάκες μπορούμε να γίνουμε.

Μετά όμως είδα αυτό. Πολύ δυνατό κείμενο. Και πολύ αληθινό. Έψαξα να βρω το βιβλίο σε δύο-τρία online βιβλιοπωλεία αλλά μάλλον είναι νωρίς. Δεν πειράζει, θα περιμένω. Θα το δωρίσω σε πολλούς ανθρώπους γιατί αυτή η κοπέλα έχει μια αλήθεια στα κείμενα της που με συγκλονίζει.

Γιορτάζω

2007-03-06T16:05:00.000+02:00

Φέτος λέει είναι η χρονιά του χοίρου στο κινέζικο ωροσκόπιο. Επιτέλους, μια χρονιά αφιερωμένη στον άντρα.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες

2007-03-04T18:09:00.000+02:00

Παρασκευή βραδάκι έχω βγει για καφέ με έναν φίλο. Πήγαμε Μπουρνάζι το οποίο έχει από τις πιο προσεγμένες και χλιδάτες καφετέριες στην Αθήνα και συνάμα τον χειρότερο κόσμο που μπορείς να δεις έξω. Αυτή η δυσαναλογία βγάζει μάτι και δεν έχω καταλάβει αν προσπάθησαν για να την πετύχουν. Ένιγουεις, άμα έχεις ωραία παρέα το περιβάλλον σου είναι αδιάφορο, τουλάχιστον εμένα μου είναι.

Αφού την αράξαμε σε κάτι υπέροχους καναπέδες και αρχίσαμε να τα λέμε ο δικός μου ήταν με το ένα αυτί σε εμένα και το ένα μάτι στο κινητό στο οποίο πληκτρολογούσε με αστρονομική για τα δικά μου δεδομένα ταχύτητα μηνύματα και λάμβανε απάντηση εξίσου γρήγορα. Προσωπικά για να γράψω μήνυμα στο κινητό θέλω περί το ένα πεντάλεπτο.

Μέσα στο πρώτο μισάωρο είναι συνεχώς πάνω από το κινητό και υπολογίζω πως πρέπει να’ χει στείλε καμιά ντουζίνα μηνύματα οπότε κρανιόνομαι ελαφρώς. Ρε μαλάκα του λέω, θα παίζεις για πολύ ακόμα με τον δονητή; Τι στο πέος γράφεις τόση ώρα; Μαλακίες μου λέει. Και σε ποιον γράφεις μαλακίες; Σε μια πιτσιρίκα. Και γιατί δεν την παίρνεις τηλέφωνο να της τα πεις να ξεμπερδεύεις; Γυρνά και με κοιτά με ένα απορημένο ύφος.

Πότε μου λέει ήταν η τελευταία φορά που έκανες ερωτική σχέση με πιτσιρίκα; Ξέρω κι εγώ, τι δεκαετία έχουμε; ΟΚ δικαιολογείσαι μου λέει. Κι εκεί μου εξήγησε τα επεισόδια που έχω χάσει. Με τις πιτσιρίκες λέει το στόρι εξελίσσεται κυρίως μέσω κινητών όπου πρέπει σε ημερήσια διάταξη να στείλεις δύο ντουζίνες μηνύματα. Κι εγώ σα μαλάκας εξακολουθώ να ρωτάω γιατί δεν την παίρνεις τηλέφωνο να μιλήσετε. Γιατί μου εξηγεί όλο το θέμα είναι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι εντυπωσιασμού.

Για κάτσε ρε αδερφέ του λέω γιατί νοιώθω και λίγο ηλίθιος. Είσαι τριανταπέντε και είναι πόσο, δεκαοχτώ; Τι παιχνίδι εντυπώσεων και πίπες μου λες; Είναι δεδομένο πως θα την εντυπωσιάσεις. Ναι μου λέει, αλλά το θέμα είναι αν θα καταφέρει να με εντυπωσιάσει αυτή. Α, κι εγώ νόμιζα πως σε ενδιαφέρει επειδή έχει ωραίο κώλο. Δεν είναι για μένα ρε κόπανε αυτό το θέμα μου λέει, γι αυτή είναι. Κι εσύ που είσαι έμπειρος άντρας γιατί δεν της λες πως αυτά είναι μαλακίες και η ουσία είναι αλλού; Γιατί δεν την ενδιαφέρει. Και γιατί δεν την ενδιαφέρει; Γιατί έτσι έχει μάθει ρε συ μου λέει. Έχει γαλουχηθεί στη νοοτροπία πως η γυναίκα πρέπει να έχει το πάνω χέρι και να είναι ανταγωνιστική. Εξ’ ου και όλο το θέμα είναι αν θα καταφέρει να με εντυπωσιάσει.

Εγώ πάντως αλλιώς τις θυμάμαι τις πιτσιρίκες πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Γιατί όλο αυτό που μου περιέγραφε ο φίλος μου, μού φαίνεται εξόχως προβληματικό. Για να το πω με άλλα λόγια αναρωτιέμαι που στο κέρατο πήγε η θηλυκότητα. Στο cosmopolitan σελίδα 36 μάλλον.

By the way, τώρα που είπα θηλυκότητα προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα πιτσιρίκα να φοράει φόρεμα. Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ που λένε και στις δημοσκοπήσεις. Αχ και βαχ.

Γεροντικές απορίες

2007-03-01T08:57:00.000+02:00

Ως συνήθως επειδή βαριέμαι το ρίχνω στα ανέκδοτα

Ένας γέρος ογδόντα δύο χρονών πάει σε ένα παθολόγο για κάποιο πρόβλημα υγείας. Γιατρέ του λέει, όταν ήμουν είκοσι χρονών έπιανα τον πούτσο μου καυλωμένο τον έσπρωχνα αριστερά, τον έσπρωχνα δεξιά κι αυτός δεν κουνιόταν καθόλου, ήταν σταθερός σαν βράχος. Τώρα πιάνω τον πούτσο μου καυλωμένο, κάνω μία έτσι με ελάχιστη δύναμη αριστερά πάει τέρμα προς τα αριστερά, κάνω δεξιά πάει τέρμα προς τα δεξιά κι αναρωτιέμαι

… που βρέθηκε τόση δύναμη στα χέρια μου;

Απορία ημέρας

2007-02-27T07:31:00.000+02:00

Βρήκαν λέει τον τάφο του Ιησού. Δηλαδή δεν θα φάμε κοκορέτσι φέτος;

Νυχτοπερπατήματα

2007-02-24T18:27:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ έχω βγει με ένα φίλο για μεζέδοκατάσταση. Πήγαμε Άνω Πατήσια. Πλακώσαμε κάτι κοψίδια να γλύφεις τα δάχτυλα σου. Κατά τις 11 κι αφού έχουμε τυλώσει λέμε δεν πάμε να πιούμε και κάνα ποτάκι; Κατηφορίζουμε λοιπόν προς τον Κόμη. All time classic. Την αράζουμε επί της μπάρας, πιάνουμε την κουβέντα και η βραδιά κυλά τζάμι.

Κάποια στιγμή ο φίλος μου παίρνει χαμπάρι πως δύο κοπέλες μας κοιτάνε επιμόνως επί ώρα. Εγώ στην κοσμάρα μου, δεν είχα πάρει πρέφα. Επειδή είμαστε ευγενικοί άνθρωποι τις κερνάμε μια γύρα τα ποτά που πίνουν και τσουπ έρχονται στην παρέα μας. Μετά τις αρχικές χαιρετούρες γινόμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Συζητάμε περί ανέμων και υδάτων με ιδιαίτερη έμφαση από τη μεριά τους στη μαλακία των σημερινών αντρών. ΟΚ λέω, οι κορασίδες διαβάζουν πολύ Marie Claire φαίνεται. Δε γαμιέται, από το να μιλάς για τη διαφθορά στο δημόσιο καλύτερο θέμα είναι αυτό.

Αφού η ώρα έχει πάει δύο γυρνάει ο δικός μου και μου λέει εμείς λέμε να την κάνουμε. Εσείς; Ναι, θα την πάω σπίτι μου. Γιατί άστεγη είναι; Ηλίθια ερώτηση αλλά υπάρχει μια λεπτομέρεια. Ο φίλος μου είναι παντρεμένος. Και η γυναίκα του είναι τουλάχιστον πέντε κλάσεις πιο όμορφη από τη δεσποινίδα που θα έπαιρνε σπίτι. Βγαίνουμε λοιπόν έξω από το μαγαζί όπου έχουμε χωριστεί σε ζευγάρια. Οι κοπέλες έχουν έρθει με ταξί οπότε προσφέρομαι να πάω την άλλη κοπελιά σπίτι της.

Αλλαγή πλάνου. Σαββάτο πρωί. Κατά τις έντεκα βαράει το τηλέφωνο. Ο φίλος από την προηγούμενη βραδιά. Έλα, πως πέρασες χτες; Μια χαρά. Τι έγινε; Την πήγα σπίτι της. Και μετά; Μετά πήγα στο δικό μου σπίτι. Γιατί ρε τι έγινε; Αφού φαινόταν πως σε γούσταρε. Δεν σου έκατσε; Όχι. Γιατί; Μάλλον γιατί δεν της την έπεσα. Και γιατί δεν της την έπεσες; Γιατί δεν ήθελα. Δεν σου άρεσε; Μπα, μια χαρά κοπέλα ήταν. Τι μια χαρά ρε συ, μουνάρα ήταν. ΟΚ, πες το κι έτσι. Τότε αφού σου άρεσε γιατί δεν της την έπεσες; Αν δεν το θυμάσαι έχω ήδη κοπέλα. Καλά εσύ είσαι μεγάλος μαλάκας μου λέει. Και τι της είπες δηλαδή; Την ευχαρίστησα για την παρέα και την καληνύχτισα. Καλά μου λέει η γκόμενα πρέπει να σε έκοψε για μεγάλο κόπανο. Αυτή την εντύπωση έχω κι εγώ του λέω. Είσαι για κλάματα αδερφάκι μου. ΟΚ θα ζήσω κι έτσι.

Κι αφού σας έβαλα στο κλίμα να σας πω τώρα και το συμπέρασμα. Ή μάλλον τα συμπεράσματα γιατί είναι δύο πράγματα που με ενοχλούν με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό.

Το πρώτο είναι που δεν καταλαβαίνω γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο όπου άπαξ και μιλήσεις σε γυναίκα σε μια έξοδο πρέπει να την πηδήξεις κιόλας. Δηλαδή αποκλείεται να τη δεις σαν άνθρωπο και να θες απλά να κάνεις παρέα μαζί της; Η κοπέλα όντως στράβωσε όταν την καληνύχτισα. Με ρώτησε το γιατί και της είπα πως έχω σχέση και δεν μου αρέσει να τσιλημπουρδίζω. Και τότε μου λέει γιατί μας την πέσατε; Κούκλα μου, δύο ποτά σας κεράσαμε. Παρέα θέλαμε. Και η παρέα τουλάχιστον στο δικό μου βιβλίο δεν ισοδυναμεί με πέσιμο. Άμα πήγαινα με οποιαδήποτε γυναίκα κάνω παρέα τότε θα έπρεπε όλη μέρα να είμαι πάνω στο κρεβάτι και να υφαίνω τον αργαλειό.

Το δεύτερο που με ενοχλεί είναι που ζούμε στην εποχή όπου το να είσαι πιστός θεωρείτε ελάττωμα. Ε αυτό είναι που δεν καταλαβαίνω με τίποτα. Έχω μια σχέση με κοπέλα, είμαι ικανοποιημένος μαζί της και δεν βλέπω κανέναν λόγο να τσιλημπουρδίζω. Πολλοί φίλοι μου από την άλλη το θεωρούν επιβεβλημένο για τους εαυτούς τους. Όπως το θεωρούν επιβεβλημένο και για μένα.

Να πάω με άλλη γυναίκα γιατί; Για την καύλα; Μια χαρά με καυλώνει η καλή μου. Για την εμπειρία; Είχα ένα σωρό εμπειρίες στη ζωή μου. Από ένα σημείο κι έπειτα όλα τα λουλούδια το ίδιο μυρίζουν. Το θέμα είναι να βλέπεις να ανθίζει αυτό που εσύ ποτίζεις. Δεν σου αρέσουν άλλες γυναίκες με ρωτάνε συχνά διάφοροι φίλοι μου που είναι οπαδοί της άλλης νοοτροπίας; Και βέβαια μου αρέσουν. Κάθε μέρα βλέπω ωραίες γυναίκες. Τις βλέπω, τις θαυμάζω κι αυτό ήταν. Μπορεί να τους πω κι ένα κομπλιμέντο με στόχο να εισπράξω ένα χαμόγελο. Δεν χρειάζεται να τις πηδήξω για να ικανοποιηθώ. Το αυθόρμητο χαμόγελο που μου χαρίζει μια άγνωστη με ικανοποιεί εξίσου. Αλλά από εκεί και πέρα η κοπέλα μου είναι ο ναός μου.

Εγώ έτσι όπως το βλέπω είναι πως αυτοί που κερατώνουν συστηματικά το κάνουν από ανασφάλεια. Γιατί δεν τα πάνε καλά με τον εαυτό τους και ψάχνουν την επιβεβαίωση μέσα από ξεπέτες. Δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν συγκροτημένο άνθρωπο που να κερατώνει την καλή του. Όλους όσους ξέρω που ξενοπηδάνε είναι άνθρωποι που δεν τους ικανοποιεί η καθημερινότητα τους. Και είναι οι ίδιοι που αν τύχει και μάθουν πως η καλή τους έκανε κι αυτή μια στραβή θέλουν τουλάχιστον δύο χρόνια για να το ξεπεράσουν. Εκεί ξεχνάνε την άνεση και τις μάγκικες κοσμοθεωρίες και τους παίρνει από κάτω.

Και μετά υπάρχει και η άλλη μαλακισμένη νοοτροπία που χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τέτοιες συμπεριφορές. Κάντη της πριν στην κάνει. Ε, αν θέλει να μου την κάνει ας μου την κάνει. Εμένα με ενδιαφέρει να τα ‘χω καλά με τον εαυτό μου για να μην έχω να μετανιώνω για τίποτα. Αν αρχίσουμε στη ζωή μας να πράττουμε προληπτικά τότε θα πρέπει να φορτωθούμε ένα κουμπούρι ο καθένας και να σκοτωνόμαστε αν και μήπως μελλοντικά συμβεί κάτι.

Για μένα εδώ που έχω φτάσει πλέον το σεξ δεν είναι μια αυτόνομη πράξη. Είναι το επιστέγασμα μιας ολόκληρης αλυσίδας γεγονότων. Από το να πιω τον καφέ μου το ξημέρωμα με την καλή μου, να τη χαζεύω όταν κοιμάται, να την πειράζω για να γελάμε, να κάνουμε έναν περίπατο και να της κρατάω το χέρι και χίλιες δυό άλλες δραστηριότητες. Αυτές οι μικρές στιγμές είναι που κάνουν το σεξ μαζί της μια ομορφιά. Κι αυτές οι μικρές στιγμές είναι που απουσιάζουν από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα γνωρίζω. Οπότε δεν έχω κανένα απολύτως λόγο να τσιλημπουρδίσω. Έτσι απλά.

Μας έφαγε το design

2007-02-22T19:55:00.000+02:00

Προ εξαετίας αγόρασα ένα hornet εξακοσάρι της Honda. Το θεωρώ ως ένα από τα πιο όμορφα και συνάμα «αλήτικα» μηχανάκια που έχουν βγει ποτέ και βέβαια η εμφάνιση του ήταν ο πρωταρχικός λόγος που το αγόρασα. Στην πορεία βέβαια βγήκε και εξαιρετικά αξιόπιστο, όπως συμβαίνει με όλα τα οχήματα της συγκεκριμένης φίρμας. Μιας κι έχει γράψει στο κοντέρ αρκετές δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα σκεφτόμουν να το πουλήσω.

Μέχρι που είδα πως θα είναι το μοντέλο που θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Του γάμησαν τη μάνα, με το μπαρδόν κιόλας. Ποιος ο λόγος να πάρεις κάτι με κλασική σχεδίαση και να το μετατρέψεις σε αυτή τη μεταμοντέρνα μαλακία; Στο φινάλε ρε κερατά αν θες να φτιάξεις κάτι τόσο πολύ διαφορετικό βγάλε ένα καινούργιο μοντέλο κι άσε το παλιό με μικρές αλλαγές. Αν αυτό λέγεται εξέλιξη ευχαριστώ πολύ αλλά δεν θα πάρω.

Τελικά δεν υπάρχει περίπτωση να το πουλήσω εκτός κι αν στο μέλλον αποφασίσει η Honda να βγάλει κάτι που να του μοιάζει. Με τρομοκρατεί η ιδέα κάτι τόσο πολύ όμορφο να εξαφανιστεί από την αγορά σε μερικά χρόνια. Αι σιχτίρ με τις σχεδιαστικές υπερβολές.

Γυναίκες σε σύγχυση

2007-02-20T21:15:00.000+02:00

«Οι περισσότεροι άντρες που έχουν χρήματα, δεν ξέρουν να ζήσουν», μας πληροφορεί η Ειρήνη Χειρδάρη από το περιοδικό Status σύμφωνα με δήλωση φίλης της που είναι killer (ότι κι αν σημαίνει αυτό). Και λίγο παραπάνω η ίδια φίλη ισχυρίζεται πως τους τα τρώει για να αγοράσει για τον εαυτό της ρούχα παπούτσια, αυτοκίνητα, διακοπές σε εξωτικά resorts και πράσινα άλογα.

Το ‘χω ξαναπεί. Από τη στιγμή που οι γυναίκες άρχισαν να πουλάνε μούρη δεν είναι να απορεί κανείς για το πώς έχουν καταντήσει οι σχέσεις των ανθρώπων. Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί ορόσημο μούφας, πουλ μουρ και σαπουνόπερας.

Πέρα από το γεγονός πως η αρθογράφος περνάει μια εικόνα για τη φίλη της που ελάχιστα απέχει από αυτή της πουτάνας. Εκλεπτυσμένης μεν, πουτάνας δε. Κι επειδή συνήθως περιοδικά διαβάζουν οι wannabe, γιατί δεν ξέρω κανέναν φτασμένο τύπο να διαβάζει lifestyle περιοδικά, γαλουχείται μια γενιά ανθρώπων που νομίζουν πως για να γαμήσουν πρέπει να πληρώσουν. Εξάλλου το γράφει ευθαρσώς η συντάκτρια για τη φίλη της. «Είναι κούκλα, πανέξυπνη, με αστείρευτο χιούμορ και πάθος». Σα να λέμε η τέλεια γκόμενα. «Αλλά κοστίζει», μας πληροφορεί. Σα να λέμε είναι προϊόν.

Μανδάμ Χειρδάρη αν ήμουν γυναίκα θα ντρεπόμουν γι αυτά που γράφετε. Τώρα που είμαι άντρας απλά κουνάω το κεφάλι μου με συγκατάβαση.

Υ.Γ: Το γεγονός πως τα ελληνικά περιοδικά lifestyle πάνε κατά διαόλου σε πωλήσεις δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην καταλαβαίνει γιατί συμβαίνει.

Φέτος στις απόκριες ντύθηκα Αεκτζής

2007-02-19T19:02:00.000+02:00

Μας ξέσκισε χτες ο Παναθηναϊκός και περαστικά μας. Με το γαύρο λίγο η διαιτησία, λίγο τα αυτογκόλ το κρύψαμε. Αλλά χτες το κατάλαβαν μέχρι και οι πέτρες. Η ομάδα είναι για τα πανηγύρια. Καλό κι άγιο το rotation αλλά το θέμα είναι να έχουμε και κάνα έμπειρο παίκτη εκτός από τους πιτσιρικάδες. Όταν όλοι ψώνιζαν παίκτες εμείς ψωνίζαμε ύφος. Το ύφος του Ντέμη που ώρα είναι να πάρει τον πούλο και να πάει σπίτι του γιατί ούτε επί Τροχανά δεν είχαμε τέτοια ρεζιλίκια.

Ανεκπλήρωτοι έρωτες

2007-02-17T15:55:00.000+02:00

Η Μάρθα είναι μια δεκαεφτάχρονη πιτσιρίκα που μένει στην ίδια πολυκατοικία με εμένα. Όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της είναι σαν τα κρύα τα νερά, δροσερή, σπιρτόζα και χαρωπή. Επίσης είναι αθεράπευτα ερωτευμένη μαζί μου. Το έχει εκμυστηρευτεί στην κολλητή της, η αδερφή της οποίας είναι γνωστή μου και μου το σφύριξε μεταξύ σοβαρού κι αστείου.

Η Μάρθα είναι ο βασικός λόγος που έχω να πάω γυμναστήριο εδώ και ένα δίμηνο, από τη μέρα δηλαδή που έμαθα τα αισθήματα της για μένα. Ο λόγος είναι πως η ώρα που επέστρεφα από το γυμναστήριο συνέπιπτε με την ώρα που σχόλαγε από το σχολείο. Αυτό που φαινόταν καθαρή σύμπτωση, να την πετυχαίνω στην είσοδο της πολυκατοικίας τουλάχιστον δύο φορές τη βδομάδα, ήταν προσχεδιασμένο εκ μέρους της. Την έστηνε κάνα πεντάλεπτο και περίμενε πότε θα αριβάρω ώστε να με πετύχει και να μπούμε μαζί. Μου το είπε κι αυτό η αδελφή της κολλητής της.

Το πρόβλημα είναι πως νοιώθω εξαιρετικά άβολα από τη στιγμή που έμαθα πως αισθάνεται. Φοβάμαι πάρα πολύ το ενδεχόμενο να την πληγώσω το οποίο δεν ξέρω πώς να το αποφύγω μιας και τα δικά μου αισθήματα απέναντι της δεν περιλαμβάνουν ίχνος ερωτισμού. Όχι πως δεν είναι ερωτεύσιμη, πάω στοίχημα πως τουλάχιστον μια ντουζίνα πιτσιρικάδες θα έχουν ονειρώξεις μαζί της μιας και είναι πολύ γλυκιά. Απλά δεν μπορώ να δω ερωτικά ένα κορίτσι δεκαεφτά ετών. Δεν μου βγαίνει.

Το δυστύχημα είναι πως θεωρώ δεδομένο πως θα πληγωθεί. Είτε επειδή θα την αποφύγω, είτε επειδή θα της το αρνηθώ, κάποια στιγμή θα βιώσει την απόρριψη από τη μεριά μου. Αισθάνομαι άσχημα αλλά δεν ξέρω και τι να κάνω. Είναι άδικο γι αυτή γιατί είναι σε μια ηλικία που παθιάζεται με τα πάντα και παραμένει σφόδρα ρομαντική. Χάθηκε να ερωτευτεί κάποιον που να τη γουστάρει;

Απωθημένα

2007-02-16T11:20:00.000+02:00

Αν ποτέ βγάλω λεφτά στη ζωή μου θα πάω να αγοράσω μια από αυτές τις μηχανές που έχουν στο Hollywood για τεχνητή βροχή. Έχω βαρεθεί να βλέπω ρομαντικά γαμήσια στις ταινίες κι έξω από το παραθύρι να βρέχει καταρρακτωδώς. Εμένα σπάνια μου συμβαίνει να κάνω σεξ και να βρέχει έξω. Ενώ με το μασίνι πατάς το διακόπτη κι όποτε γουστάρεις βλέπεις να ρίχνει καρέκλες έξω. Οπότε με το τηλεχειριστήριο στο χέρι πλησιάζεις τη γκόμενα και της λες με νόημα «κούκλα είσαι για μια βρόχα;»

Υ.Γ: Ναι ξέρω, θα έχει βροχές το σαββατοκύριακο αλλά δυστυχώς ξέμεινα από partner. Η Άρτεμις είναι εκτός για δουλειές.

Είμαι ο και λέγομαι

2007-02-14T20:35:00.000+02:00

Παίζει ένα παιχνιδάκι στα blogs όπου ο καθένας λέει πέντε πράγματα για τον εαυτό του και μετά κάνει πάσα σε πέντε άλλους. Την πάσα μου την έκανε η μικρή και τριανταφυλλένια astarti οπότε έχουμε και λέμε

Μ’ αρέσει πολύ να μαγειρεύω και προτιμώ την παραδοσιακή κουζίνα. Αγαπημένες συνταγές είναι οι ψητές σαρδέλες, ντολμαδάκια με κιμά και αμπελόφυλλο, σπανακόρυζο και φασόλια μαυρομάτικα με ντομάτα και κρεμμύδι.

Στο ψυγείο έχω ένα σακουλάκι μπάφο και καπνίζω ένα τσιγάρο μια φορά τη βδομάδα με παρέα.

Συγκινούμαι εύκολα το οποίο λειτουργεί ως εξαιρετική γκομενοπαγίδα. Γι αυτό το λόγο αποφεύγω τα σινεμά.

Αγαπημένη μου ελληνική ταινία είναι ο Ζήκος στο «Της κακομοίρας». Το ‘χω δει ίσα με εβδομήντα φορές και κάθε φορά γελάω με την καρδιά μου.

Έχω ροπή προς το μεταφυσικό, πιστεύω στη μεταθάνατον ζωή, κάνω διαλογισμό δύο φορές την ημέρα και θέλω κάποια στιγμή να ασχοληθώ με το evp (electronic voice phenomena).

Αυτά τα ολίγα απο εδώ, την κάνω για ρακές με φίλους που εκ πεποιθήσεως δεν γιορτάζουν τη σημερινή μέρα αν κι όλοι έχουν αμόρε.

Με τη σειρά μου κάνω πάσα στους

http://deadend-mind.blogspot.com/

http://tuki8eblom.blogspot.com/

http://eygenia.blogspot.com/

http://vatraxokoritso.blogspot.com/

Η γιορτή της αρπαχτής

2007-02-14T00:27:00.000+02:00

Πιτσιρικάς που δούλευα σε ένα ανθοπωλείο στη γιορτή των ερωτευμένων ξεφορτωνόμασταν όλη τη σαβούρα. Ο λόγος είναι απλός. Το 80% των αντρών που μπαίνουν σε ένα ανθοπωλείο τέτοια μέρα είναι περιστασιακοί πελάτες. Με άλλα λόγια είναι εντελώς γκάου στο να κρίνουν πότε το τριαντάφυλλο είναι δεκαπενθήμερου και βάλε καθώς η προηγούμενη φορά που αγόρασαν λουλούδια ήταν στην καλύτερη περίπτωση πέρσι τέτοια εποχή.

Με τα χρόνια κατάλαβα πως αντίστοιχες καταστάσεις ισχύουν για την πλειονότητα των καταστημάτων που ευνοούνται από τη σημερινή γιορτή. Εν ολίγοις άπαξ κι είσαι ερωτευμένος τη σημερινή μέρα πρέπει να κάνεις κάτι πραγματικά πρωτότυπο για δώρο, αφήνοντας στην άκρη ανθοπωλεία, εστιατόρια, κοσμηματοπωλεία και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Πάρτης ένα ζευγάρι mules καλύτερα. Για εσώρουχα δεν το συζητώ, είναι μεγάλο σφάλμα να τα κάνεις δώρο γιατί άμα ξέρεις πόσο κόστισαν δεν υπάρχει περίπτωση να της τα σκίσεις.

Επέτειος

2007-02-13T02:39:00.000+02:00

Σήμερα κλείνουν δύο χρόνια από τότε που έφυγε ο Αργύρης. Ο λόγος ηρωίνη. Αν και φρέσκος ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Στο τετράμηνο από τη μέρα που τον γνώρισα υποψιάστηκα πως έπαιρνε ναρκωτικά. Μου έκανε εντύπωση που όταν τον είχα ρωτήσει ευθέως μου είχε απαντήσει καταφατικά το ίδιο ευθέως.

Έκανα ότι μπορούσα για να τον ξεκολλήσω από τα ναρκωτικά. Ότι μπορούσα στο μέτρο των δυνατοτήτων μου και κυρίως στο μέτρο που καταλάβαινα. Τον έπαιρνα για βόλτες συνέχεια, προσπαθούσα να τον εισάγω σε νέες δραστηριότητες μπας και βρει κάτι ως ενδιαφέρον. Μέχρι και ταξίδι τον πήγα όπου με μηχανές διασχίσαμε την Αμερική, το είχε καημό να κάνει κάποια μέρα ένα τέτοιο ταξίδι. Βγαίναμε και φλερτάραμε ασύστολα, πίστευα πως αν ερωτευόταν μια γυναίκα ίσως να είχε ένα επιπλέον κίνητρο να καθαρίσει. Τζίφος.

Στο τέλος το μόνο που μπορούσα να του προσφέρω ήταν την παρέα μου κι αυτή από ένα σημείο κι έπειτα την απέρριψε γιατί κατάλαβα πως η παρουσία μου τον πίεζε. Δεν μπορούσα να στέκομαι άπραγος και να τον βλέπω να παρακμάζει. Κι από ότι κατάλαβα αυτή μου η εμμονή κάποια στιγμή τον κούρασε. Τελικά ξεκόψαμε και μετά από μερικούς μήνες μου τηλεφώνησε η αδερφή του για να μου πει πως πέθανε.

Στην κηδεία του γνώρισα όλους εκείνους για τους οποίους μου μιλούσε αλλά δεν είχα δει ποτέ. Όλοι ήταν σκυθρωποί. Δεν είχαμε κάτι να πούμε μεταξύ μας. Αυτός που υποτίθεται πως μας ένωνε ουσιαστικά μας χώριζε. Ήταν από τα πιο άβολα μεσημέρια που έχω ζήσει.

Οι άνθρωποι αλλάζουν επειδή το θέλουν και ποτέ επειδή τους το επιβάλλει το περιβάλλον τους. Κι ο Αργύρης δεν ήθελε να ξεκόψει. Το καταλάβαινα από την πρώτη στιγμή αλλά έπρεπε να κάνω αυτό που θεωρούσα σωστό από τη μεριά μου. Ήταν από ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια. Το οποίο ήταν καλό γιατί αν μη τι άλλο δεν γνώρισε εξαθλίωση από τα ναρκωτικά. Είχε και κουλτούρα. Αυτό που δεν είχε ήταν λαχτάρα να ζήσει.

Ένα πράγμα που κατάλαβα στα τρία χρόνια που τον έκανα παρέα είναι πως η εικόνα που είχα για τους ναρκομανείς δεν είχε την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας που έχουν «φυσιολογικές» ζωές και είναι βαθιά χωμένοι στην ηρωίνη. Οι εξαθλιωμένοι είναι η μειονότητα.

Το δεύτερο που κατάλαβα είναι πως οι ναρκομανείς δεν έχουν την παραμικρή αυτοεκτίμηση. Είτε ζητιανεύουν στην Ομόνοια για τη χρήση τους είτε τρυπιούνται από την άνεση του σαλονιού τους η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους είναι άθλια. Κάπως έτσι κατάλαβα αργότερα πως η παρουσία μου τον πίεζε, ο δικός μου βαθμός αυτοεκτίμησης τον έκανε να νοιώθει χειρότερα για την κατάσταση του. Είναι ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας.

Κάθε φορά που βλέπω πρεζάκι στο δρόμο μου έρχεται να το βουτήξω και να το πλακώσω στις κλωτσιές. Ζήσε ρε μαλάκα, τι σου ζητάω. Τελικά το μόνο που κάνω είναι να δίνω λεφτά. Αλλά με αυτά και με αυτά μέσα μου είμαι μπερδεμένος στο θέμα των ναρκωτικών. Από τη μία επειδή απογοητεύτηκα υπάρχουν στιγμές που λέω ας πάνε να γαμηθούν και να ψοφήσουν όλοι. Κι από την άλλη πεισμώνω ακόμα περισσότερο και θεωρώ πληγή για τον κόσμο που έχουμε φτιάξει τις στρατιές ναρκομανών. Δύσκολο πράγμα να είσαι άνθρωπος.

Πάω για ψάρεμα

2007-02-08T08:47:00.000+02:00

Είδα χτες την εκπομπή του Ευαγγελάτου για τα ψάρια. Γάματα με μεγάλα γράμματα. Ψάρια τρώω αρκετά συχνά. Ειδικά δε το καλοκαίρι σχεδόν μέρα πάρα μέρα. Για τα φρέσκα τα ήξερα. Αν δεν είσαι στη θάλασσα να το πάρεις την ώρα που βγαίνει η τράτα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Αλλά για τα κατεψυγμένα είχα μαύρα μεσάνυχτα.

Δεν μπορώ να καταλάβω την εμμονή του συγκεκριμένου δημοσιογράφου να μη λέει ονόματα. Τι σκατά αποδείξεις είναι αυτές όταν δε μου λες για ποιον χτυπά η καμπάνα. Και ποιος μου λέει εμένα πως το ρεπορτάζ δεν είναι στημένο; Πάνε λέει τα στοιχεία στην εισαγγελία. Και λοιπόν; Μαθαίνω μήπως από εκεί τι γίνεται; Ποιος μου λέει πως όλο αυτό δεν χρησιμοποιείται ώστε να τα αρπάζουν από τους παραβάτες για να τους γλυτώσουν τα χειρότερα. Στην Ελλάδα ζούμε έτσι.

Αυτή η σιωπή είναι ένοχη. Ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να παίρνει θέση. Έκανες μια έρευνα, αποκάλυψε τα στοιχεία με το όνομα τους. Η επιχειρηματολογία πως δεν το κάνεις γιατί δεν θες να δημιουργούνται εντυπώσεις και πίπες είναι φούμαρα. Εντυπώσεις δημιουργούνται έτσι κι αλλιώς. Που ξέρω εγώ πως θα φυλαχτώ;

Τελικά το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα είναι ένα και αφορά την παντελή έλλειψη ελέγχων και κατά προέκταση συνεπειών. Λωποδύτες υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Δεν μπορώ να δεχτώ τη νοοτροπία πως εμείς είμαστε γενετικά διαφορετικοί. Απλά μαθαίνουμε στην ατιμωρησία και συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Από τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας μέχρι τον πρόεδρο των βιομηχάνων είναι κοινό μυστικό πως ότι κι αν κάνεις στο φινάλε θα τη γλυτώσεις. Είτε δεν θα σε ελέγξουν ποτέ, είτε αν σε πάρουν χαμπάρι θα λαδώσεις, είτε θα έχεις κολλητό τον μπατζανάκη του γενικού γραμματέα του τάδε υπουργείου και με ένα τηλέφωνο θα την κάνουν γαργάρα την υπόθεση σου, είτε κι αν στο φινάλε σε πιάσουν θα πέσεις στα μαλακά.

Αυτή η χώρα είναι ο παράδεισος του μεσάζοντα. Μέχρι και για να φας ένα ψαράκι φρέσκο πρέπει να έχεις μεσάζοντα. Να πιάσεις στα κολλητηλίκια τον έμπορο που αγοράζει από τον ψαρά ώστε να σε λυπηθεί και να μη σου δώσει τη φόλα.

Εμένα πάντως για να πω την αμαρτία μου άλλο είναι που μου κάνει εντύπωση. Απορώ πως γίνεται να εξακολουθούμε σα μαλάκες να εμπιστευόμαστε τους πολιτικούς. Γιατί με όλα αυτά η αποχή στις βουλευτικές εκλογές θα έπρεπε να πλησιάζει το 50%. Χτες ας πούμε στη συγκεκριμένη εκπομπή ήταν καλεσμένος ο Μαντούβαλος. Μιλάμε για υπόδικο έτσι; Δεν λέω, ο άνθρωπος μπορεί να είναι αθώος. Αλλά μήπως θα ήταν προτιμότερο για τον ίδιο να μην πολύεμφανίζεται μέχρι να γίνει η δίκη και να βγει μια άλφα απόφαση; Γιατί έτσι δείχνει πως δεν έχει καθόλου τσίπα πάνω του. Άποψη μου βέβαια και μπορεί να κάνω και λάθος.

Μου φαίνεται θα αρχίσω να πηγαίνω για ψάρεμα. Άλλη λύση να τρώω φρέσκο ψάρι δεν υπάρχει. Σε αυτή τη χώρα που ζούμε κυριαρχεί το ρητό πως άμα θες να γίνει μια δουλειά σωστά κάντη μόνος σου. Κι ούτε βέβαια μπορώ να σιχτιρίζομαι για την ανεπάρκεια του κράτους. Δεν πα’ να γαμηθούν οι άχρηστοι. Έτσι κι αλλιώς στις εκλογές θα τους μαυρίσω και τους μεν και τους δε.

Με τις υγείες μας.

Για παντρεμένους

2007-02-06T17:25:00.000+02:00

Ποια θεωρείτε σήμερα καλή σύζυγος;

Αυτή που βοηθάει τον άντρα της στο πλύσιμο των πιάτων

Τρομοκρατία

2007-02-01T19:26:00.000+02:00

Βαριέμαι να γράψω οπότε λέω να το 'ρίξω στα ανέκδοτα.

Ένας ηλικιωμένος άραβας ζει στα περίχωρα της Νέας Υόρκης. Μια μέρα στέλνει ένα email στο γιό του που ζει κι εργάζεται σε άλλη πόλη. Του λέει τα νέα του και με μια δόση μελαγχολίας παραπονιέται πως θέλει να σκάψει τον κήπο για να φυτέψει κηπευτικά και πόσο καλά θα ήταν να βρισκόταν εκεί ο γιός του να τον βοηθήσει. Μετά από μία μέρα λαμβάνει απάντηση από το γιό. «Πατέρα, ΜΗΝ ΣΚΑΨΕΙΣ ΤΟΝ ΚΗΠΟ γιατί εκεί έχω κρύψει τα εκρηκτικά»

Μετά από μία ώρα έχει πλακώσει στο σπίτι το FBI, η CIA, η NSA, και ανακρίνουν το γέρο ενώ παράλληλα κάνουν τον κήπο φύλο και φτερό αλλά δεν βρίσκουν τίποτα.

Περνάει μια μέρα και ο γέρος λαμβάνει άλλο ένα email από το γιό του. «Πατέρα ο κήπος πρέπει να είναι σκαμμένος κι έτοιμος τώρα. Σε φιλώ, με αγάπη ο γιός σου».

Καλό ταξίδι

2007-01-30T14:01:00.000+02:00

Πολύ μου άρεσε αυτός ο άνθρωπος. Μεγάλος σε όλα του. Σαν ηθοποιός, σαν άντρας και σαν άνθρωπος.

H Silicon Valley γαμιέται

2007-01-25T14:50:00.000+02:00

Σήμερα χάλασε το ανεμιστήρι της κάρτας γραφικών. Το κατάλαβα γιατί έκανε θόρυβο. Άνοιξα το κουτί κι έστησα αυτί να δω ποιο είναι αυτό που τα κακάρωσε. ΟΚ λέω μικρό το κακό. Θα πάω να αγοράσω ένα καινούργιο πέντε ευρώ δουλειά θα είναι. Πριτς. Που να φανταστώ ο άμοιρος πως κάθε κάρτα γραφικών έχει το δικό της ανεμιστηράκι. Τελικά αφού πέρασα από είκοσι διαφορετικά μαγαζιά κατέληξα να αγοράσω μια κουμούτσα που είχε πάνω ανεμιστήρι, διαόλους και τριβόλους μιας και ελάχιστοι πουλούσαν σκέτα ανεμιστηράκια κι επιπλέον ήθελαν και τις διαστάσεις. Σιγά μη βγάλω μεζούρα να μετράω το ανεμιστήρι. Δεν μετράω το πουλί μου καλύτερα.

Το συμπέρασμα είναι πως η βιομηχανία των υπολογιστών κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να μας τα παίρνει κανονικά. Λες και είναι τόσο δύσκολο να βγάλουν ένα πρότυπο σε διαστάσεις κι από εκεί και πέρα ο καθένας ας κατασκευάζει ότι θέλει. Για μια δουλειά που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα πλήρωνα τρία ευρώ τελικά πλήρωσα δεκαπέντε.

Πάχυνα

2007-01-24T11:33:00.000+02:00

Αυτός ο καιρός με έχει αποσυντονίσει. Μ’ αρέσει πολύ αυτή η καλοκαιρία με αποτέλεσμα σχεδόν σε καθημερινή βάση να βγαίνω έξω αργά το μεσημέρι για ούζα και μεζεδοκαταστάσεις με φίλους. Αμέσως αμέσως σε ένα εικοσαήμερο πήρα τέσσερα κιλά από τα κοψίδια και τα μπινελίκια. Όλο το Γενάρη δεν έχω πάει γυμναστήριο καθόλου, παρελκόμενο του καιρού κι αυτό, δεν μου κάνει καρδιά να κλειστώ μέσα.

Επιπλέον έχω αποκτήσει ωράρια μοναχού του Θιβέτ. Πέφτω για ύπνο κατά τις εννιά το βράδυ και σηκώνομαι στις τέσσερεις. Δουλεύω ένα οχτάωρο μέχρι τις δώδεκα και μετά όλη την υπόλοιπη ημέρα κάνω διάφορα. Περιττό να πω πως έτσι η μέρα μου φαίνεται διπλάσια σε διάρκεια.

Έχω καμιά βδομάδα τώρα που βγαίνω για περπάτημα στα πέριξ του Θησείου. Με τον ήλιο ντάλα και τον καιρό δροσερό είναι οι καλύτερες συνθήκες για περπάτημα. Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο λίγο εκτιμάμε το κλίμα σε αυτή τη χώρα. Δεν θα μπορούσα να ζήσω με τίποτα σε χώρες όπως Αγγλία ή Γερμανία. Τι να τις κάνω τις υποδομές άμα κάνω μήνες να δω ήλιο. Όποιος ζει σε αυτή τη χώρα και μονίμως γκρινιάζει για το βιοτικό επίπεδο είναι αγνώμονας. ‘Η αυτό ή την έχει μπάμια και του φταίνε τα πάντα.

Η Άρτεμης αναρρώνει από τη γρίπη. Την κρεβάτωσε σχεδόν μια βδομάδα με όλα τα συμπτώματα μαζεμένα. Τώρα που συνήλθε μου ζήτησε να αφήσω να περάσουν λίγες μέρες γιατί η γρίπη λέει κολλάει στην ανάρρωση. Με αυτά και με εκείνα έχω να κάνω αθλοπαιδιές σχεδόν δύο βδομάδες. Πιάστε τοίχο γιατί έχω επικίνδυνες διαθέσεις. Σήμερα είχα κανονίσει να πάω το μεσημέρι για mountain bike με τον Στέλιο αλλά με τέτοιο αέρα θα μείνουμε με την όρεξη.

Για να πω την αμαρτία μου βαριέμαι να γράψω στο blog.

Ηλίθια interviews

2007-01-18T14:17:00.000+02:00

Τις προάλλες είχα βγει για μπυροποσία μετά φαγητού με έναν φίλο. Στην παρέα, χωρίς να το γνωρίζω, ήταν κι ένας άλλος φίλος του. Επιχειρηματίας στο τιμόνι μεγάλου μαγαζιού. Αναπόφευκτα η κουβέντα κάποια στιγμή πέρασε στα εταιρικά. Και δυστυχώς κόλλησε εκεί.

Το πρόβλημα του τρίτου της παρέας ήταν πως δεν βρίσκει αξιόλογους ανθρώπους να προσλάβει. Θέλει λέει άτομα με entrepreneur λογική δηλαδή σε απλά ελληνικά ανθρώπους με επιχειρηματικό δαιμόνιο. Επειδή έχω πάψει εδώ και χρόνια να δουλεύω σε εταιρίες βαριέμαι τις συζητήσεις που αφορούν τη λεγόμενη εταιρική κουλτούρα. Κι ως συνήθως για να σκεφτείς out of the box πρέπει να είσαι out of the box.

Με τα πολλά κάποια στιγμή καταλήξαμε να συμπλέουμε και οι τρεις στις απόψεις. Και κάπου εκεί μου την έπεσε. Θα σε ενδιέφερε να έρθεις να δουλέψεις για μένα μου λέει; Όχι του είπα. Με ρώτησε το γιατί. Του εξήγησα. Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε εταιρικά πλαίσια, έχω ξεμάθει. Αν έρθω να δουλέψω στην εταιρία σου θα υποφέρουμε και οι δύο. Εξωτερικός συνεργάτης πολύ ευχαρίστως. Όχι μου λέει, εσωτερικά σε θέλω. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, οι μπύρες έφευγαν τα μπέρμπον έρχονταν, τελικά μου πήρε μια υπόσχεση πως θα πέρναγα από το μαγαζί για μια συζήτηση.

Και πήγα. Η συζήτηση τελικά ήταν συνέντευξη. Και δυστυχώς δεν είχα ψυχολογία συνέντευξης. Ένας εγώ, τρεις αυτοί. Ένας άντρας και δύο γυναίκες. Ο φίλος του φίλου μου άφαντος. Μόνο η μία γυναίκα μου είπε τη δουλειά κάνει κι αυτή ήταν ψυχολόγος ειδικευμένη σε συνεντεύξεις. Ξενέρωσα. Τους το είπα. Δεν τους άρεσε που τους το είπα. Υποθέτω πως μου είπε πως είναι ψυχολόγος για να με ψαρώσει. Αλλά πως μπορείς να ψαρώσεις έναν άνθρωπο που δεν ψάχνει για δουλειά; Μάλλον το να δουλεύεις σε εταιρίες προϋποθέτει να μην καταλαβαίνεις τα αυτονόητα.

Φρόντισα από την πρώτη στιγμή να τους πω πως ο λόγος που πήγα εκεί είναι για να κάνω κουβέντα με το αφεντικό τους κι όχι για να περάσω συνέντευξη για δουλειά. Υπέθετα πως είχε γίνει κάποια παρεξήγηση την οποία ήλπιζα πως θα έλυνα με αυτή την επισήμανση. Τρίχες. Δεν συγκινήθηκαν καθόλου δείγμα εξωφρενικής βλακείας για τα δικά μου δεδομένα. Υποθέτω πως στο δικό τους κεφάλι τα είπα αυτά για να τους εντυπωσιάσω. Στο δικό μου κεφάλι πάλι τα είπα γιατί έτσι ήταν. Δε βαριέσαι λέω.

Το πρώτο πράγμα που αντιλήφτηκα είναι πως οι συνεντεύξεις έχουν αλλάξει ΠΟΛΥ από την τελευταία φορά που πέρασα συνέντευξη για δουλειά. Βέβαια το μαγαζί όπως είπα ήταν μεγάλο. Αλλά κι έτσι μου έκανε εντύπωση. Το 70% των ερωτήσεων δεν είχαν καμία σχέση με στενά εταιρικά καθήκοντα. Ορισμένες ερωτήσεις ήταν αγενείς, όπως αν έχω σχέση και τι άποψη έχω για τα ναρκωτικά. Κάποιες άλλες ερωτήσεις ήταν καθαρά ψυχολογικού χαρακτήρα. Έχεις μια πολύ σημαντική παρουσίαση από την οποία εξαρτάται το μέλλον της επιχείρησης και την ίδια στιγμή η μητέρα σου μπαίνει εκτάκτως στο νοσοκομείο. Τι θα έκανες; Ήθελα να ’ξερα πόσοι μαλάκες απαντούν πως δεν θα πήγαιναν στο νοσοκομείο.

Τη συγκεκριμένη ερώτηση την έκαναν πριν χρόνια στη σχολή ικάρων. Τώρα βέβαια από πού κι ως που στις επιχειρήσεις θεωρούν πως το να πιλοτάρεις ένα F16 είναι το ίδιο κρίσιμο με το να φτιάχνεις εταιρικές παρουσιάσεις θα σας γελάσω. Αφήστε δε που το μέλλον καμίας επιχείρησης δεν κρέμεται από μια παρουσίαση, αυτά είναι ανούσια διλλήματα για να καλλιεργείται αυτό το έκτρωμα που ονομάζεται εταιρική κουλτούρα.

Και κάποιες άλλες ερωτήσεις ήταν εντελώς ανήθικες. Θα έκανες ερωτική σχέση με στέλεχος αντίπαλης εταιρίας για να ωφελήσεις τη δική σου; Αναρωτιέμαι ποια θεωρείται λογική απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα. Σκέφτηκα να τους πω καμιά χοντράδα για να καταλάβουν πως ρωτάνε μαλακίες αλλά μετά θα έπρεπε να τους εξηγώ και γιατί ρωτάνε μαλακίες οπότε άσε καλύτερα. Δεν απάντησα, σε αυτήν ακριβώς την ερώτηση διέκοψα τη συνέντευξη και σηκώθηκα κι έφυγα.

Η δεύτερη γυναίκα της ομήγυρης μίλησε ελάχιστα σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. Ήταν όμως εκπληκτικά όμορφη. Με κοίταζε κατευθείαν στα μάτια. Αν ήμασταν σε μπαρ θα ήμουν σίγουρος πως μου την έπεφτε. Εκεί όμως ήμουν σίγουρος πως δεν μου την έπεφτε. Υποψιάζομαι πως ο μόνος λόγος που ήταν παρούσα ήταν ακριβώς λόγω ομορφιάς μάλλον για να αποδιοργανώνουν τους άντρες συνεντευξιαζόμενους. Αναρωτήθηκα αν έχουν καβάτζα κάνα δίμετρο Άδωνη για τις γυναίκες συνεντευξιαζόμενες.

Αν πέρναγα εξετάσεις για να γίνω πράκτορας του FBI θα μου φαινόταν φυσιολογικό να με ρωτάνε τέτοια πράγματα. Στα πλαίσια όμως μιας εταιρίας μου φάνηκε αλλοπρόσαλλο. Σκέφτηκα πόσες κουταμάρες θα ρωτάνε τα παιδιά που πάνε για πρώτη εργασία. Αν συνυπολογίσουμε την ανεργία και το γεγονός πως όλοι οι πρωτοαπασχολούμενοι είναι ψαρωμένοι συμπεραίνω πως η διαδικασία της συνέντευξης για πολλούς ανθρώπους πρέπει να είναι σκέτη φρίκη. Και μετά σκέφτηκα αυτό που έλεγε ο τύπος όταν τα πίναμε πως δεν βρίσκει μάγκες να δουλέψουν γι αυτόν. Τελικά κατάλαβα πως οι συνεντεύξεις στις μέρες μας έχουν αναχθεί σε έναν αγώνα εντυπωσιασμού για το ποιος θα πει την καλύτερη εξυπνάδα. Ε, ρε καημένε, πώς να βρεις σωστούς ανθρώπους όταν οι δικοί σου ρωτάνε τέτοιες μαλακίες.

Έχουμε γίνει ζούγκλα μου φαίνεται. Δεν είναι να απορείς που για πολύ λιγότερα λεφτά πολλοί προτιμάνε το Δημόσιο.

Ρόλοι και Internet

2007-01-15T09:33:00.000+02:00

Αρχίζω να πιστεύω πως η μεγαλύτερη αδυναμία των blogs είναι τα σχόλια. Πέρα από το ότι ανά πάσα στιγμή είσαι εκτεθειμένος στη μαλακία του καθενός, σου δημιουργείται η αίσθηση πως υπάρχει ακροατήριο. Κι όταν υπάρχει κοινό η υποκριτική είναι μεγάλος πειρασμός. Οι σχολιαστές ενδεχομένως να βλέπουν σε εσένα πράγματα που δεν υπάρχουν. Οπότε αργά η γρήγορα πέφτεις στην παγίδα να υποδύεσαι ρόλους για να ικανοποιείς το κοινό. Και κάπου εκεί είναι που αρχίζεις να παίρνεις στα σοβαρά τους ρόλους σου με αποτέλεσμα να ζεις μέσα από αυτούς. Κι αυτό λέγεται από παραμύθιασμα μέχρι σχιζοφρένεια.

Σκόρπιες σκέψεις στην προσπάθεια να καταλάβω γιατί οι παρεξηγήσεις είναι τόσο πολύ εύκολες στο Internet.

Ξέμεινα από τίτλο

2007-01-13T13:55:00.000+02:00

Χτες το βράδυ πέρασε από το σπίτι ο πατέρας μου. Η μάνα μου έφυγε για πουσουκού στο χωριό κι ο δικός μου ως συνήθως βαριόταν να την ακολουθήσει. Δεν έχει κι άδικο. Τα χωριά είναι πολύ βαρετά το χειμώνα. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο το απογευματάκι και του λέω δεν έρχεσαι από εδώ καμιά βόλτα; Αν είναι η μάνα μου στο σπίτι η πιθανότητα να ερχόταν ήταν μία στις πενήντα. Ενώ τώρα συμφώνησε αμέσως.

Βρεθήκαμε κατά τις οκτώ. Κατέβηκε με το τραμ και πήγα και τον πήρα από τη στάση. Τι θα φάμε ήταν η πρώτη του κουβέντα μόλις μπήκαμε στο σπίτι. Γέλασα. Τι τραβάει η όρεξη σου; Πίτσα, σουβλάκια ή καμιά σαλάτα; Εσύ τι θες μου λέει. Όλα καλά είναι. Τελικά πήραμε πίτσα. Άνοιξα κι ένα μπουκάλι κρασί και τα είπαμε. Είδαμε και λίγο ειδήσεις, έτυχε η χτεσινή επικαιρότητα να ήταν ζόρικη. Χάζεψε λίγο τα βιβλία μου, με ρώτησε πέντε πράγματα για υπολογιστές μιας και του πήρα πρόσφατα ένα φορητό για δώρο να χαζεύει στο Internet, κουτσομπολέψαμε κοινούς γνωστούς και κατά τις έντεκα τον πήγα σπίτι με το αμάξι.

Είμαι σίγουρος πως μετά από αρκετά χρόνια κάτι τέτοια βράδια θα τα θυμάμαι με νοσταλγία. Νομίζω πως για τους άντρες το σημείο εκείνο που χαρακτηρίζει την στροφή προς την ωριμότητα είναι η στιγμή που αρχίζουμε να επικοινωνούμε με τον πατέρα μας.

Χεστήκαμε και γέρνει η βάρκα

2007-01-12T01:09:00.000+02:00

Την τελευταία βδομάδα έχω λάβει ένα κάρο emails από γνωστούς και φίλους με την ίδια αφορμή. Ένα νέο κινητό που έβγαλε η Apple. Όλα τα emails έχουν χαρακτηρισμούς θαυμασμού του στυλ «το απόλυτο κινητό», «το κινητό που θα αλλάξει τα πάντα», γουάου και καραγουάου. Μααααααάλιστα.

Δεν ξέρω αν με πιάνετε αλλά μιλάμε για κινητό τηλέφωνο έτσι; Δηλαδή κατά βάση για μια συσκευή που μειώνει τον προσωπικό σου χρόνο και που εννιά στις δέκα φορές που τη χρησιμοποιείς ο λόγος είναι ασήμαντος-άλλο αν παραμυθιάζεσαι πως είσαι σημαντικός αν περπατάς και μιλάς στο κινητό.

Δεν είμαι δυσκοίλιος. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με όποιον έρθει και μου δηλώσει ευθαρσώς πως κοίτα να δεις μεγάλε εμένα με καυλώνουν τα γκάτζετς και ως τέτοιο το συγκεκριμένο κινητό με εξιτάρει. Πάσο. Όλοι έχουμε ένα ή και περισσότερα αντικείμενα που μας φτιάχνουν. Άλλο αυτό όμως κι άλλο να μου λες πως πρόκειται για ένα επαναστατικό προϊόν. Αυτή την κακομοίρα τη λέξη επανάσταση την έχουμε ξεφτιλίσει. Μέχρι και σε διαφημίσεις για σερβιέτες την ακούμε.

Διάβαζα ας πούμε τα χαρακτηριστικά της συσκευής ένα από τα οποία είναι πως μπορείς λέει να βλέπεις τηλεοπτικές εκπομπές ή ταινίες. Κι αντί όταν το ανακοινώνουν αυτό να τους πλακώσουν στα γιαούρτια κάθονται μερικοί με το στόμα ανοιχτό κι αναφωνούν «πω ρε πούστη μου, αυτό είναι φοβερό». Ποιο μωρέ μαλάκα είναι φοβερό; Το να βλέπεις ταινία σε οθόνη 3.5 ιντσών; Πλάκα μου κάνεις; Στο σπίτι έχουμε τηλεοράσεις 25 και βάλε ίντσες, στο γραφείο οθόνες 17 και βάλε, ποιος ο λόγος να δούμε το οτιδήποτε σε μια οθόνη με το ένα πέμπτο διαστάσεις; Και πότε; Όταν είμαι στο δρόμο ας πούμε; Στο μετρό μήπως; Εγώ στο μετρό θέλω να χαζεύω τους ανθρώπους, μπορεί να μου τύχει απέναντι καμιά μουνάρα και να την παίζω με τα μάτια. Άμα έχω το μυαλό μου στο κινητό την έχασα.

Αλλά θα μου πείτε σε μια κοινωνία που όλο και λιγότεροι γαμούν ποιος κάθεται να φλερτάρει σε δημόσια μέρη. Το φλερτ πλέον έχει μεταφερθεί μέσα από οθόνες, τα SMS δίνουν και παίρνουν. Άλλοι κάνουν σεξ μέσα από SMS. Με το ένα χέρι να την παίζεις και με το άλλο να πληκτρολογείς. Πολύ κούραση.

Όσοι ψάχνετε την επανάσταση μέσα από γκατζετιές κι αξεσουάρ λυπάμαι πολύ που θα σας ενημερώσω πως κοιμάστε από τη λάθος πλευρά. Με τις υγείες μας.

Ηλίθιες μόδες

2007-01-09T23:48:00.000+02:00

Σήμερα το απόγευμα κατηφόριζα προς Μοναστηράκι και έκανα μια στάση στο Zara στην Ομόνοια. Πάνε χρόνια που έχω αγοράσει κάτι από τη συγκεκριμένη φίρμα οπότε λέω ας μπω να ρίξω μια ματιά. Το ενδιαφέρον μου κέντρισε ένα σακάκι που είδα στη βιτρίνα. Ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο, άντρες εννοώ γιατί οι γυναίκες μονίμως για ψώνια είναι. Οπότε έχω άνεση στον όροφο να χαζέψω με την ησυχία μου.

Το σακάκι όταν το έκοψα από κοντά δε μου άρεσε. Βρήκα όμως ένα ωραίο πουκάμισο. Βρίσκω και το μέγεθος μου και λέω να κινήσω προς το ταμείο. Για καλή μου τύχη λέω δεν το δοκιμάζω πρώτα. Κάνω λοιπόν να το βάλω πάνω και παθαίνω ένα σοκ ασφυξίας. Δεν μου έμπαινε με τίποτα. Κοιτάζω πάλι την ταμπέλα μπας κι έχω κάνει κάνα λάθος στο νούμερο. Έξτρα λάρτζ είναι οπότε σωστό είναι το νούμερο. Μπα, κάτι δεν πάει καλά.

Βρίσκω μια πωλήτρια και τη ρωτάω αν έχουν μικρύνει τα νούμερα. Με κοιτάζει παραξενεμένη. Της εξηγώ πως ενώ διάλεξα το σωστό μέγεθος δεν μου μπαίνει με τίποτα. Μάλλον πρέπει να αδυνατίσετε μου λέει. Όσο και να αδυνατίσω γλυκιά μου της λέω οι πλάτες μου το ίδιο φάρδος θα έχουν. Το πουκάμισο δεν μου μπαίνει καν, όχι απλά δεν μου κουμπώνει. Ψάχνει και μου βρίσκει το ίδιο σε έξτρα έξτρα λάρτζ. Αμ δε. Ναι μεν το φορούσα άλλα άπαξ και προσπαθούσα να σηκώσω το χέρι τσίτωνε.

Κάνω έτσι να κοιτάξω το σωματότυπο των άλλων αντρών που είναι γύρω μου. Για τέτοια μεγέθη πρέπει να είναι όλοι τζιτζιφιόγκοι, αδύνατοι σε βαθμό αποστέωσης. Τρίχες, οι μισοί ήταν πάνω από τα κιλά μου. Δεν είμαι αδύνατος αλλά ούτε και χοντρός. Φυσιολογικός είμαι. Ούτε κοιλιά έχω και το σώμα μου είναι στο ιδανικό του βάρος για το ύψος μου. Άρα δεν φταίει κάτι πάνω μου.

Με τα πολλά κατέληξα στο συμπέρασμα πως τα νούμερα στο Zara δεν είναι τα φυσιολογικά. Ακολουθούν την ηλίθια μόδα που βλέπω σε διάφορους άντρες γύρω μου. Ρούχο τσίτα πάνω στο δέρμα. Άπαξ και φορέσω τέτοιο ρούχο θα λιποθυμήσω στο τρίλεπτο. Δεν μπορώ την αίσθηση να με σφίγγει το ρούχο. Αφήστε που το θεωρώ κι αντιαισθητικό. Να φορέσω ρούχο για να δείξω πόσο γυμνασμένος είμαι; Άμα έχεις καλό σώμα ότι κι αν φορέσεις φαίνεται.

Πριν λίγα χρόνια που είχα πάει στο Ντουμπάι για κάτι δουλειές οι Άραβες που μας υποδέχτηκαν ήταν με κελεμπίες. Εμείς κουστουμαρισμένοι. Αφού συστηθήκαμε μας είπαν πως θα μας συμβούλευαν να φορέσουμε κι εμείς φαρδιά ρούχα. Ανέκαθεν αναρωτιόμουν γιατί φοράνε κελεμπίες με τόση ζέστη αντί για τα ελάχιστα δυνατά ρούχα. Η κελεμπία παγιδεύει τον αέρα μέσα της και δροσίζεσαι καλύτερα. Κι επιπλέον με ντάλα τον ήλιο πρέπει το σώμα να είναι καλυμμένο γιατί αλλιώς κινδυνεύεις από εγκαύματα. Και μετά πάνε μερικοί με τριανταπέντε βαθμούς ζέστη και φοράνε κολλητά πουκάμισα και t-shirts. Κολλητό πουκάμισο και μαλλί τίγκα στο ζελέ.

Ρε δε με χέζετε με τις μόδες σας.

Καλή χρονιά

2007-01-04T11:42:00.000+02:00

Θέλω να πέσω και να κοιμηθώ για μια βδομάδα. Οι φετινές γιορτές ήταν μια συνεχόμενη κραιπάλη με ξενύχτια και βόλτες. Για ένα περίεργο λόγο οι αντοχές που έχω στο ξενύχτι όσο μεγαλώνω αυξάνονται αντί να μειώνονται. Κάποτε άμα κοιμόμουν ξημέρωμα ξύπναγα απόγευμα. Τώρα με τρεις ώρες ύπνο ξυπνάω. Γι αυτό και θέλω να πέσω και να κοιμηθώ πενήντα ώρες σερί.

Τελικά η ιδέα της Άρτεμης να πάμε Ρώμη για πρωτοχρονιά αποδείχτηκε πετυχημένη. Ο καιρός ήταν πιο γλυκός από ότι εδώ και περάσαμε πολύ όμορφα. Βρήκαμε και δύο φιλικά της ζευγάρια οι οποίοι είναι Ιταλοί και μας γύριζαν βόλτες.

Ένα πράγμα που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί τα εισιτήρια με πλοίο είναι τόσο ακριβά. Για το πήγαινε-έλα με το καράβι πληρώσαμε όσα και για το ξενοδοχείο. Δύο μέρες σε καράβι ίσον με τέσσερεις μέρες σε ξενοδοχείο. Δεν μου κάθεται καλά. Κι όχι, δεν είναι το αυτοκίνητο που κοστίζει. Για το αυτοκίνητο πλήρωσα ογδόντα ευρώ. Τα υπόλοιπα εξακόσια ήταν για την καμπίνα. Και υποτίθεται πως ήταν και προσφορά. Ένιγουεις.

Με την Άρτεμης ζω κάτι πρωτόγνωρο. Είναι η πρώτη φορά που έχω ερωτική σχέση διαρκείας με φίλη μου. Σεξ με φίλες έχει τύχει να ξανακάνω στο παρελθόν και κάποιες φορές περισσότερο από μια φορά με την ίδια. Αλλά ποτέ δεν είχα σχέση. Ιδιότυπη σχέση. Μας λείπει ο έρωτας αλλά υπάρχουν όλα τα άλλα.

Δεν είναι πιθανό για παράδειγμα να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να νοιώσουμε απέχθεια ο ένας για τον άλλο. Αυτά είναι τα ωραία όταν έχει προηγηθεί φιλία. Ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. ΟΚ, δεν ξέρεις 100% αλλά εδώ που τα λέμε ούτε και τον εαυτό μου ξέρω 100%.

Το ότι μας λείπει ο έρωτας βέβαια για να πω την αμαρτία μου δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα ειδικά από τη στιγμή που στο κρεβάτι περνάμε υπέροχα. Και ως γνωστόν όταν είσαι ερωτευμένος θες όλη μέρα να πλέκεις τον αργαλειό. Οπότε ίσα βάρκα ίσα νερά. Έχουμε κάνει μια σιωπηρή συμφωνία πως αυτό που ζούμε θα το συνεχίσουμε όσο περνάμε καλά. Άπαξ και κάποιος αριβάρει γι άλλες πολιτείες πάλι αγαπημένοι θα συνεχίσουμε να είμαστε.

Να ευχηθώ σε όσους τύχει και με διαβάζουν το 2007 να φέρει πιο κοντά τις αλήθειες που ψάχνετε σε αυτή τη ζωή. Κι επίσης όλη η χρονιά να περάσει με θετική σκέψη. Άμα έχετε θετική στάση για τη ζωή τότε όλα θα σας πάνε ρολόι, από υγεία μέχρι καριέρα κι ότι άλλο επιδιώκετε. Cheers που λένε και στο χωριό μου.

Αγαπημένε μου Αϊ Βασίλη

2006-12-25T10:36:00.000+02:00

Το δώρο που θέλω φέτος είναι μια μηχανή. Αλλά όχι οποιαδήποτε μηχανή. Τη Desmosedici RR της Ducati. Δεν φτάνει που είναι ότι πιο τεχνολογικά προηγμένο υπάρχει σε δύο τροχούς, την έχουν κάνει πανέμορφη.

Τι να πρωτοπεί κανείς γι αυτή τη μηχανή. Είναι αντίγραφο μοτοσικλέτας του moto GP. Αυτό με απλά λόγια για τους ανίδεους σημαίνει πως παίρνεις τη μηχανή και χωρίς να της αλλάξεις το παραμικρό τρέχεις παγκόσμιο πρωτάθλημα. Οι μοναδικές διαφορές από το πρωτότυπο των αγώνων είναι ο καταλύτης στην εξάτμιση, οι καθρέπτες και τα φλας.

Όσον αφορά τις επιδόσεις της ποιος ασχολείται. Η Ducati δεν ανακοινώνει ακριβή νούμερα. Το μόνο που λέει είναι πως η ιπποδύναμη είναι πάνω από 200 άλογα. Το οποίο σημαίνει πως λόγω ram air κανείς δεν ξέρει πόσο ακριβώς είναι. Πρέπει να είναι η μοναδική μηχανή παραγωγής με αναλογία κιλών ανά ίππο κάτω από τη μονάδα. Τελική πρέπει να έχει χαλαρά 330+ κι όσο για επιτάχυνση, νούμερο με το οποίο ασχολούνται συνήθως οι οδηγοί αυτοκινήτων, το πολύ 2.5 δεύτερα.

Η μοναδική περίπτωση να την αποκτήσω σε αυτή τη ζωή είναι να μου την κάνει δώρο ο Άγιος Βασίλης. Στοιχίζει εβδομήντα χιλιάρικα κι ακόμα κι αν το κόστος δεν τρομάζει παράγεται σε τετρακόσια κομμάτια τη χρονιά το οποίο σημαίνει πως πρέπει να έχεις το Θεό μπάρμπα για να μπεις στις λίστες αναμονής.

Καλά Χριστούγεννα

2006-12-22T11:31:00.000+02:00

Στόλισα το blog μου λόγω Χριστουγέννων. Κι επειδή άγιες μέρες που είναι τι καλύτερο από μερικούς Θεϊκούς κώλους.

Προς Υπερνομαρχία Αθηνών: Άντε γαμηθείτε

2006-12-20T21:43:00.000+02:00

Καλά έχω πει να μη βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση γιατί σχεδόν πάντα εκνευρίζομαι. Ακόμα καλύτερα είναι να μη βλέπω καθόλου τηλεόραση αλλά δυστυχώς δεν έχω φτάσει ακόμα σε αυτό το βαθμό αυτοσυγκράτησης. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός με τη σύλληψη του αντινομάρχη στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Και μου έκανε εντύπωση για τον ακριβώς αντίθετο λόγο από αυτόν που παρουσίαζαν στα δελτία.

Έχω ταξιδέψει εκατοντάδες φορές τα τελευταία χρόνια σε διεθνείς προορισμούς. Έχω χάσει, ευτυχώς προσωρινά, βαλίτσες, έχω βιώσει πολύωρες καθυστερήσεις, έχω γενικά ταλαιπωρηθεί αδικαιολόγητα. Και βέβαια έχω διαμαρτυρηθεί ουκ ολίγες φορές. Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να μου την έπεσε η ασφάλεια του αεροδρομίου. Ο λόγος είναι απλός. Γιατί δεν συμπεριφέρομαι σαν καραγκιόζης.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαμαρτυρηθείς. Ο έξυπνος είναι να μην είσαι πολύ αγριεμένος γιατί τότε ο απέναντι μπαίνει σε θέση άμυνας κι αυτόματα απορρίπτει οτιδήποτε του λες. Η εικόνα που μου δίνει ο αντινομάρχης είναι ενός τύπου που έχει τρομερό έλλειμμα αυτοσυγκράτησης. Έτσι όπως την κόβω την ιστορία πήγε να πουλήσει το γνωστό ελληνικό τσαμπουκά και τελικά κάποιος υπεύθυνος ασφαλείας πήρε ανάποδες.

Και βέβαια δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Η συνέχεια διαδραματίζεται σε ένα δελτίο ειδήσεων όπου αναβιώνει το κόμπλεξ ανωτερότητας/κατωτερότητας του έλληνα. Ήθελα να ‘ξερα πως γίνεται να διαλέγουν για παρουσιαστές σε δελτία ειδήσεων τόσο αμόρφωτους ανθρώπους. Έβλεπα την Τρέμη να κάνει ερωτήσεις και να συντηρεί ένα ύφος συζήτησης το οποίο περιστρεφόταν γύρω από τη νοοτροπία του πως τόλμησαν οι ξένοι και μας φέρθηκαν έτσι.

Δεν βρέθηκε ένας μαλάκας να τους πει πως η ασφάλεια στα αεροδρόμια δεν κοιτάζει εθνικότητες αλλά συμπεριφορές. Χεσμένοι είναι αν είσαι έλληνας ή πορτογάλος. Το πώς φέρεσαι είναι που τους ενδιαφέρει. Και για άλλη μια φορά θλίβομαι που πολιτειακοί παράγοντες προσβάλουν τη φυλή μας με τη συμπεριφορά τους στο εξωτερικό. Σε μια άλλη χώρα ο αντινομάρχης θα είχε βγει και θα ζήταγε δημόσια συγγνώμη και στη συνέχεια θα δήλωνε παραίτηση γιατί με τη συμπεριφορά του έθιξε την εικόνα μιας χώρας. Στην Ελλάδα βέβαια θα του δώσουμε παράσημο μαγκιάς.

Να τους χαιρόμαστε τέτοιους λεβέντες που έχουμε να μας κυβερνάνε.

Ανεκδοτάκι για επιχειρήσεις

2006-12-15T11:58:00.000+02:00

Μετά από έρευνα που διενήργησε εταιρεία ερευνών, διαπιστώθηκε πως στην εταιρεία μας οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν μεταξύ τους ένα λεξιλόγιο κάπως ανάρμοστο και πολλές φορές γεμάτο ύβρεις, Επιθυμώντας η εταιρεία μας να διατηρήσει την πιστοποίηση ποιότητας ISO 9002, λήφθηκε η απόφαση πως τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνονται εφεξής αποδεκτές. Θέλοντας να συμβάλλουμε στην ομαλότερη μετάβαση σε ένα επίπεδο επικοινωνίας πιο εκλεπτυσμένο δημιουργήθηκε η παρακάτω λίστα περιπτώσεων με τις προτεινόμενες αλλαγές:

Πω, πω κουφάθηκα ρε πούστη! - Σοβαρά? Απίστευτο! Εντυπωσιακό!
Μήπως να σου πάρω καμία πίπα? - Αυτή την στιγμή είμαι απασχολημένος
Στ’ αρχίδια μου! - Δε με απασχολεί το ζήτημα
Γαμώ την τύχη μου! Κι άλλη στραβή! - Μου αρέσουν οι προκλήσεις
Τι στο διάολο έχω να κάνω εγώ μ’ αυτή την παπαριά! - Δεν είχα σχέση με το συγκεκριμένο εγχείρημα
Να πάει να γαμηθεί, ας το κάνει μόνος του ο καργιόλης! - Θα είναι δύσκολο να συντονίσουμε τις ενέργειες μας
Ωραία! Και κερατάς και δαρμένος! - Ναι, σήμερα θα μπορέσω να δουλέψω μερικές ώρες παραπάνω
Είναι εντελώς μαλάκας! - Δεν γνωρίζει ο συνάδελφος το συγκεκριμένο πρόβλημα
ΕΕ! Εσύ! - Με συγχωρείτε
ΕΕ! Εσύ! Ναι, εσύ ρε μαλάκα! - Με συγχωρείτε κύριε
Είστε όλοι άχρηστοι! - Ο προϊστάμενος δεν έμεινε ευχαριστημένος
Δεν γαμιέσαι λέω γω! - Λυπάμαι δεν μπορώ να σε εξυπηρετήσω
Τι? Πήρε προαγωγή? Άραγε πόσους απ’ το ΔΣ έχει τσιμπουκώσει! - Επιτέλους αναγνωρίσθηκαν οι προσπάθειες της
Τι τα έκανες τα κωλόχαρτα? - Μήπως θυμάσαι που τοποθέτησες τα έγγραφα
Καλά ..σκατά έχεις στο μυαλό σου? - Νομίζω η πρόταση σου είναι ανεφάρμοστη
Πάλι τα αρχίδια μου πήρε! - Το νέο αίτημα του για αύξηση απορρίφθηκε
Όλοι μαζί να τους γαμήσουμε τους κωλοκαπιτάλες! - Συνάδελφοι ..πρέπει να συσπειρωθούμε
Θα ψοφήσεις και θα είσαι ακόμη κλητήρας! - Δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω εξέλιξη
Πάλι χάλασε η μπακατέλα! - Το φωτοτυπικό έχει τεθεί εκτός λειτουργίας
Μπουρδέλο έχουμε καταντήσει! - Οι συνθήκες εργασίας δεν είναι οι ιδανικότερες
Απ’ τα σκαλιά .. και άμα σ’ αρέσει! - Ο ανελκυστήρας δεν λειτουργεί
Είναι ακόμα τύφλα από χθες! - Νομίζω πως ο προϊστάμενος είναι σε καλή διάθεση
Σκουλήκια! Θα δουλέψετε μέχρι να λειώσετε! - Πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες σας
Καλά τόση ώρα γι’ αυτή την μαλακία! - Το αποτέλεσμα είναι μάλλον φτωχό
Καλώς τ’ αρχίδια μας τα δυό! - Καλημέρα κύριε διευθυντά
Δώσε φόκο! - Έχετε αναπτήρα?
Ρε σεις! Τεκέ το κάναμε εδώ μέσα! - Το κάπνισμα πρέπει να το περιορίσουμε

Στον αστερισμό της καχυποψίας

2006-12-12T15:28:00.000+02:00

Μου φαίνεται πως ο κόσμος έχει αρχίσει να αγριεύει πολύ. Σήμερα το πρωί ενώ πήγα να παρκάρω το αυτοκίνητο είδα πάνω στο πεζοδρόμιο ένα δερμάτινο χαρτοφύλακα. Υπέθεσα πως κάποιος τον είχε ξεχάσει εκεί, θα τον ακούμπησε στο πεζοδρόμιο για να μπει σε αυτοκίνητο και μετά θα τον ξέχασε. Την άραξα κάνα πεντάλεπτο εκεί να δω αν θα έρθει κανείς να τον πάρει. Τζίφος. Οπότε ήταν προφανές πως ο χαρτοφύλακας είχε μείνει ορφανός.

Ανοίγω το πορτ παγκάζ, τον βάζω μέσα, πετάγομαι σε μια δουλειά και μετά πάω σπίτι. Ανοίγω τον χαρτοφύλακα με την ελπίδα να βρω μέσα κάποιο στοιχείο του κατόχου. Δεν υπήρχε τίποτα. Υπήρχε όμως ένας φορητός υπολογιστής. Η πρώτη σκέψη που έκανα είναι για να μην τον ανοίξω και παραβιάσω την ιδιωτική ζωή του κατόχου να προσπαθήσω να βρω τον ιδιοκτήτη βάσει του σειριακού αριθμού του υπολογιστή.

Έτσι πήρα ένα τηλέφωνο στην εταιρία κατασκευής του φορητού και τους είπα το πρόβλημα. Σκέφτηκα πως ίσως κρατάνε αρχείο με τους σειριακούς αριθμούς των υπολογιστών που δίνουν σε κάθε κατάστημα και πως έτσι θα μπορούσα μέσω του αρχείου πωλήσεων του καταστήματος να βρω τελικά τον ιδιοκτήτη. Τζίφος κι εδώ.

Επομένως η μοναδική λύση που είχα ήταν να ανοίξω τον υπολογιστή. Μια και δύο πάω κατευθείαν στο email. Λέω κάτσε μπας κι έχει signature ο ιδιοκτήτης στα emails που στέλνει και βγάλω άκρη. Δεν είχε. Βρήκα όμως πως ο ιδιοκτήτης ήταν γυναίκα, Χριστίνα το όνομα της. Κάτσε λέω να δω πως συνδέεται στο Internet. Αν βρω τον πάροχο και τους πω το username αυτοί θα έχουν πρόσβαση στο αρχείο με τα προσωπικά στοιχεία και θα μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί της για λογαριασμό μου. Αλλά κι εκεί τζίφος.

Οπότε έκανα κάτι άλλο. Αντέγραψα δέκα emails επιλέγοντας τυχαία διευθύνσεις από το address book της, κι έστειλα emails από τον δικό μου υπολογιστή όπου εξηγούσα πως είχα βρει το χαρτοφύλακα με το φορητό ξεχασμένο σε ένα πεζοδρόμιο και επειδή δεν είχα τρόπο να επικοινωνήσω με τον ιδιοκτήτη αν δεν τους έκανε κόπο να το έκαναν αυτοί για λογαριασμό μου. Έβαλα κι ένα τηλέφωνο από κάτω όπως και το όνομα μου.

Το πρώτο τηλεφώνημα που έσκασε ήταν από άντρα πράγμα που με παραξένεψε καθώς από ότι είχα καταλάβει ο ιδιοκτήτης του φορητού ήταν γυναίκα. Ήταν ο γκόμενος της ο οποίος μου ακούστηκε πολύ τσαμπουκαλεμένος στο τηλέφωνο. Μου άρχισε τα ποιος είσαι εσύ και που μένεις και που βρήκες τον υπολογιστή της κοπελιάς μου. Μαλάκας λέω είναι, μη δίνεις σημασία. Του έκλεισα το τηλέφωνο και ησύχασα.

Το δεύτερο τηλέφωνο τελικά ήταν από την ιδιοκτήτρια. Δώσαμε ραντεβού κοντά στο σπίτι μου για να βρεθούμε και να της το δώσω. Εμφανίστηκε παρέα με έναν άντρα. Μου είπε επιτηδευμένα τσαντισμένος πως είναι αυτός που του έκλεισα το τηλέφωνο στη μούρη. Τον αγνόησα. Μια πολύ γλυκιά κοπελίτσα με ένα πολύ μπούλη γκόμενο που απορώ που βρήκε το θάρρος να είναι τόσο τσαμπουκάς στο τηλέφωνο. Ήταν λίγο μαζεμένη. Της είπα πως λυπάμαι που άνοιξα τον υπολογιστή αλλά δεν είχα άλλο τρόπο να επικοινωνήσω μαζί της. Ο δικός της με κοίταζε μουτρωμένος όλη την ώρα.

Μου είπε ένα ψόφιο ευχαριστώ, πήρε τον χαρτοφύλακα κι έφυγε. Κι εγώ έμεινα να χαμογελάω με την καχυποψία που διακατέχει ορισμένους ανθρώπους. Δε βαριέσαι, κάνε το καλό λένε και ρίχτο στο γιαλό.

Γιατί δεν γουστάρω τους πολιτικούς

2006-12-11T08:36:00.000+02:00

Διάβαζα χτες κριτική του Παπανδρέου προς την κυβέρνηση για τις εξελίξεις στον ΟΤΕ όπου λέει μεταξύ άλλων

«Αντί να έχει έναν σοβαρό σχεδιασμό, βγάζει στο σφυρί δημόσια περιουσία, μόνο και μόνο για καθαρά εισπρακτικούς λόγους».

Και σκέφτομαι. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν ήταν που μετοχοποίησε το 50% και βάλε του ΟΤΕ; Για να καταλάβω δηλαδή, όταν τα έκαναν αυτοί ήταν εκσυγχρονισμός και τώρα που τα κάνουν οι άλλοι είναι οπισθοδρόμηση;

Γι αυτό ο Παπανδρέου είναι είκοσι μονάδες πίσω από τον χοντρό. Δεν πείθει κανέναν με τις παπαριές που λέει. Και γι αυτό θα λουστούμε τουλάχιστον άλλα πέντε χρόνια έναν πρωθυπουργό που επί της ουσίας κάνει μόνο δημόσιες σχέσεις. Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος είναι η πολιτική σκηνή στη χώρα μας.

Νέος χορηγός για τον Ολυμπιακό

2006-12-07T15:40:00.000+02:00

Είμαι παιδί και γουστάρω

2006-12-06T07:41:00.000+02:00

Πριν δύο χρόνια ένας πολύ καλός μου φίλος έπαθε έμφραγμα. Ηλικία μόλις τριάντα οχτώ. Έπεσα από τα σύννεφα μόλις συνέβη. Ζούσα στην ψευδαίσθηση πως οι δικοί μου οι φίλοι είναι μάγκες και δεν μασάνε από τα κόμπλεξ των περισσοτέρων συνομηλίκων μας. Αναγκάστηκα να αλλάξω πλευρό.

Την πρώτη μέρα που πήγα σπίτι του για να τον δω, όταν με το καλό βγήκε από το νοσοκομείο, πέτυχα και τον καρδιολόγο του εκεί ο οποίος ήταν οικογενειακός φίλος με τον πατέρα του. Ήταν από αυτούς τους τύπους που είναι πρακτικά αδύνατο να αντιπαθήσεις μόλις βλέπεις. Αλέγκρος που λέμε. Με μια παλάμη σαν κουπί που στη χειραψία τύλιγε όλο σου το χέρι και σε κουνούσε συθέμελα.

Καθίσαμε λίγο και τα είπαμε σαν παρέα. Εγώ ήμουν ακόμα στη λογική πως κάποιος άλλος λόγος είναι που ευθύνεται για το έμφραγμα. Δεν μπορεί δικός ΜΟΥ φίλος να έχει απωθημένα και άγχη. Ο γιατρός ήταν κατηγορηματικός. Είναι θέμα lifestyle. Καλά ρε γιατρέ, τι σκατά lifestyle πρέπει να έχει κάποιος τελικά για να μην κινδυνεύει; Μου είπε δυο τρία πράγματα που τα ήξερα έτσι κι αλλιώς. Μου είπε όμως κι ένα που δεν το ήξερα.

Τα απωθημένα λέει δημιουργούνται κι από πολύ απλά πράγματα όπως το να μη λες αυτό που πιστεύεις. Αυτό για μένα ήταν αποκάλυψη. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που κάποιος άνθρωπος σου λέει κάτι που γι αυτόν είναι απολύτως φυσιολογικό κι εσύ μένεις άναυδος λες και άκουσες την αλήθεια που κινεί το σύμπαν. Εκείνη την ευλογημένη μέρα λοιπόν ταρακουνήθηκε το δικό μου σύμπαν.

Από τότε αποφάσισα να γίνω πάλι παιδί. Εν ολίγοις να λέω ευθέως αυτό που σκέφτομαι χωρίς περιστροφές. Και εννοώ τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα. Αν μια γυναίκα μου αρέσει της το λέω ευθέως. Αν μια γυναίκα δεν μου αρέσει της το λέω πάλι ευθέως. Αν κάποιος άντρας μου πει μια κουβέντα που τη θεωρώ φούμαρα θα του το πω φάτσα κάρτα. Αν ένας πελάτης πει χοντράδα θα τον βάλω στη θέση του. Δεν προσπαθώ επί τούτου να ενοχλήσω τους ανθρώπους γύρω μου. Απλά δεν κρατάω τα προσχήματα. Αν πιστεύω πως λες μαλακία θα σου πω λες μαλακία. Νέτα σκέτα. Και δεν εννοώ να πάω να πω τον μπάτσο που θα δω στο δρόμο μαλάκα γιατί στο φινάλε το θέμα είναι να έχεις και λίγη ριμάδα νοημοσύνη.

Στην πορεία ανακάλυψα έναν άλλο κόσμο. Πίστευα πως καθιερώνοντας αυτή την πρακτική θα καταλήξω στο περιθώριο μόνος μου σαν την καλαμιά στον κάμπο. Συνέβη το αντίθετο. Οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους έγιναν πολύ πιο ουσιαστικές. Τουλάχιστον με τους ανθρώπους οι οποίοι μετράνε για μένα κι αυτοί είναι όσοι αγαπώ και εκτιμώ. Γιατί το να ενοχληθεί από τη συμπεριφορά σου κάποιους που δεν εκτιμάς είναι από τα πιο ανώδυνα πράγματα.

Νομίζω για να το γενικεύσω και λίγο πως ζούμε σε εποχές που μας καταπιέζουν τα συναισθήματα. Θες να πεις πράγματα αλλά για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο πιστεύεις πως καλό είναι να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Νομίζουμε πως ακόμα και σε επίπεδο φιλίας δεν πρέπει να λέμε τη γνώμη μας. Την έχω ακούσει πολλές φορές αυτή την ατάκα, είσαι φίλος μου αλλά θέλω τη γνώμη σου μόνο όταν στη ζητήσω. Ε, σόρυ αλλά φιλία κατά παραγγελία δεν γίνεται.

Η συγκεκριμένη πρακτική είναι ο ένας από τους δύο λόγους που βρήκα την ευτυχία στην καθημερινότητα μου. Ο άλλος είναι το ζεν. Τη συστήνω ολόψυχα σε όλους.

Ομορφιά κι ανωριμότητα

2006-12-04T22:33:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ έχω βγει με την Νίνα. Είναι η τρίτη φορά που βγαίνω μαζί της και μάλλον και η φαρμακερή. Εδώ και κάποια χρόνια έχω καταλήξει πως αν μετά από δυο-τρία ραντεβού μια κοπέλα δεν μου προκαλεί το ενδιαφέρον καλύτερα να μην το κουράζω. Πιστεύω πολύ στη χημεία της πρώτης συνάντησης. Το πιστεύω και για τους άντρες αυτό, σπάνια θα κάνω φίλο κάποιον αν την πρώτη φορά που τον δω μου καθίσει ανάποδα.

Μου ζήτησε να βρεθούμε σε έναν από αυτούς τους πολυχώρους που έχουν σινεμά, καφετέριες και δεν συμμαζεύετε. Τη ρώτησα αν θέλει να περάσω από το σπίτι να την πάρω και μου είπε όχι γιατί θα πήγαινε κατευθείαν από τη δουλειά να δει μια ταινία πρώτα με μια φίλη της και μετά θα βρισκόμασταν ντουέτο. Ωραία λέω, ευκαιρία να πάω με τη μηχανή γιατί άντε να βρεις να παρκάρεις Παρασκευή βράδυ.

Καθίσαμε σε ένα μαγαζί να τσιμπήσουμε κάτι. Η ταινία που είδε ήταν ρομαντική. Με ρώτησε την άποψη μου για τις αγάπες και τους έρωτες γενικά και της την είπα. Μετά τη ρώτησα ποια είναι η δική της άποψη και απέφυγε να απαντήσει. Στις τρεις φορές που έχουμε βγει έχει μιλήσει ελάχιστα για τον εαυτό της και μου κάνει εντύπωση αυτό οπότε της το λέω. Ξέρεις μου λέει, ανοίγομαι πολύ δύσκολα κι αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για μένα θα πρέπει να κάνεις υπομονή. Μου φάνηκε λες και τη συγκεκριμένη φράση την είχε προβάρει πεντακόσιες φορές πριν μου την πει.

Και πως τη βλέπεις τη δουλειά κούκλα μου της λέω; Εσύ θα το παίζεις μουγκή κι απόμακρη κι εγώ θα κάνω τον μαλάκα που κρέμεται από ένα σου νεύμα; Γιατί το λες αυτό με ρωτάει; Γιατί κάτι πρέπει να κάνεις κι εσύ να μου προκαλέσεις λίγο το ενδιαφέρον (hellooo που λένε και οι ξανθιές). Σαν τι να κάνω δηλαδή; Να γίνεις λίγο ανθρώπινη θα ήταν μια καλή ιδέα. Τι εννοείς μου λέει. Από τη στιγμή που εσύ ανοίγεσαι πολύ δύσκολα εγώ δεν βρίσκω κάτι κοινό και κατά προέκταση πέρα από ένα ωραίο κώλο που ομολογουμένως έχεις δεν μπορώ να δω τίποτα που να αφορά το χαρακτήρα σου. Εν ολίγοις δηλαδή με τη στάση σου μου λες να σε δω μόνο για γαμήσι. Γιατί πώς να ενδιαφερθώ για σένα ως άνθρωπο όταν έχεις φροντίσει να χτίσεις ένα κάστρο γύρω σου;

Νόμιζα πως ήσουν διαφορετικός μου λέει. Διαφορετικός από ποιους; Από τους υπόλοιπους που θέλουν μόνο το σεξ. Μα και να θέλω κάτι πέρα από το σεξ δεν είσαι διατεθειμένη να μου το δώσεις σωστά; Άμα εσύ έρχεσαι και μου λες πως θα παίζω την αμίλητη εγώ τι θα πρέπει να εκτιμήσω πάνω σου ώστε να με ελκύσει; Τι άλλο δηλαδή εκτός από την ομορφιά σου που την έχεις σε μεγάλες δόσεις; Κατάπιε τη γλώσσα της. Περάσαμε την υπόλοιπη βραδιά ψιλοαδιάφορα.

Όλες οι όμορφες γυναίκες κάτω των τριάντα που έχω γνωρίσει πάσχουν από το ίδιο πρόβλημα. Δεν έχουν μάθει να προσπαθούν. Μετά τα τριάντα χάνουν λίγο τη λάμψη τους και προσγειώνονται στην πραγματικότητα. Η οποία πραγματικότητα λέει πως αν θέλεις να δω κάτι πέρα από την ομορφιά σου βγάλτο στην επιφάνεια. Αλλιώς κάνε μου τη χάρη και μη μου σκοτίζεις τον έρωτα.

Α, κι εκείνη η δικαιολογία πως έχω πληγωθεί πολύ από σχέση και γι αυτό δεν ανοίγομαι εύκολα από το ένα αυτί μου μπαίνει κι από το άλλο μου βγαίνει. Όλοι έχουμε συναισθήματα. Όλοι έχουμε πληγωθεί. Αυτές οι καταστάσεις δημιουργούν αυτό που λέμε εμπειρία. Και από όσο ξέρω η εμπειρία χρησιμεύει ως ασπίδα για να προστατεύεσαι από λάθος επιλογές. Δεν χρησιμεύει για να σε κλείσει στον εαυτό σου. Τότε δεν λέγεται εμπειρία αλλά ανωριμότητα.

Όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια

2006-12-04T10:07:00.000+02:00

Η φοβία του καθρέπτη

2006-12-02T12:35:00.000+02:00

Έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους που έχουν μια φοβία απέναντι στους καθρέπτες. Στη βάση αυτού του συναισθήματος υπάρχει ένας παιδικός φόβος πως ο καθρέπτης κρύβει κάποιο ανατριχιαστικό μυστικό. Η συγκεκριμένη είναι μια φοβία που εν μέρει έχω κι εγώ. Μερικές φορές όταν ξυπνάω μέσα στην άγρια νύχτα για να κάνω το ψηλό μου, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο έχω μια ανησυχία να αποφύγω να κοιτάξω έναν καθρέπτη. Πάντα βέβαια καταλήγω να τον κοιτάζω μόνο και μόνο για να κατανικήσω την όποια ανησυχία μου.

Το γεγονός πως τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν μια μικρή ή μεγαλύτερη φοβία απέναντι στους καθρέπτες μου προκαλούσε εδώ και πολλά χρόνια απορία. Τα παλιά χρόνια για παράδειγμα στη χώρα μας όταν πέθαινε κάποιος άνθρωπος κάλυπταν όλους τους καθρέπτες μέσα στο σπίτι. Την πρώτη φορά που το είχα ακούσει μου είχε φανεί ως μιας εξαιρετικής ηλιθιότητας δοξασία. Υπάρχει περίπτωση η συγκεκριμένη δοξασία και οι φοβίες κάποιων ανθρώπων να συνδέονται;

Εδώ λοιπόν αρχίζουν τα ωραία. Υπάρχει μια φήμη από την αρχαιότητα πως είναι δυνατόν κάποιος να βιώσει οράματα αν κοιτάξει για πάρα πολύ ώρα μέσα από έναν καθρέπτη. Φημολογείται για παράδειγμα πως έτσι ο Νοστράδαμος κατέγραψε όλες του τις προφητείες.

Έτυχε πρόσφατα να διαβάσω για τη συγκεκριμένη πρακτική και μου έκανε εντύπωση ως φαινόμενο γιατί δείχνει πως κάτι που εκ πρώτης όψεως ακούγεται κουταμάρα έχει βάθος που φτάνει μέχρι και την αρχαία Ελλάδα όπου ήταν γνωστή η πρακτική ως ψυχομαντεία. Επίσης συναντάται και στην κουλτούρα της ανατολής ως μια πρακτική για διαλογισμό.

Βέβαια υπάρχει συγκεκριμένη μεθοδολογία για το πώς πρέπει να κοιτάξεις τον καθρέπτη ώστε να προκύψει το φαινόμενο το οποίο αυτομάτως καταρρίπτει τις οποιεσδήποτε ανησυχίες ότι μπορεί να προκύψει στα καλά καθούμενα.

Δεν έχω ιδέα αν κάτι τέτοιο ισχύει. Δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ γιατί δεν είμαι και πολύ σίγουρος πως θα θέλω να δω οτιδήποτε μου προκύψει. Πάντως μου ακούγεται ενδιαφέρον, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Το αν πρόκειται για κουταμάρα ή όχι είναι κάτι που μάλλον θα αργήσω πολύ να διαπιστώσω.

By the way αν σας ενδιαφέρει το αντικείμενο google it ως “mirror gazing”.

Ο θαυμαστός νέος κόσμος του corporate culture

2006-11-30T11:32:00.000+02:00

Πάνε έξι χρόνια από τότε που αποφάσισα να εγκαταλείψω τον κόσμο των επιχειρήσεων και να ακολουθήσω σόλο καριέρα. Λίγο πριν τα τριάντα κλάταρα. Δεν άντεχα πλέον τόση πολύ βλακεία συγκεντρωμένη σε τόσο μικρό χώρο. Στις επιχειρήσεις που δούλεψα έννοιες όπως αυτονόητο και κοινή λογική ήταν υπό καθημερινή διαπραγμάτευση. Η ειρωνεία της ιστορίας βέβαια είναι πως από τη μέρα που έφυγα έχω κληθεί κατά καιρούς να παράσχω συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για ένα περίεργο λόγο που δεν έχω καταφέρει να καταλάβω οι επιχειρηματίες γουστάρουν πολύ να τους λες τα στραβά τους ευθέως. Τόσο πολύ που είναι διατεθειμένοι να σε πληρώσουν για να τους τα πεις αρκεί να μην έχεις την ψευδαίσθηση πως είναι εξίσου διατεθειμένοι να κάνουν κάτι για να τα αλλάξουν. Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό νέο κόσμο του corporate culture.

Τα πράγματα που καταλαβαίνω για την εταιρική κουλτούρα μπορεί να τα καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Όπως κι όλα τα πράγματα στη ζωή είναι θέμα αντίληψης. Η δική μου αντίληψη όσον αφορά τις επιχειρήσεις κατάλαβα από πολύ νωρίς στη ζωή μου πως δεν συμβάδιζε με αυτή των περισσοτέρων στελεχών. Και λέω στελέχη γιατί στις μέρες μας όλοι στελέχη θέλουν να θεωρούνται.

Πάντα σε όσες εταιρίες εργάστηκα το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε ήταν το αποτέλεσμα. Αργότερα κατάλαβα πως τους περισσότερους σε μια εταιρία το αποτέλεσμα είναι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει. Και πολλές φορές σε αυτούς τους περισσότερους συμπεριλαμβάνεται και η διοίκηση μιας επιχείρησης. Ο εκάστοτε διευθυντής είναι πάντα δέσμιος των στελεχών του. Θεωρητικά τον έχουν βάλει εκεί για να βγάζει τα εμπόδια που οδηγούν στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Πρακτικά αναλώνεται στο να διατηρεί ισορροπίες. Η ιδεολογία του σύγχρονου manager συνοψίζεται στη φράση «διαίρει και βασίλευε».

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σε όλες τις επιχειρήσεις είναι το λεγόμενο middle level management. Δηλαδή όλοι αυτοί που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Γι αυτή την κατηγορία ανθρώπων το αποτέλεσμα είναι το τελευταίο πράγμα που τους απασχολεί. Αυτό που τους απασχολεί είναι πως θα έχουν τον κώλο τους καλυμμένο. Το οποίο σημαίνει πως για να γίνει η εκάστοτε δουλειά θα φροντίσουν πρώτα να διασφαλίσουν πως δεν θα κληθούν σε περίπτωση αποτυχίας να αναλάβουν την ευθύνη. Όταν όμως κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνες κανείς δεν αναλαμβάνει και ρίσκα. Κι αν μια δουλειά δεν έχει ρίσκα δεν έχει και πολλές πιθανότητες να πετύχει.

Σε όλες τις εταιρίες υπάρχει χάσμα μεταξύ παραγωγής και πωλήσεων. Οι μεν δεν καταλαβαίνουν τους δε. Στην παραγωγή πιστεύουν πως από τη στιγμή που το προϊόν ή η υπηρεσία που παράγουν είναι καλό θα έπρεπε και να πουλάει κι όταν αυτό δεν συμβαίνει είναι επειδή οι πωλητές μαλακίζονται. Στις πωλήσεις από την άλλη πιστεύουν πως από τη στιγμή που τραβάνε όλο το κουπί να πείσουν τον εκάστοτε πελάτη όλη η εταιρία θα έπρεπε να τους παίρνει πίπες. Σε κάθε εταιρία ο διευθυντής παραγωγής θεωρεί τον διευθυντή πωλήσεων/marketing μεγάλο κόπανο και τούμπαλιν. Οι μεν έχουν μαύρα μεσάνυχτα από το πώς λειτουργεί η αγορά και οι δε πιστεύουν πως η απόσταση από το να σχεδιάσεις ένα προϊόν στο χαρτί μέχρι την τελική του παραγωγή είναι μηδαμινή.

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα το οποίο όμως δεν σχετίζεται με στενά εταιρικά θέματα είναι το γιατί δουλεύει ο καθένας μας. Για μένα η δουλειά ήταν πάντα ένα μέσο. Ήταν δηλαδή το όχημα για να αποκτήσω κάποια πράγματα που κατά περίσταση με ενδιέφεραν, όπως μια μηχανή, ένα σπίτι, καλύτερα ρούχα, ένα καλό ζευγάρι ηχεία, ένα καλό ταξίδι και πάει λέγοντας. Αργότερα διαπίστωσα πως για πάρα πολλούς ανθρώπους η δουλειά είναι αυτοσκοπός. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αν βγεις μαζί τους για ποτό δεν έχουν τίποτα να σου πουν πέραν την δουλειάς. Αυτό είναι πρόβλημα. Όσες φορές στη ζωή μου συνεργάστηκα με ανθρώπους με τους οποίους εκτός δουλειάς δεν είχα τίποτα να πω η συνεργασία ήταν αποτυχία.

Επίσης έχω παρατηρήσει πως πολλοί άνθρωποι όταν τους λέω πως για μένα η δουλειά είναι μέσο με ρωτάνε, δηλαδή δεν αγαπάς τη δουλειά σου; Την αγαπάω ρε κόπανε αλλά εξίσου και περισσότερο αγαπάω τις γυναίκες, τα βιβλία, τις βόλτες και χίλια δύο άλλα πράγματα. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως όσοι θεωρούν τη δουλειά τους μέσο είναι πολύ πιο παραγωγικοί από αυτούς που τη βλέπουν ως αυτοσκοπό. Ο λόγος είναι πως το μυαλό πρέπει να έχει κι άλλα ερεθίσματα για να είναι παραγωγικό. Αυτή ακριβώς η νοοτροπία είναι που έχει οδηγήσει στην παραγωγή μιας στρατιάς ανθρώπων οι οποίοι κοινωνικά μιλώντας είναι τελείως βαρετοί. Από τη στιγμή που παραμυθιαστήκαμε πως η δουλειά είναι ότι πιο σημαντικό υπάρχει στη ζωή μας δεν είναι να απορείς μετά γιατί τόσα πολλά πράγματα γύρω μας πάνε τόσο πολύ στραβά.

Χάθηκε η μπέσα

2006-11-28T19:21:00.000+02:00

Τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια συναντώ όλο και πιο συχνά άντρες που δεν έχουν ίχνος μπέσας. Ανθρώπους που σου λένε κάτι σήμερα και μετά από δύο βδομάδες το παίρνουν πίσω. Και όχι μόνο το παίρνουν πίσω αλλά μετά προσπαθούν να σε βγάλουν και μαλάκα γιατί δήθεν εσύ παρεξήγησες τις προθέσεις τους.

Αυτή τη συμπεριφορά τη συναντώ παντού. Τη συναντώ κυρίως στα επαγγελματικά αλλά δυστυχώς τη συναντώ και σε φιλικές σχέσεις. Στα επαγγελματικά ας πούμε έχουμε φτάσει στο σημείο να μιλάμε για επιχειρησιακή κουλτούρα, το λεγόμενο corporate culture. Υπάρχουν πολλοί άντρες, όπως υπάρχουν και γυναίκες, που είναι ταγμένοι ψυχή τε και σώματι σε αυτή την κουλτούρα. Οποιοδήποτε μανατζερίστικο βιβλίο όμως κι αν διαβάσεις υπάρχει ειδικό κεφάλαιο που μιλάει για τη συνέπεια. Πουθενά δεν γράφει πως αν είσαι ασυνεπής και ο λόγος σου δεν έχει αξία θα πας μπροστά. Έχω καταλήξει σε ένα ενδεχομένως εμβόλιμο και αυθαίρετο συμπέρασμα να μην εμπιστεύομαι και κυρίως να μην πολυκάνω παρέα με ανθρώπους που έχουν ταχθεί στο corporate culture.

Στα δε φιλικά με ξενερώνει να βλέπω ανθρώπους που δηλώνουν πως είναι αυτό, εκείνο και το άλλο και μετά να βλέπεις με τις συμπεριφορές τους να ακυρώνονται. Μεγάλωσα με μια παιδεία η οποία ορίζει πως ο άντρας δεν χρειάζεται να δηλώνει τίποτα για τον εαυτό του. Τα πάντα προκύπτουν από τις συμπεριφορές μας. Δεν χρειάζεται να αρχίζεις λέγοντας εγώ κάνω αυτό κι εγώ δεν κάνω το άλλο. Άστο να προκύψει μόνο του. Τι αγωνία είναι κι αυτή που ζούμε τελικά να πρέπει μονίμως να δηλώνουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε;

Σημείωση, οι περισσότεροι φίλοι μου είναι 35+. Το επισημαίνω γιατί είμαι της λογικής πως ο άντρας δικαιολογείται μέχρι τα 35 να μην ξέρει τι του γίνεται. Από εκεί και πέρα πρέπει να έχει κατασταλάξει σε κάποια πολύ βασικά πράγματα για τον εαυτό του, όπως ποιες δραστηριότητες του αρέσουν, ποιες ιδεολογίες τον καλύπτουν, ποιες γυναίκες του αρέσουν, κουλουπού.

Πολλές φορές φίλοι μου έχει τύχει να απορούν πως στο κέρατο τα καταφέρνω να έχω κατά καιρούς μερικές εκπληκτικά όμορφες γυναίκες για γκόμενες. Τους απαντώ πως αυτό γίνεται γιατί δεν τις παραμυθιάζω. Δεν με πιστεύουν. Στη δική τους κοσμοθεωρία το παραμύθι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας του φλερτ. Δεν εννοώ το αθώο ψέμα, εννοώ το δούλεμα.

Κάποτε έχασα την καλύτερη γυναίκα της ζωής μου επειδή την παραμύθιασα αγρίως. Από τότε αποφάσισα να μην ξαναπουλήσω μούρη σε γυναίκα. Και κάπου εκεί κατάλαβα πως η μπέσα είναι κάτι που οι γυναίκες εκτιμούν πάρα πολύ σε έναν άντρα. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Παρελκόμενο της απώλειας μπέσας είναι η πεποίθηση που έχουν πολλοί άντρες σήμερα πως οι γυναίκες ψάχνουν τα λεφτά. Γιατί είναι πιο εύκολο βλέπεις να κυνηγάς τα φράγκα από το να έχεις ακεραιότητα χαρακτήρα. Πολύ πιο εύκολο. Ναι, αν έχεις λεφτά βρίσκεις γκόμενα εύκολα. Ισχύει αυτό. Αλλά δεν είναι αποκλειστικό. Βρίσκεις εξίσου εύκολα και χωρίς να έχεις μία. Στον κύκλο μου γνωρίζω αρκετούς φραγκάτους ανθρώπους. Όλοι έχουν γκόμενες. Κανείς όμως δεν είναι ερωτευμένος. Και τώρα που το σκέφτομαι ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που τους είδα ερωτευμένους.

Μπορεί να ακουστεί βαρύ αυτό που θα πω αλλά περισσότερη μπέσα βρίσκω σε ομοφυλόφιλους άντρες παρά σε ετερόφυλους. Σπάνια θα μου τύχει πούστης άνθρωπος να μου κάνει πουστιά. Τόσο σπάνια που θα πρέπει να σπάσω το κεφάλι μου για να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά.

Πιστεύω πως το 95% των προβλημάτων που προκύπτουν στις σχέσεις των δύο φύλων οφείλονται στην έλλειψη μπέσας που έχουμε οι άντρες. Γιατί όλες οι γυναίκες deep down είναι πλάσματα που περιμένουν να αγαπηθούν και να δοθούν άνευ όρων. Στο χέρι μας είναι να είμαστε ειλικρινείς και ξεκάθαροι απέναντι τους ώστε να διώξουμε κι όλες τις ανασφάλειες που έχουν. Αλλά δυστυχώς δεν το κάνουμε. Και γι αυτό καθόμαστε και σπαταλάμε το χρόνο μας σε ανούσιες οπερέτες. Το μουνί θέλει ειλικρίνεια.

Κακιούλες

2006-11-27T12:19:00.000+02:00

Τι κοινό έχουν το μουνί και το σπαθί; Δεν είχαν τίποτα κοινό μέχρι που η Βάνα Μπάρμπα δήλωσε πως "Ότι κατάφερα το κατάφερα με το σπαθί μου".

Εκμοντερνίστηκα

2006-11-22T19:50:00.000+02:00

Η σχέση που είχα με τα αντρικά καλλυντικά ήταν ανέκαθεν τυπική. Τι κάνετε, πως είστε. Ένα aftershave, κάνα αποσμητικό κι αυτό ήταν όλο. Δεν τα απέφευγα για λόγους «αντρίλας», θεωρώντας δηλαδή πως τα καλλυντικά είναι μόνο για τους χλεχλέδες. Απλά τα θεωρούσα περιττά. Στη ζωή όμως λένε μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες.

Τον τελευταίο μήνα για αδιευκρίνιστους λόγους άρχισα να βγάζω μπιμπίκια στο πρόσωπο. Στη ζωή μου δεν είχα ποτέ ανάλογο πρόβλημα. Είχα μείνει με την εντύπωση πως το συγκεκριμένο φαινόμενο εμφανίζεται στην εφηβεία κι αφού τότε τη γλύτωσα δεν θα με απασχολούσε ποτέ. Καμία σχέση. Η δερματολόγος που επισκέφτηκα μου είπε πως μπιμπίκια βγάζουν οι άνθρωποι και στα εξήντα τους.

Αφού λοιπόν με εξέτασε και με ρώτησε για τις συνθήκες διαβίωσης, μου πρότεινε κάποια προϊόντα περιποίησης προσώπου. Εγώ νόμιζα πως θα τη γλυτώσω με μια αλοιφή. Αμ δε. Ολόκληρη σειρά μου είπε να αγοράσω. Μια κρέμα απολέπισης, μια ενυδάτωσης, μια φαρμακευτική για τα σπυράκια, άλλη κρέμα για καθημερινό καθαρισμό και μια αλοιφή ειδικά για τη μύτη. Κουράζομαι και μόνο να τα γράφω.

Έχω μια φίλη που δουλεύει σε ένα κατάστημα Body Shop και με εξυπηρέτησε. Της έδωσα τη λίστα που μου έγραψε η δερματολόγος και μου πρότεινε μόνη της τι να πάρω. Ευτυχώς γιατί βαριέμαι να κάθομαι και να μου περιγράφουν προϊόντα τα οποία δεν καταλαβαίνω.

Τώρα πια είμαι ένας μονδέρνος άντρας. Τρομάρα μου.